بی ای ائی سیستم ب دنبال ساخت یک کشتی سازی جدید در آدلاید استرالیا جهت ارائه سریعتر ناو های محافظ پروژه سئی-5000
@navy_force
@navy_force
سئی-5000 یک ناو محافظ بر مبنای تایپ 26 معرفی شده توسط بی ای ائی برای نیروی دریایی استرالیا ب عنوان مکمل ناوشکن های کلاس هوبارت است
ک سفارشی 9 فروندی از نیروی دریایی استرالیا گرفته است
@navy_force
ک سفارشی 9 فروندی از نیروی دریایی استرالیا گرفته است
@navy_force
شناور پشتیبان لجستیک تایدرس ک ب تازگی ب آب انداخته شده تغییراتی ب خود میبیند
این تغییرات در زره و افزودن تسلیحات دفاعی است
@navy_force
این تغییرات در زره و افزودن تسلیحات دفاعی است
@navy_force
تایدرس بعد از تکمیل و عملیاتی شدن به ناو گروه ضربت ابر ناو هواپیمابر کوین الیزابت ملحق خواهد شد
@navy_force
@navy_force
ناوشکن های کلاس هورایزن
پروژه ساخت ناوشکن های کلاس هورایزن در دهه 90 میلادی و پس از کنسل شدن پروژه ان اف آر-90 ایتالیا و فرانسه برای ساخت یک کلاس شناور با وظیفه اصلی پدافند هوایی به توافق می رسند (ان اف آر-90 یا به عبارت دیگه ، ناو محافظ ناتو برای دهه 90 یک پروژه میان 8 کشور جهت ساخت یک ناو محافظ چند منظوره بود ک فرجام نرسید و درنهایت هرکشور ب دنبال طرح خود رفت ، جز ایالات متحده این کشور بکلی برنامه را رها کرد)
ایتالیا و فرانسه از پایه شروع به طراحی یک پلاتفرم جدید میکنند ،
هدف از طراحی یک پلاتفرم با بازتاب های رادار و حرارتی پایین بود ، علاوه بر آن ناوشکن به صورت ماژولار طراحی و ساخته شد ، سیستم های تقسیم زره ناوشکن نیز مورد بازبینی قرار گرفت و با نظر ب خاطر جدید از نو طراحی شد
فعالیت هایی ک ب ضرر پروژه تمام شد ، هزینه پایانی طرح سر ب فلک کشید و پایان فرانسه ایتالیا طرح را با ساخت 4 ناوشکن ، 2 عدد برای فرانسه و 2 عدد ایتالیا رها کردند ، در عوض این دو کشور بر مبنای همان پلاتفرم کلاس هورایزن ، یک کلاس ناو محافظ ارزانتر تحت پروژه اف آر ائی ام ام یا همان ناو محافظ چند منظوره اروپایی طراحی و میسازند .
اما ناوشکن های کلاس هورایزن دارای 152 متر طول ، 20 متر عرض ، 5 متر آبخور و 7000 تن وزن دارد ، این ناوشکن ها از ترکیب موتورهای دیزل با توربین گازی نیروی میگیرند و دو شفت و پروانه محرک دارد هر شفت محرک به یک موتور دیزل با قدرت 5000 اسب بخار متصل است و از آن برای رسیدن به سرعت کروز استفاده میکند و در طرف دیگه هر شفت به یک موتور توربین گازی با قدرت 27000 اسب بخار نیز متصل ک برای رسیدن ب حداکثر سرعت (54 کیلومتر در ساعت) استفاده میشوند ، این ناوشکن با سرعت کروز خود (33 کیلومتر درساعت) 11000 کیلومتر برد عملیاتی دارد
در بعد راداری ناوشکن های کلاس هورایزن به یک رادار چند منظوره آرایه فازی فعال ائی ام پی ای آر یا رادار چند منظوره آرایه فازی اروپایی :/ بروی برج اول راداری بروی جزیره ناو مجهز اند ، این رادار چند منظوره در باند سی فعالیت میکند و بیش از 300 کیلومتر برد دارد و رادار اصلی ناوشکن است ، این رادار تک دیش درون رادوم است و تا 85 درجه زاویه سرچ دارد و برای پوشش 360 درجه نیاز ب چرخش مکانیکی دارد ، این رادار توان کشف همزمان 100 هدف و رهگیری 12 هدف رادار ، این رادار وظیفه اصلی هدایت موشک های پدافندی و سرچ سطحی و هدایت موشک های ضد کشتی ناوشکن را نیز برگردن دارد .
