پی 3 اوریون و پی 8 پوسایدون نیروی دریایی ایالات متحده در یک قاب
ایالات متحده درحال جایگزین کردن اوریون های خود با پوسایدون است
@navy_force
ایالات متحده درحال جایگزین کردن اوریون های خود با پوسایدون است
@navy_force
برباد رفته ای از نوع ایران
ناوشکن های کلاس کورش (کید)
قسمت اول
در دهه 70 میلادی ستون فقرات نیروی دریایی ایالات متحده را تعداد قابل توجهی ناوشکن تشکیل میداد ، این ناوشکن ها از 5~4 کلاس متفاوت بودند ک در زمان اهمیت رزمی دهه 70 دیگر جایگاهی نداشتند ، برخی از این ناوشکن ها حتی سنی بالای 30 سال داشتند و کمی بعد از جنگ جهانی دوم طراحی و ساخته شده بودند ، از این رو نیروی دریایی ایالات متحده دست به طراحی یک کلاس ناوشکن جدید میزند تا توان یگان سطحی خود را مطابق ب استاندار تهدیدات دهه 70 به بعد برساند ، از این رو ناوشکن های کلاس اسپرینس طراحی شدند ، ناوشکن کلاس اسپرینس برای وظیفه اصلی جنگ ضد زیردریایی طراحی شد و تنها پروژه افزایش توان نیروی دریایی ایالات متحده نبود ، در همان زمان نسخه دیگر نیز از کلاس اسپرینس با وظیفه اصلی جنگ ضد هواگرد و یا همان ناوشکن پدافندی نیز روی کار بود ، ناوشکن مذکور مستقیما از پلاتفرم اسپرینس مشتق شده بود و مسلح ب ریم 66 و 67 و برای اولین بار ، سیستم رزم یک پارچه ایجیس یک ناوشکن پدافندی خوف خفن بود ، این ناوشکن همان پروژه تایکاندراگو بود .
ساخت ناوشکن های تایکاندراگو 9 سال پس از کلاس اسپرینس آغاز شد (تکمیل طراحی ، تست سیستم ایجیس) تا این زمان کلید ساخت 31 ناوشکن از کلاس اسپرینس زده شده بود و تا پایان سال 1981 ، 31 ناوشکن از کلاس اسپرینس در مجموع تحویل نیروی دریایی ایالات متحده شده بود .
طراحی ناوشکن طرحی خلاقانه داشت ، ناو دارای یک جزیره دو تکه بود ک در جزیره اول پل فرماندهی و در بخش عقبی اتاق پذیرایی از بالگرد قرار داشت.
ناوشکن های کلاس اسپرینس دارای دو توپ 127 میلیمتری بود ، یکی در سینه ناو جلوی جزیره و دیگری در پاشنه ناو ، وظیفه این دو توپ ، درگیری با اهداف سطحی و کوبش ساحل و درگیری محدود با اهداف هوایی بود .
در پشت توپ سینه یک لانچر 8 تایی مایل متحرک راکت ضد زیردریایی آر یودوات آر-4 داشتند .
همچین دارای یک لانچر مایل متحرک 8 تایی مارک 29 جهت شلیک موشک پدافندی ریم-7 سئی اسپارو و دو لانچر مایل 4 تایی مارک 141 جهت شلیک موشک ضد کشتی هارپون داشتند .
برخی از ناوشکن ها به دو لانچر مارک 43 نیز مسلح شدند ، لانچر مارک 43 ک یک لانچر مایل جمع شونده بود بر مبنای لانچر مارک 141 طراحی شده بود و برای شلیک موشک کروز تهاجمی تاماهاوک استفاده میشد.
ناوشکن در میان دو بخش جزیره دارای دو دکل راداری بود .
بروی این دو دکل یک رادار پالس دالپر سرچ آسمان اس پی اس-40 قرار داشت ک بردی در حدود 400 کیلومتر داشت .
رادار اس پی اس-55 ک وظیفه جست جوی سطحی را داشت و تا 100 کیلومتر برد داشت
و رادار اس پی کیو-9 ک یک رادار پالس دالپر سرچ ارتفاع پست است .
