این دنیا مال کسکش‌ها، سلیطه‌ها، پفیوزها و دوروهاست. ما ساده‌ها همیشه بگا میریم.

اگه واقعا دوسم داشتی با این همه دختر توی یه کشور زندگی نمیکردی.

بچه کوسه از چیزی که فکر میکنین کیوت‌تره.

چه جالب. دقیقا یدونه از همین تو بخت منم ظاهر شده.

بخواب

من هرشب:

‏من زندگی بزرگسالی نمی‌خوام، منو ببرید استخر توپ.

وقتی اسنپ میزنم سر نخواستنم دعواس.

هدفون یه پسر خوب رون‌های پارتنرشه.

اون دو تا قرص منیزیم که یه جایی توی معده‌ت دارن سعی میکنن بفهمن دقیقاً چطوری باید به اضطرابت کمک کنن:

زندگی وقتی‌که هیچکس هیچی ازت نمی‌دونه :

"ای کاش هزینه ای که صرف تحصیلت کردیم را با مادرت میرفتیم بستنی میخوردیم"

بامزه ترین توهینیه که شنیدم.

وقتی رفیقمو ۲ ساعت تنها میذارم:

آدم دلش میخواد شبا برا یکی تعریف کنه چه روز کصشری داشته.

مالک پاساژ علاءالدین درگذشت. کاش حداقل قبل از مرگش می‌گفت که چجوری این همه کاسبِ نجیب و حلال‌خور و درستکار رو زیر یه سقف جمع کرده بود.

به اختاپوسی که کشیدم چند از ۱۰ میدید؟

🤣این ایموجی برام آنلاک شده و باهاش مشکلی ندارم ولی از روزی میترسم که با اینم 😉 مشکلی نداشته باشم

این نظریه یکم تنده ولی یکی از دلایل بگایی تو رابطه همین زود فاز برداشتنه. با هیچ متر و معیاری کسی نباید دیت دوم “همه کس شما” بشه. رسیدن به این سطح عمیق از رابطه چندین ماه طول میکشه. هر مرحله، منطقی برید جلو تا احتمال بگایی کمتر شه. اگه خوب پیش رفت که چه بهتر، اگر هم نه حداقل تعاریف توی ذهنتون خراب نمیشه.

شریک زندگی فقط چایی ، یه موجود ساکت ، خوشرنگ ، هات.