بروی برج دوم رادار یک رادار اس1850ام وجود دارد ک نسخه اصلاح شده از رادار اسمارت-ال هلندی است ، این رادار در باند ال فعالیت میکند بر ضد یک هواگرد 400 کیلومتر و برای موشک های بالستیک 1000 کیلومتر برد دارد ، این رادار نقش پیش اخطار را برای این کلاس ناوشکن دارد .
در نسخه ایتالیا یک رادار آر ای ان 30 نیز وجود دارد وظیفه این دارد سرچ سطحی است و تا 100 کیلومتر برد دارد و در باند ایکس فعالیت میکند ، همچنین چند رادار کنترل آتش آر تی ان 30 نیز بروی ناوشکن ها جهت هدایت آتش توپ های ناوشکن نصب شده است .
در بعد تسلیحاتی این ناوشکن ها بخوبی مسلح شده اند
در نسخه فرانسوی ناوشکن مجهز 3 مجموعه 16 سیلویی (مجموعا 48 سیلو) لانچر عمودی سیولار آ50 است ، این لانچر تک کاره و فقط برای پرتاب موشک های پدافندی استر 15 و 30 کارید دارد ، در جلوی جزیره و پشت لانچر های عمودی ناوشکن 2 توپ 76 میلیمتری اتوملار سوپر راپید نصب شده است .
برای نبرد سطحی ناوشکن ب 2 لانچر 4 تیوپی موشک اگزوست مسلح است و در کنار اینان به دو توپ 20 میلیمتری اف 2 و دو لانچر اژدر های 533 استاندار غرب نیز مجهز است .
نسخه ایتالیایی مشابه نسخه فرانسوی است با این تفاوت ک در پاشنه نیز یک توپ 76 میلیمتری اتوملار سوپر راپید نیز در اختیار دارد همچنین بجای موشک های اگزوست از موشک های اتومات و ب جای توپ 20 میلیمتری اف 2 از دو توپ 25 میلیمتری کی بی ای استفاده میکند .
ناوشکن در هر دو نسخه یک پد فرود و یک اتاق پذیرایی از بالگرد دارد ک توان پذیرایی از یک بالگرد را به ناوشکن میدهد .
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
پروژه ساخت ناوشکن های کلاس هورایزن در دهه 90 میلادی و پس از کنسل شدن پروژه ان اف آر-90 ایتالیا و فرانسه برای ساخت یک کلاس شناور با وظیفه اصلی پدافند هوایی به توافق می رسند (ان اف آر-90 یا به عبارت دیگه ، ناو محافظ ناتو برای دهه 90 یک پروژه میان 8 کشور جهت ساخت یک ناو محافظ چند منظوره بود ک فرجام نرسید و درنهایت هرکشور ب دنبال طرح خود رفت ، جز ایالات متحده این کشور بکلی برنامه را رها کرد)
ایتالیا و فرانسه از پایه شروع به طراحی یک پلاتفرم جدید میکنند ،
هدف از طراحی یک پلاتفرم با بازتاب های رادار و حرارتی پایین بود ، علاوه بر آن ناوشکن به صورت ماژولار طراحی و ساخته شد ، سیستم های تقسیم زره ناوشکن نیز مورد بازبینی قرار گرفت و با نظر ب خاطر جدید از نو طراحی شد
فعالیت هایی ک ب ضرر پروژه تمام شد ، هزینه پایانی طرح سر ب فلک کشید و پایان فرانسه ایتالیا طرح را با ساخت 4 ناوشکن ، 2 عدد برای فرانسه و 2 عدد ایتالیا رها کردند ، در عوض این دو کشور بر مبنای همان پلاتفرم کلاس هورایزن ، یک کلاس ناو محافظ ارزانتر تحت پروژه اف آر ائی ام ام یا همان ناو محافظ چند منظوره اروپایی طراحی و میسازند .