در دهه 70 میلادی و در زمان توسعه این ناوشکن ، دولت سابق ایران ب این طرح ناوشکن علاقه نشان میدهد تا جایی ک 4 ناوشکن بر مبنای کلاس اسپرینس برای نیروی دریایی شاهنشاهی ایران (دولت سابق) طراحی و ساخته میشوند .
ادامه دارد ...
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
ناوشکن های کلاس کورش (کید)
قسمت اول
در دهه 70 میلادی ستون فقرات نیروی دریایی ایالات متحده را تعداد قابل توجهی ناوشکن تشکیل میداد ، این ناوشکن ها از 5~4 کلاس متفاوت بودند ک در زمان اهمیت رزمی دهه 70 دیگر جایگاهی نداشتند ، برخی از این ناوشکن ها حتی سنی بالای 30 سال داشتند و کمی بعد از جنگ جهانی دوم طراحی و ساخته شده بودند ، از این رو نیروی دریایی ایالات متحده دست به طراحی یک کلاس ناوشکن جدید میزند تا توان یگان سطحی خود را مطابق ب استاندار تهدیدات دهه 70 به بعد برساند ، از این رو ناوشکن های کلاس اسپرینس طراحی شدند ، ناوشکن کلاس اسپرینس برای وظیفه اصلی جنگ ضد زیردریایی طراحی شد و تنها پروژه افزایش توان نیروی دریایی ایالات متحده نبود ، در همان زمان نسخه دیگر نیز از کلاس اسپرینس با وظیفه اصلی جنگ ضد هواگرد و یا همان ناوشکن پدافندی نیز روی کار بود ، ناوشکن مذکور مستقیما از پلاتفرم اسپرینس مشتق شده بود و مسلح ب ریم 66 و 67 و برای اولین بار ، سیستم رزم یک پارچه ایجیس یک ناوشکن پدافندی خوف خفن بود ، این ناوشکن همان پروژه تایکاندراگو بود .
ساخت ناوشکن های تایکاندراگو 9 سال پس از کلاس اسپرینس آغاز شد (تکمیل طراحی ، تست سیستم ایجیس) تا این زمان کلید ساخت 31 ناوشکن از کلاس اسپرینس زده شده بود و تا پایان سال 1981 ، 31 ناوشکن از کلاس اسپرینس در مجموع تحویل نیروی دریایی ایالات متحده شده بود .
طراحی ناوشکن طرحی خلاقانه داشت ، ناو دارای یک جزیره دو تکه بود ک در جزیره اول پل فرماندهی و در بخش عقبی اتاق پذیرایی از بالگرد قرار داشت.
ناوشکن های کلاس اسپرینس دارای دو توپ 127 میلیمتری بود ، یکی در سینه ناو جلوی جزیره و دیگری در پاشنه ناو ، وظیفه این دو توپ ، درگیری با اهداف سطحی و کوبش ساحل و درگیری محدود با اهداف هوایی بود .
در پشت توپ سینه یک لانچر 8 تایی مایل متحرک راکت ضد زیردریایی آر یودوات آر-4 داشتند .
همچین دارای یک لانچر مایل متحرک 8 تایی مارک 29 جهت شلیک موشک پدافندی ریم-7 سئی اسپارو و دو لانچر مایل 4 تایی مارک 141 جهت شلیک موشک ضد کشتی هارپون داشتند .
برخی از ناوشکن ها به دو لانچر مارک 43 نیز مسلح شدند ، لانچر مارک 43 ک یک لانچر مایل جمع شونده بود بر مبنای لانچر مارک 141 طراحی شده بود و برای شلیک موشک کروز تهاجمی تاماهاوک استفاده میشد.
ناوشکن در میان دو بخش جزیره دارای دو دکل راداری بود .
بروی این دو دکل یک رادار پالس دالپر سرچ آسمان اس پی اس-40 قرار داشت ک بردی در حدود 400 کیلومتر داشت .
رادار اس پی اس-55 ک وظیفه جست جوی سطحی را داشت و تا 100 کیلومتر برد داشت
و رادار اس پی کیو-9 ک یک رادار پالس دالپر سرچ ارتفاع پست است .
