ناو محافظ اچ ام اس مونموث نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا از کلاس تایپ23 بعد از 9 ماه ماموریت به پورت مادر خود در پورتموث بازگشت
این ناو محافظ در اقیانوس هند مشغول عملیات بوده است
@navy_force

کشتی سازی رینا استرالیا برای ساخت ناو محافظ پروژه sea-5000 با شرکت کشتی سازی فین کانتیری ایتالیا مشارکت خواهد کرد .
sea-5000
ناو محافظ آینده نیروی دریایی سلطنتی استرالیا است
@navy_force

لاکهید مارتین و ایندرا یک رادار چند منظوره آرایه فازی فعال باند اس برای ناو محافظ اف-110 نیروی دریایی اسپانیا توسعه خواهند داد
@navy_force

‍ جنرال داینامیکس و کشتی سازی اسپانیایی نوانتیا تحت قرار دادی با نیروی دریایی ایالات متحده ، یک ناو محافظ تحت پروژه FFG(X) طراحی و ارائه خواهند داد

این ناو محافظ به سیستم دفاع یک پارچه ایجیس مجهز خواهد بود


پیشتر نیز اسپانیا (کشتی سازی نوانتیا) با ارائه طرح های ناو محافظ کلاس اف-100 وارد مناقصه پروژه FFG(X) شده بود و احتمالا ناو محافظ آینده بر مبنای اف-100 خواهد بود

در مناقصه FFG(X) ، بی ای ائی سیستم با ناو محافظ تایپ-26 و نوال گروپ ایتالیا/فرانسه با ناو محافظ پروژه FREMM و چند طرح دیگر حضور داشتند

تصویر تزئینی از یک ناو محافظ کلاس اف-100 نیروی دریایی اسپانیا
@navy_force

5 روز تا تحویل رسمی ابر ناو هواپیمابر کوین الیزابت به نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا 😁
@navy_force

نیروی دریایی ایالات متحده تصمیم به اوراق کردن ناو هواپیمابر USS Kitty hawk دارد. پیش از این زمزمه هایی از اورهال و بازگشت مجدد این ناو هواپیمابر به خدمت بود.
@Military_War_History

کیتی هاوک دومین دومین کلاس ابر ناو هواپیمابر ایالات متحده و تاریخ بود که اولین ناو ساخته شده از این کلاس یو اس اس کیتی هاوک سی وی-63 نام داشت

کیتی هاوک حاصل باز طراحی اولین کلاس ابر ناو هواپیمابر جهان کلاس فوراستال بود
کیتی هاوک توان میزبانی برابر با فوراستال داشت اما توان پذیرایی آن بیشتر بود
کلاس کیتی هاوک همچنین آخرین ناو های هواپیمابر با سوخت متعارف در خدمت نیروی دریایی ایالات متحده بودند

یک راه ساده برای تشخیص کیتی هاوک ها از کلاس فوراستال نگاه به مکان جزیره ناو است ، در فواستال جزیره جلو تر است و در جلوی جزیره یک آسانسور و در پشت جزیره دو آسانسور قرار دارد اما در کیتی هاوک جزیره عقب است و دو آسانسور در مقابل جزیره و یک آسانسور پشت جزیره قرار دارد

در بالا یک ابر ناو هواپیمابر از کلاس فوراستال و در پایین یک ناو هواپیمابر سنگین کلاس میدوی ارتقا یافته

دو ناو هواپیمابر فوراستال در تصویر و کیتی هاوک در تصویر بالا را از نظر مکان جزیره مقایسه کنید