اما ناوشکن های کلاس هورایزن دارای 152 متر طول ، 20 متر عرض ، 5 متر آبخور و 7000 تن وزن دارد ، این ناوشکن ها از ترکیب موتورهای دیزل با توربین گازی نیروی میگیرند و دو شفت و پروانه محرک دارد هر شفت محرک به یک موتور دیزل با قدرت 5000 اسب بخار متصل است و از آن برای رسیدن به سرعت کروز استفاده میکند و در طرف دیگه هر شفت به یک موتور توربین گازی با قدرت 27000 اسب بخار نیز متصل ک برای رسیدن ب حداکثر سرعت (54 کیلومتر در ساعت) استفاده میشوند ، این ناوشکن با سرعت کروز خود (33 کیلومتر درساعت) 11000 کیلومتر برد عملیاتی دارد
در بعد راداری ناوشکن های کلاس هورایزن به یک رادار چند منظوره آرایه فازی فعال ائی ام پی ای آر یا رادار چند منظوره آرایه فازی اروپایی :/ بروی برج اول راداری بروی جزیره ناو مجهز اند ، این رادار چند منظوره در باند سی فعالیت میکند و بیش از 300 کیلومتر برد دارد و رادار اصلی ناوشکن است ، این رادار تک دیش درون رادوم است و تا 85 درجه زاویه سرچ دارد و برای پوشش 360 درجه نیاز ب چرخش مکانیکی دارد ، این رادار توان کشف همزمان 100 هدف و رهگیری 12 هدف رادار ، این رادار وظیفه اصلی هدایت موشک های پدافندی و سرچ سطحی و هدایت موشک های ضد کشتی ناوشکن را نیز برگردن دارد .
بروی برج دوم رادار یک رادار اس1850ام وجود دارد ک نسخه اصلاح شده از رادار اسمارت-ال هلندی است ، این رادار در باند ال فعالیت میکند بر ضد یک هواگرد 400 کیلومتر و برای موشک های بالستیک 1000 کیلومتر برد دارد ، این رادار نقش پیش اخطار را برای این کلاس ناوشکن دارد .
در نسخه ایتالیا یک رادار آر ای ان 30 نیز وجود دارد وظیفه این دارد سرچ سطحی است و تا 100 کیلومتر برد دارد و در باند ایکس فعالیت میکند ، همچنین چند رادار کنترل آتش آر تی ان 30 نیز بروی ناوشکن ها جهت هدایت آتش توپ های ناوشکن نصب شده است .
در بعد تسلیحاتی این ناوشکن ها بخوبی مسلح شده اند
در نسخه فرانسوی ناوشکن مجهز 3 مجموعه 16 سیلویی (مجموعا 48 سیلو) لانچر عمودی سیولار آ50 است ، این لانچر تک کاره و فقط برای پرتاب موشک های پدافندی استر 15 و 30 کارید دارد ، در جلوی جزیره و پشت لانچر های عمودی ناوشکن 2 توپ 76 میلیمتری اتوملار سوپر راپید نصب شده است .
برای نبرد سطحی ناوشکن ب 2 لانچر 4 تیوپی موشک اگزوست مسلح است و در کنار اینان به دو توپ 20 میلیمتری اف 2 و دو لانچر اژدر های 533 استاندار غرب نیز مجهز است .
نسخه ایتالیایی مشابه نسخه فرانسوی است با این تفاوت ک در پاشنه نیز یک توپ 76 میلیمتری اتوملار سوپر راپید نیز در اختیار دارد همچنین بجای موشک های اگزوست از موشک های اتومات و ب جای توپ 20 میلیمتری اف 2 از دو توپ 25 میلیمتری کی بی ای استفاده میکند .