در دهه 70 میلادی و در زمان توسعه این ناوشکن ، دولت سابق ایران ب این طرح ناوشکن علاقه نشان میدهد تا جایی ک 4 ناوشکن بر مبنای کلاس اسپرینس برای نیروی دریایی شاهنشاهی ایران (دولت سابق) طراحی و ساخته میشوند .
ادامه دارد ...
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
یک ناوشکن از کلاس اسپرینس
در پاشنه و پشت توپ 127 میلیمتری ، لانچر مارک 29 قرار دارد و پشت مارک 29 پد فرود بالگرد
@navy_force
در پاشنه و پشت توپ 127 میلیمتری ، لانچر مارک 29 قرار دارد و پشت مارک 29 پد فرود بالگرد
@navy_force
یک ناوشکن از کلاس اسپرینس
جلو جزیره در مرکز لانچر آر یو آر-4 راکت های ضد زیردریایی و در دو طرف لانچر های مارک 43 موشک کروز تهاجمی تاماهاوک در حالت جمع البته
@navy_force
جلو جزیره در مرکز لانچر آر یو آر-4 راکت های ضد زیردریایی و در دو طرف لانچر های مارک 43 موشک کروز تهاجمی تاماهاوک در حالت جمع البته
@navy_force
تصویری از جنگ جوی جنگ الکترونیک ، ائی اف-18 جی گراولر نیروی دریایی ایالات متحده بروی عرشه یک ناو هواپیمابر از کلاس نمیتز
ان شاءالله فردا ب ادامه داستان کلاس کورش خواهیم پرداخت
@navy_force
ان شاءالله فردا ب ادامه داستان کلاس کورش خواهیم پرداخت
@navy_force
نبرد ناو گروه آلفا نیروی دریایی ایالات متحده ب رهبری نبرد ناو یو اس اس آیوا و گل سرسبد ناو هواپیمابر یو اس اس میدوی
سلام وقت بخیر
@navy_force
سلام وقت بخیر
@navy_force
یک ناوشکن از کلاس کید (کورش) در کنار یک ناو پشتیبان لجستیک و در مقابل ناو هواپیمابر یو اس اس ساراتوگا
@navy_force
@navy_force
برباد رفته از نوع ایرانی
ناوشکن های کلاس کورش (کید)
قسمت دوم و آخر
کلاس کورش دقیقا از روی اسپرینس مشتق شد ، کورش یک ناوشکن چند منظوره بود ، در واقع در آن زمان ما بدنبال طرح ناوشکن تایکاندراگو بودم اما بخاطر حساسیت بالای ایالات متحده با ورود ایران ب طرح ایجیس مخالفت میشود ، اما با فروش بخشی از جزئیات طرح ایجیس موافقت میشود ک شامل فروش موشک های ریم 66 و 67 بود .
ریم 66 و نمونه بود بلند آن ریم 67 از اجزای اصلی سامانه ایجیس بودند .
کورش دقیقا مشابه ناوشکن های کلاس تایکاندراگو بود چ در پلاتفرم چ در تسلیحات اما در تعداد تسلیحات تفاوت هایی وجود داشت .
همچین خبری از سیستم راداری اس پی وای 1 و کامپیوتر های مغز ایجیس نبود .
اما با این حال ناوشکن توانایی پدافندی بسیار بالایی داشت .
ناوشکن های کلاس کورش همانند کلاس تایکاندراگو دارای 2 لانچر مارک 26 بود ، یکی در جلوی و دیگری در پاشنه ناو ، این دو لانچر از مد 3 مارک 26 بودند ک هر کدام در انبار خود دارای 24 موشک بود (مجموعا 48 موشک) از این دود لانچر میتوان 3 نوع موشک شلیک کرد ، ک شامل ریم 66 ، 67 و راکت ضد زیردریایی آر یو آر-5 بود ، از این رو ناوشکن توانایی انجام نقش ضد زیردریایی ، پدافندی و جنگ سطحی بود ، بسیار فراتر از ناوشکن های کلاس اسپرینس ، اما کمتر از تایکاندراگو (5 ناوشکن کلاس تایکا دارای دو لانچر مد 5 مارک 26 بودند ک تا 44 موشک ظرفیت انبار داشتند ، مجموعا. 88 موشک)
در کنار این دو لانچر ، کلاس کورش دارای دو سامانه دفاع نزدیک فالانکس ، دو توپ دو منظوره 127 میلیمتری (مشابه اسپرینس و تایکاندراگو) دو لانچر 3 تیوپه اژدر مارک 32 و 2 لانچر مارک 141 برای شلیک موشک ضد کشتی هارپون بود.
