امروز روز جهانی تنبلی و کون گشادیه.

آقا این حشر آشتی دادن آدما چیه تو فرهنگ ما؟ به‌تو چه دو نفر با هم دعوا دارن؟ من این‌ور دنیا یه خارجی ندیدم بگه «خوب من امروز برم x و y رو با هم آشتی بدم».

حتی به کتری هم حسودیم میشه چون کون اون فقط صبحها میسوزه اما کون من هر دقیقه.

از نشونه‌های احساسِ امنیت در حضور یه‌نفر، پرحرف شدنه.

داری زندگیتو میکنی که یهو یاد سِنت میوفتی و خایه میکنی.

تو tea نیستی، پteaیاره‌ای.

لحظاتی قبل از پرسیده شدن سخت ترین انتزاعی ترین و وجود ندار ترین سوال بشریت:

‏پدر مادرت هیچوقت قرار نیست ازت راضی باشن، برو هر گهی می‌خوای بخور.

از اینکه مجبورم ناراحتت کنم تا بفهمی ناراحتم، ناراحتم.

خاورمیانه تنها جاییه که وقتی میگن آسمون رو ببین آدم نمیدونه منظور شون رمانتیکه یا نظامی

روز به روز توی تنظیم خواب ناموفق‌ترم.

امروز روز جهانی رقصه.

مطلقا هیچ امیدی نیست کیرم تو من و این کشور و این دنیا حتی در دورترین تخیلاتم هم هیچی درست نمی شه خلاصم نمی شیم حداقل که راحت شیم از تحمل این همه درد.

‏قیافه‌ام وقتی دعوا راه انداختم تا کمی بهم توجه کنه ولی به کات کشیده شد:

‎بعد کار تو معدن،سخت ترین کار صحبت با کسیه که قبلا باهاش صمیمی بودی

من خیلی آدم «حواسم به همه جزئیات رفتاریت هست اما خودمو به اون راه میزنمی» هستم.