ناوشکن در هر دو نسخه یک پد فرود و یک اتاق پذیرایی از بالگرد دارد ک توان پذیرایی از یک بالگرد را به ناوشکن میدهد .
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
Forwarded from NAVY FORCE (Navy)
هورایزن یک ناوشکن پدافندی است و برای این فعالیت 6 مجموعه لانچر 8 سیلو فرانسوی سیولار ای50 دارد
این ناوشکن ها 1.5 بیلیون یورو قیمت دارند
@navy_force
این ناوشکن ها 1.5 بیلیون یورو قیمت دارند
@navy_force
Forwarded from NAVY FORCE (Navy)
اما با این قیمت بالا خالی از ایراد نیستند
این ناوشکن ها 4 تیوپ در دو مجموع 2 عددی در دو طرف ناوشکن برای پرتاب اژدر دارد اما این ناوشکن ها فاقد سونار هستند 😐
@navy_force
این ناوشکن ها 4 تیوپ در دو مجموع 2 عددی در دو طرف ناوشکن برای پرتاب اژدر دارد اما این ناوشکن ها فاقد سونار هستند 😐
@navy_force
Forwarded from تبادل شبانه
📝کانال وقایع الاتفاقیه نظامی📰
کانالی برای اخبار روز و تحلیل های نظامی.
https://telegram.me/joinchat/BCNW1j6hj4BcVQ82MaACMA
کانالی برای اخبار روز و تحلیل های نظامی.
https://telegram.me/joinchat/BCNW1j6hj4BcVQ82MaACMA
اولین زیردریایی اتمی که ب خانه بازنگشت ...
زیردریای تهاجمی یو اس اس ترِشر
بخش اول
ترشر از اولین زیردریایی های اتمی نیروی دریایی ایالات متحده و از نوع تهاجمی بود ، این زیردریایی اولین زیردریایی از کلاس خودش و بدشانس ترین از نوع خودش
این زیردریایی در 10 آوریل 1963 با 129 خدمه خود به اعماق آب فرورفت دیگر به سطح بازنگشت
این حادثه تا امروز بزرگترین حادثه است که برای یک زیردریایی اتمی اتفاق افتاد در کنار کورسک خون آلود ترین آنهاست
اما قبل از اینکه بپردازیم ب اتفاقات 10 آوریل ، اول ببینیم با چه زیردریایی رو به رو هستیم
زیردریایی ترشر از کلاس پرمیت بود و اولین در کلاس خود (این کلاس در ابتدا ترشر نام داشت اما بعد از سانحه ترشر به کلاس پرمیت شناخته شد)
زیردریایی های کلاس پرمیت از نسل دوم زیردریایی های اتمی بودن و در اصل برای وظیفه اصلی مقابله با زیردریایی های تهاجمی شوروی سابق طراحی شدند . طراحی این کلاس زیردریایی توسط کشتی سازی پورتموث/ایالت مین (با پورتموث انگلیس اشتباه نگیرید) در اوایل دهه 50 میلادی جهت جایگزینی با زیردریایی های کلاس اسکیب جک انجام شد ، زیر دریایی دارای یک بدنه لوله مانند یک برج دید نسبتا بزرگ و بلند داشت ، به روش ریخته گری و جوش دادن ساخته شده بود و دو مجموعه سکان یکی بروی روی برج دید و دیگری در انتها و شفت داشت
این کلاس از یک راکتور نسل دوم اس5دبلیو ساخت وستینگ هوس استفاده میکرد
این راکتور از نوع آب تحت فشار است و 11.2 مگاوات نیروی نیرو تولید میکند ، نیروی تولید شده توسط این راکتور توسط دو توربین بخار به یک شفت محرک و (یک یا دو ژنراتور) منتقل میشود
این راکتور در ماکسیمم توان خود ، با یک بار سوخت گیری توان تولید نیروی تا 5500 ساعت و با نیمی از قدرت تا 10000 ساعت عمر عملکرد دارد
اسلحه اصلی زیردریایی های کلاس پرمیت 4 تیوپ اژدر 533 میلیمتری استاندارد غربی است در انبار اژدر این زیردریایی تا 18 اژدر مارک 37 و یا مارک 48 و یا تا 12 اژدر 4 موشک ضد زیردریایی یو یو ام-4 و 4 موشک ضد کشتی هارپون جای می گرفت
زیردریایی دارای یک سونار بی بی کیو 2 ، یک رادار سرچ سطحی و یک سیستم جنگ الکترونیک نیز بود
در مجموع بین سال های 1958 تا 1967 ، 14 زیر دریایی کلاس پرمیت ساخته شد ک بجز ترشر 13 تای دیگر تا اواسط دهه نود از خدمت رزم بازنشسته شدند .