ناوشکن کوچی از کلاس کلکته نیروی دریایی هند
@navy_force

ناوشکن کلاس کلکته نیروی دریایی هند

کلکته نماد تکنولوژی کشتی سازی هند است ، هند تا قبل از کلکته سابقه ساخت یک شناور رزمی در تناژ یک ناوشکن را به صورت بومی نداشت و از این رو کلکته اهمیت زیادی در نیروی دریایی هند دارد
هند زمانی که بسمت طراحی یک ناوشکن مدرن رفت گزینه های متعددی از همکاری با کشور های اروپایی بلاک غرب تا روسیه را پیش رو داشت اما هند برخلاف پروژه های ماقبل خود ، اینبار به سمت صنعت گران داخلی رفت ، بزرگترین چالش پیش روی هند آلیاژ ناو شکن بود ، آلیاژی که در عین سبکی مقاومت بالایی در مقابل عوامل خوردگی میداشت
هند در این زمینه نیز به کمک دانشگاهیان و آزمایشگاه های خود با صرف هزینه به موفقیت رسید و گام بعدی یعنی طراحی ناوشکن را برداشت
این ناوشکن نیز همانند دیگر شناور های مدرن هندی درواقع یک ترکیب بزرگ است ، این ناوشکن سازه هندی ، پدافند اسرائیلی ، راداری اسرائیلی و فرانسوی ، دفاع نزدیک روسی ، ضد کشتی روسی/هندی ، توپ خانه اصلی ایتالیایی و سیستم پیشران و تامین انرژی اوکراینی و هندی دارد

موتور های اصلی این این ناوشکن 4 موتور اکراینی ساخت کمپانی زوریا است که بصورت دو به دو تحت قالب سیستم انتقال قدرت ام-36 استفاده میشود ، این سیستم انتقال قدرت درواقع برای ناوشکن های کلاس دهلی طراحی شد و نسخه بهبود یافته آن بروی کلکته نصب شده است
این سیستم انتقال قدرت از چهار موتور یو جی تی 16000ام (دی تی 59) (موتور اصلی استفاده شده در رزمناو های کلاس اسلاوا) استفاده میکند
این مجموعه قدرت مجموعا 88هزار اسب بخار نیرو تولید میکند
و میتواند ناوشکن های کلاس کلکته را به حداکثر سرعت 63 کیلومتر بر ساعت برساند
این ناوشکن از دو موتور دیزل به چهار ژنراتور نیز با قدرت 4 مگاوات نیز برای تامین نیروی الکتریکی استفاده میکند ، این موتور ها و ژنراتور ها ساخت هند هستند

این ناوشکن یک ناوشکن چند منظوره است
در بحث پدافند این ناوشکن به 4 لانچر 8 سیلویی (مجموعا 32 سیلو) برای استفاده از موشک های پدافندی بارک-8 مجهز است ، این چهار لانچر مشکل بزرگ دارند و آن انعطاف است ، دو لانچر در جلوی جزیره با فاصله زیاد نصب شده است و دوتای دیگر با همان فاصله در پست اتاق پذیرایی بالگرد
باراک 8 یک موشک پدافندی میان برد/برد بلند این مختص مقابله با موشک های ضد کشتی است و هواگرد ها است ، این موشک 70 تا 90 کیلومتر برد دارد و سرعتش 2 ماخ است .
این موشک ساخت کمپانی رافائل رژیم صهیونیستی است

در جلوی جزیره و لانچر های پدافندی باراک ، دو لانچر 8 سیلویی (16 سیلو مجموعا) قرار دارد ، این لانچر هندی است و مختص شلیک موشک ضد کشتی برهموس است
برهموس ساخت مشترک هند و روسیه بر مبنای موشک ضد کشتی پی800 اونیکس است ، این موشک همانند اونیکس 3 پلاتفرم پروازی متفاوت دارد
پلاتفرم اول پرواز در ارتقا بالا در کل مسیر و شیرجه بروی هدف است ، در این حالت موشک 2.8 ماخ سرعت دارد و در لحظه حمله شتاب موشک + است ، در این حالت موشک 300 کیلومتر برد داره
پلاتفرم دوم پرواز بخشی از مسیر در ارتفاع بالا با سرعت 2.8 ماخ است و پس از کسب هدف ارتفاع خود را تا 15 متری سطح دریا کم میکند و (35~45) کیلومتر پایانی تا هدف را در ارتفاع پایین پرواز میکند و در لحظه حمله شتاب موشک - است ، در این حالت موشک 280 کیلومتر برد دارد