زیردریایی های کلاس پرمیت به صورت کلی دارای 84 متر طول ، 7 متر قطر بدنه و ارتفاع کلی با برج دید 9.7 متر و 4300 تن وزن داشت
سرعت این زیردریایی بروی سطح 28 کیلومتر در ساعت و درحالت غوطه ور 55 کیلومتر در ساعت بود میتوانست تا عمق 390 متری پایین برود
و این داستان آغاز میشود ...
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
زیردریای تهاجمی یو اس اس ترِشر
بخش اول
ترشر از اولین زیردریایی های اتمی نیروی دریایی ایالات متحده و از نوع تهاجمی بود ، این زیردریایی اولین زیردریایی از کلاس خودش و بدشانس ترین از نوع خودش
این زیردریایی در 10 آوریل 1963 با 129 خدمه خود به اعماق آب فرورفت دیگر به سطح بازنگشت
این حادثه تا امروز بزرگترین حادثه است که برای یک زیردریایی اتمی اتفاق افتاد در کنار کورسک خون آلود ترین آنهاست
اما قبل از اینکه بپردازیم ب اتفاقات 10 آوریل ، اول ببینیم با چه زیردریایی رو به رو هستیم
زیردریایی ترشر از کلاس پرمیت بود و اولین در کلاس خود (این کلاس در ابتدا ترشر نام داشت اما بعد از سانحه ترشر به کلاس پرمیت شناخته شد)
زیردریایی های کلاس پرمیت از نسل دوم زیردریایی های اتمی بودن و در اصل برای وظیفه اصلی مقابله با زیردریایی های تهاجمی شوروی سابق طراحی شدند . طراحی این کلاس زیردریایی توسط کشتی سازی پورتموث/ایالت مین (با پورتموث انگلیس اشتباه نگیرید) در اوایل دهه 50 میلادی جهت جایگزینی با زیردریایی های کلاس اسکیب جک انجام شد ، زیر دریایی دارای یک بدنه لوله مانند یک برج دید نسبتا بزرگ و بلند داشت ، به روش ریخته گری و جوش دادن ساخته شده بود و دو مجموعه سکان یکی بروی روی برج دید و دیگری در انتها و شفت داشت
این کلاس از یک راکتور نسل دوم اس5دبلیو ساخت وستینگ هوس استفاده میکرد
این راکتور از نوع آب تحت فشار است و 11.2 مگاوات نیروی نیرو تولید میکند ، نیروی تولید شده توسط این راکتور توسط دو توربین بخار به یک شفت محرک و (یک یا دو ژنراتور) منتقل میشود
این راکتور در ماکسیمم توان خود ، با یک بار سوخت گیری توان تولید نیروی تا 5500 ساعت و با نیمی از قدرت تا 10000 ساعت عمر عملکرد دارد
اسلحه اصلی زیردریایی های کلاس پرمیت 4 تیوپ اژدر 533 میلیمتری استاندارد غربی است در انبار اژدر این زیردریایی تا 18 اژدر مارک 37 و یا مارک 48 و یا تا 12 اژدر 4 موشک ضد زیردریایی یو یو ام-4 و 4 موشک ضد کشتی هارپون جای می گرفت
زیردریایی دارای یک سونار بی بی کیو 2 ، یک رادار سرچ سطحی و یک سیستم جنگ الکترونیک نیز بود
در مجموع بین سال های 1958 تا 1967 ، 14 زیر دریایی کلاس پرمیت ساخته شد ک بجز ترشر 13 تای دیگر تا اواسط دهه نود از خدمت رزم بازنشسته شدند .
زیردریایی های کلاس پرمیت به صورت کلی دارای 84 متر طول ، 7 متر قطر بدنه و ارتفاع کلی با برج دید 9.7 متر و 4300 تن وزن داشت
سرعت این زیردریایی بروی سطح 28 کیلومتر در ساعت و درحالت غوطه ور 55 کیلومتر در ساعت بود میتوانست تا عمق 390 متری پایین برود
و این داستان آغاز میشود ...
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
اینجا هم اون یارو ک ام 14 داره ، داره خدمه رو مجبور میکنه زیردریایی را ترک کرده تا توسط کوسه ها خورده بشن 😁
@navy_force
@navy_force
Forwarded from Military-War-History
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حتما ببینید
ویدئویی آهسته و اسلوموشن از لحظه فرود یک سوپرهورنت بر روی عرشه ناو هواپیمابر که جزئیات آن هم به نمایش درمیآید.
@Military_War_History
ویدئویی آهسته و اسلوموشن از لحظه فرود یک سوپرهورنت بر روی عرشه ناو هواپیمابر که جزئیات آن هم به نمایش درمیآید.
@Military_War_History
زیردریایی تهاجمی/اتمی یو اس اس ترِشر نیروی دریایی ایالات متحده
اس اس ان 593
سلام و وقت بخیر
@navy_force
اس اس ان 593
سلام و وقت بخیر
@navy_force
اولین زیردریایی اتمی که ب خانه بازنگشت ...
زیردریای تهاجمی یو اس اس ترِشر
بخش دوم
همانگونه که در قسمت اول گفته شد ، ترشر اولین زیردریایی از کلاس خود بود ، ساخت ترشر در 1958 آغاز شد در 1960 به آب انداخت شد و در 1961 عملیاتی شد
ترشر اوج نماد تکنولوژی ایالات متحده در ساخت زیردریایی های اتمی در زمان خود بود ، در ساخت و طراحی جز ب جز ترشر چندین چند موسسه و دانشگاه حضور داشتن و در زمان خود از یکی از پایدارترین راکتور های نسل دوم را برایش طراحی کردند
ترشر در آن زمان سریعترین ، پیشرفته ترین زیردریایی جهان بود ک میتوانست موشکی های ضد کشتی و ضد زیردریایی حمل و از اعماق آب به سمت هدف شلیک کند ، همچنین به یک سونار قدرتمند با توان جست وجو فعال و غیر فعال نیز در اختیار داشت
ترشر در 1962 در جریان تست و توسعه موشک ضد زیردریایی یو یو ام-44
جهت تست موشک مذکور به کیپ کاناروال ایالت فلوریدا فرستاده میشود ، اما زیردریایی به طور تصادفی در یکی از مخازن بالاست خود دچار مشکل میشود ، خدمه زیردریایی را به سطح میآورند و به یکی از پورت های جنرال داینامیکس در کئی وست/فلوریدا زیردریایی بلافاصله تعمیر میشود مجددا به جریان تست ها باز میگردد
اما در 16 جولای به پورت مادر خود یعنی پورتموث/مین جهت انجام یک دوره تست های خستگی فلز همچنین تعمیر اساسی باز میگردد ، ابتدا قرار بود زیردریایی ظرف 6 ماه تعمیر به خدمت رزم بازگرد اما روند تعمیر ترشر 9 ماه طول کشید و در 8 آوریل 1963 جواز خروج از پورتموث را از مهندسین گرفت
9 آوریل 1963 ، ساعت 8 صبح
ترشر به فرماندهی جان وسلی هاروی به همراه 128 خدمه دیگر پورتموث/مین را به مقصد انجام تست های پس از تعمیر و قبل از تحویل مجدد به نیروی دریایی ایالات متحده ترک میکنند
در ساعت 11 با کشتی پشتیبان زیردریایی اسکای لارک دیدار میکند و با ملحق شدن به آن اولین به عمق رفتن خود را آغاز میکنند ، سپس از عمق خود کم میکند و مجددا به عمق میرود در هر دو تست ترشر به خوبی عمل میکند
ترشر به خانه باز میگردد تا صبح فردا در یک تست دیگر به مدت 24 ساعت در عمق 300 متری قرار بگیرد .