پلاتفرم سوم ، پرواز تمام مسیر در ارتفاع پست (15 متری سطح دریا) است ، در این حالت موشک 1.5 ماخ سرعت و 150~180 کیلومتر برد دارد

توپ اصلی ناوشکن ، ساخت کمپانی اتوملار ایتالیا است و نسخه نصب شده بروی ناوشکن ، سوپر راپید 76 میلیمتری است که یک توپ دو منظوره است که لقب سنگینترین سامانه دفاع نزدیک جهان را نیز یدک میکشد ...

این ناوشکن همچنین 4 سامانه دفاع نزدیک ای کی-630ام در دو طرف دارد و 4 تیوپ لانچر اژدر 533 میلیمتری و دو سامانه راکت انداز ضد اژدر و ضد زیردریایی آر بی یو 6000 نیز دارد

در بعد راداری ناوشکن به سیستم راداری ام اف-استار ساخت رژیم صهیونیستی مجهز شده که یک رادار چند منظوره آرایه فازی است و رادار اصلی ناوشکن است ، این مجموعه شامل 4 صفحه رادار است که در چهار طرف برج اول راداری نصب شده اند ، این رادار تا 250 کیلومتر برد دارد و مسئول کفش اهداف سطحی و هدایت موشک های پدافندی را نیز دارد

رادار دیگر نصب شده بروی این ناوشکن ، رادار ال دبلیو-08 ساخت تالس است که یک رادار پالس داپلر باند ال است که نقش پیش اخطار را بازی میکند و تا 260~300 کیلومتر برد دارد

این ناوشکن از سیستم های جنگ الکترونیک و سونار ، سیستم مدریت میدان نبرد هندی ساخت کمپانی باهارات داینامیکس استفاده میکند که اطلاعات چندانی ازشان نیست

در مجموع این ناوشکن
163 متر طول
17.4 متر عرض
6.5 متر آبخور
7000 تا 8000 تن وزن دارد و برد عملیاتی اش با سرعت کروز به 15000 کیلومتر میرسد

Big E

https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ

یک ناوشکن از کلاس کلکته
@navy_force

ناوشکن از کلاس کلکته
برج اول سیستم راداری اف ام-استار
@navy_force

‍ و عکسی خانمان سوز از ناوشکن کلکته که توسط طراحان ظفرمند هندی طراحی شده است

پشت توپ 76 میلیمتری اتوملار سوپر راپید لانچر عمودی برهموس را مشاهده میکنید ، همینجوری که پیداست لانچر انعطاف خوبی داره و فضای اشغال شده توسط این دو لانچر بسیار کمتر از لانچر روسی 3اس14 است

اما اما این ناوشکن 4 لانچر 8 سیلویی موشک باراک 8 دارد ، دو تا از این لانچر ها دقیقا پشت لانچر های برهموس قرار گرفته و دوتا لانچر آخر دقیقا پشت دود کش دوم قرار گرفته اند

این لانچر اسرائیلی است و همانطور که در عکس مشخص است هیچ گونه انعطافی ندارد ، فقط به فضای خالی دور بر لانچر های باراک دقت کنید 😐

@navy_force

تصویری بسیار زیبا از تقرب زیردریایی تهاجمی اتمی یو اس اس شیکاکو از کلاس لس آنجلس به سطح آب