10 آوریل 1963 ، ساعت 6:30 صبح
ترشر پورت مادر را جهت انجام روز دوم تست ها خود ترک میکند
ساعت 7:47 دقیقه ترشر به شناور اسکای لار گزارش میدهد که تست رفتن به عمق 300 متری را آغاز کرده است
7:52 دقیقه گذارش دوم ، ترشر به عمق 120 متری رسیده است
8:09 دقیقه گزارش سوم ، به نیمی از عمق تست رسیده ایم
8:25 دقیقه ، گزارش چهارم ، ترشر به عمق 300 متری رسیده است
ساعت 9 صبح ، 10 آوریل 1963
کشتی پشتیبان زیردریایی اسکای لارک که مسئول نظارت بر تست های ترشر است ارتباط خود را با ترشر از دست می دهد
بلافاصله ترشر و اسکای لارک با استفاده از تلفن اضطراری مذکور در ساعت 9:12 دقیقه با یک دیگر ارتباط برقرار میکنند
هاروی خود پشت تلفن است میگوید «زیر دریایی دچار مشکل شده است ، قصد بازگشت به سطح را دارند»
ارتباط مجددا قطع میشود ، اسکای لارک چندین بار تلاش میکند با ترشر ارتباط برقرار کند ، اما چند دقیقه بعد صدای انفجار توسط اسکای لارک ثبت میشود ، هیچ ارتباطی با ترشر وجود ندارد ، هیچ نشانه ای از انفجار نیز بروی سطح آب ثبت نمیشود
اسکای لارک بلا فاصله با مرکز فرماندهی نیروی دریایی ایالات متحده تماس برقرار میکند
ترشر را گم کرده ایم .
تا ساعت 18 عصر 15 کشتی نیروی دریایی ایالات متحده به دنبال اثری از ترشر میگردند
شناوری مجهز به سونار فعال به منطقه ازدست دادن ارتباط با ترشر ارسال میشود
تصاویر ضبط شده از سونار اولین فاجعه زیردریایی اتمی را به نمایش میگذارد ، ترشر در عمق بیش از 2000 متری به کف دریا برخورد کرده و تکه تکه شده
انگار بمبی از درون ترشر را نابود کرده ...
ادامه دارد ...
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
زیردریای تهاجمی یو اس اس ترِشر
بخش دوم
همانگونه که در قسمت اول گفته شد ، ترشر اولین زیردریایی از کلاس خود بود ، ساخت ترشر در 1958 آغاز شد در 1960 به آب انداخت شد و در 1961 عملیاتی شد
ترشر اوج نماد تکنولوژی ایالات متحده در ساخت زیردریایی های اتمی در زمان خود بود ، در ساخت و طراحی جز ب جز ترشر چندین چند موسسه و دانشگاه حضور داشتن و در زمان خود از یکی از پایدارترین راکتور های نسل دوم را برایش طراحی کردند
ترشر در آن زمان سریعترین ، پیشرفته ترین زیردریایی جهان بود ک میتوانست موشکی های ضد کشتی و ضد زیردریایی حمل و از اعماق آب به سمت هدف شلیک کند ، همچنین به یک سونار قدرتمند با توان جست وجو فعال و غیر فعال نیز در اختیار داشت
ترشر در 1962 در جریان تست و توسعه موشک ضد زیردریایی یو یو ام-44
جهت تست موشک مذکور به کیپ کاناروال ایالت فلوریدا فرستاده میشود ، اما زیردریایی به طور تصادفی در یکی از مخازن بالاست خود دچار مشکل میشود ، خدمه زیردریایی را به سطح میآورند و به یکی از پورت های جنرال داینامیکس در کئی وست/فلوریدا زیردریایی بلافاصله تعمیر میشود مجددا به جریان تست ها باز میگردد
اما در 16 جولای به پورت مادر خود یعنی پورتموث/مین جهت انجام یک دوره تست های خستگی فلز همچنین تعمیر اساسی باز میگردد ، ابتدا قرار بود زیردریایی ظرف 6 ماه تعمیر به خدمت رزم بازگرد اما روند تعمیر ترشر 9 ماه طول کشید و در 8 آوریل 1963 جواز خروج از پورتموث را از مهندسین گرفت
9 آوریل 1963 ، ساعت 8 صبح
ترشر به فرماندهی جان وسلی هاروی به همراه 128 خدمه دیگر پورتموث/مین را به مقصد انجام تست های پس از تعمیر و قبل از تحویل مجدد به نیروی دریایی ایالات متحده ترک میکنند
در ساعت 11 با کشتی پشتیبان زیردریایی اسکای لارک دیدار میکند و با ملحق شدن به آن اولین به عمق رفتن خود را آغاز میکنند ، سپس از عمق خود کم میکند و مجددا به عمق میرود در هر دو تست ترشر به خوبی عمل میکند
ترشر به خانه باز میگردد تا صبح فردا در یک تست دیگر به مدت 24 ساعت در عمق 300 متری قرار بگیرد .
10 آوریل 1963 ، ساعت 6:30 صبح
ترشر پورت مادر را جهت انجام روز دوم تست ها خود ترک میکند
ساعت 7:47 دقیقه ترشر به شناور اسکای لار گزارش میدهد که تست رفتن به عمق 300 متری را آغاز کرده است
7:52 دقیقه گذارش دوم ، ترشر به عمق 120 متری رسیده است
8:09 دقیقه گزارش سوم ، به نیمی از عمق تست رسیده ایم
8:25 دقیقه ، گزارش چهارم ، ترشر به عمق 300 متری رسیده است
ساعت 9 صبح ، 10 آوریل 1963
کشتی پشتیبان زیردریایی اسکای لارک که مسئول نظارت بر تست های ترشر است ارتباط خود را با ترشر از دست می دهد
بلافاصله ترشر و اسکای لارک با استفاده از تلفن اضطراری مذکور در ساعت 9:12 دقیقه با یک دیگر ارتباط برقرار میکنند
هاروی خود پشت تلفن است میگوید «زیر دریایی دچار مشکل شده است ، قصد بازگشت به سطح را دارند»
ارتباط مجددا قطع میشود ، اسکای لارک چندین بار تلاش میکند با ترشر ارتباط برقرار کند ، اما چند دقیقه بعد صدای انفجار توسط اسکای لارک ثبت میشود ، هیچ ارتباطی با ترشر وجود ندارد ، هیچ نشانه ای از انفجار نیز بروی سطح آب ثبت نمیشود
اسکای لارک بلا فاصله با مرکز فرماندهی نیروی دریایی ایالات متحده تماس برقرار میکند
ترشر را گم کرده ایم .
تا ساعت 18 عصر 15 کشتی نیروی دریایی ایالات متحده به دنبال اثری از ترشر میگردند
شناوری مجهز به سونار فعال به منطقه ازدست دادن ارتباط با ترشر ارسال میشود
تصاویر ضبط شده از سونار اولین فاجعه زیردریایی اتمی را به نمایش میگذارد ، ترشر در عمق بیش از 2000 متری به کف دریا برخورد کرده و تکه تکه شده
انگار بمبی از درون ترشر را نابود کرده ...
ادامه دارد ...
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