اقیانوس آرام ، 24 ژوئیه 2001

سلام و وقت بخیر
@navy_force

پرتاب پهپاد سبک اسکن ایگل از منجنیق از پد فرود بالگرد یک ناو
@navy_force

با آغاز هزاره جدید ، ایالات متحده علاقه خاصی به هواپیما های بدون سرنشین یا همان پهپاد پیدا کرد .
پهپاد ها با هزینه عملیاتی بسیار کمتر نسبت به جنگنده و توانایی انجام انواع عملیات های تهاجمی تا جاسوسی با قیمت پایین گزینه مناسب جهت کاهش هزینه های یک ارتش بزرگ در برخی مسائل نچندان مهم است ، به عنوان مثال : اگر برای پوشش و زیر نظر گرفتن یک محدوده 500 کیلومتری نیاز به 5 یگان گشت و تجسس درون زمین باشد هزینه به مراتب بیشتر از یک پهپاد دارند و مدت زمانی که این 5 یگان کل محدوده 500 کیلومتری را یک بار جست جو کنند نیز بسیار بیشتر نسبت به یک پهپاد است

و اما بپردازیم به اصل ماجرا

نیروی دریایی ایالات متحده نیز همانند نیروی هوایی برای بخدمت گیری پهپاد ها علاقه مند بوده و هست
امروزه پرتعداد ترین پهپاد در خدمت نیروی دریایی ایالات متحده ، اسکن ایگل است ، این پهپاد کوچک توسط بوئینگ انستیو طراحی شده

این پهپاد بصورت ماژولار تنها از 5 قسمت تشکیل شده شامل : بینی (همان بخش الکترواپتیک) ، بدنه ، بخش ایونیک ، بال ها و بخش محرک
این پنج بخش از هم جدا میشوند و در صورت آسیب دیدگی هر بخش ، میتوان آن بخش را با بخش جدید جایگزین کرد

اسکن ایگل تنها 16 کیلوگرم وزن دارد ، کل بدنه آن 1.2 متر و قطر بدنه 200 میلیمتر است ، طول دو سر بال این پهپاد 3.1 متر است
یک موتور پیستونی کوچک با قدرت 1.3 اسب بخار استفاده میکند ، این موتور حداکثر سرعت 130 کیلومتر را برای این پهپاد به ارمغان می‌آورد
این موتور 5.4 کیلوگرم سوخت در اختیار دارد و با این سوخت به مداومت پروازی 28 ساعت و برد عملیاتی 1500 کیلومتر میرسد

اسکن ایگل به یک دوربین با رزولوشن 640×480 پیکسل و یک لنز دید حرارتی در اختیار دارد و در قالب یک پهپاد تجسسی و نظارت در نیروی دریایی ایالات متحده فعالیت میکند ، همچنین از سیستم های الکترونی درونی این پهپاد برای انجام فعالیت رله ارتباطی برد بلند نیز میتوان استفاده کرد

برخواست و فرود این پهپاد هم چیز دست و پا گیری نیست ، این پهپاد برای به پرواز در آمدن از یک منجنیق کوچک هیدرولیکی استفاده میکند و برای فرود خود را وارد یک کابل میکند ، این کابل که روی یک بازو است و بازو در حالت جمع خود بخشی از همان منجنیق پرتاب پهپاد است
این پهپاد را میتوان به راحتی در انواع شناور های کوچک بزرگ از قایق های گشتی تا رزمناو و ناو هواپیمابر جای داد و از آن بهره برد

این پهپاد از سال 2005 در نیروی دریایی ایالات متحده به خدمت گرفته شد و امروزه بروی تمام شناور های رزمی این کشور عملیاتی است ، علاوه بر آن نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا و استرالیا نیز از این پهپاد استفاده میکنند (البته فقط نیروی دریایی ها رو گفتم ، نیروی هوایی و زمینی آمریکا و ان کشور دیگه این پهپاد را در خدمت دارند)


T the great
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ

پرتاب اسکن ایگل از یک قایق گشتی
@navy_force

و در نهایت فرود گیر کردن گیره بال پهپاد در کابل فرود
@navy_force

منجنیق و بازوی فرود پهپاد
@navy_force