در بعد راداری این ناوشکن با اسپرینس تفاوت عمده داشت .
برای جست جو آسمان ناوشکن مجهز ب رادار آرایه فازی اس پی اس 48 بود ک در باند ائی و اف فعالیت میکند و تا 400 کیلومتر برد دارد ، برای سرچ اهداف سطحی از رادار اس پی اس 55 استفاده میکند ک در باند آی فعالیت میکند و تا 100 کیلومتر برد دارد و برای سرچ ارتفاع پست از رادار اس پی کیو 9 ای بهرهمند است
از نظر پیشران ، ناو ب چهار موتور توربین گازی ال ام 2500 استفاده میکند ک با موتور اسپرینس یکی است اما مدل متفاوت بود ، موتور مورد استفاده در ناوشکن تایکاندراگو ، رزمناو تایکاندراگو و ناوشکن های کلاس آرلی بروک نیز همین است اما مدل متفاوت است .
چهار ناوشکن کلاس کورش ب ترتیب ، کورش ، داریوش ، نادر و انوشیروان نام داشتند ، وظیفه ساخت بر عهده بارانداز انگلس بود .
ساخت دو ناوشکن کورش و داریوش در 1978 آغاز شد و در 1979 به آب انداخته شدند و ساخت نادر و انوشیروان در 1979 ساختشان آغاز و در 1980 به آب انداخته شدند ، اما به آب اندازی کورش و داریوش همانا و پیروزی انقلاب اسلامی همانا .
در گیر دار پس از پایان حکومت سابق و ایجاد شکاف های عمیق میان روابط دو کشور ایران و ایالات متحده ، ناوشکن های کورش تحویل کشور نمی شوند .
ناوشکن های کلاس کورش دارای اشتراکات تسلیحاتی و قطعاتی فراوان با ناوشکن در دست طراحی تایکاندراگو و اسپرینس داشت ، از این رو کلاس کورش با نام کلاس کید بخدمت نیروی دریایی ایالات متحده گرفته میشود .
این چهار ناوشکن در سال 1981 و 1982 وارد خدمت میشود و در سال های 1999 و 1998 از خدمت خارج میشوند .
با ورود ب هزاره جدید ، تایوان ب خرید ناوشکن های کلاس کید ابراز علاقه می کند و در نهایت با عقد یک قرار داد ، هر چهار ناوشکن کلاس کید را با یک ارتقا در تسلیحات خریداری میکند .
این ارتقا شامل تعویض یکی از لانچر های مارک 26 مد 3 با مارک 26 مد 4 بود ک تعداد موشک های پدافندی و ضد زیردریایی این ناوشکن را ب 68 عدد رساند . این چهار ناوشکن در دو سال 2005 و 2006 تحویل تایوان شدند و تا امروز در خدمت نیروی دریایی تایوان هستند .
ناوشکن های کلاس کورش در صورت تحویل ب کشور توان بالایی را ب نیروی دریایی کشور جهت انجام عملیات حتی خارج از آب های مکران میداد اما کلاس کورش نام خود را بر تاریخ ب عنوان برباد رفته ای دیگر نوشت .
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
ناوشکن های کلاس کورش (کید)
قسمت دوم و آخر
کلاس کورش دقیقا از روی اسپرینس مشتق شد ، کورش یک ناوشکن چند منظوره بود ، در واقع در آن زمان ما بدنبال طرح ناوشکن تایکاندراگو بودم اما بخاطر حساسیت بالای ایالات متحده با ورود ایران ب طرح ایجیس مخالفت میشود ، اما با فروش بخشی از جزئیات طرح ایجیس موافقت میشود ک شامل فروش موشک های ریم 66 و 67 بود .
ریم 66 و نمونه بود بلند آن ریم 67 از اجزای اصلی سامانه ایجیس بودند .
کورش دقیقا مشابه ناوشکن های کلاس تایکاندراگو بود چ در پلاتفرم چ در تسلیحات اما در تعداد تسلیحات تفاوت هایی وجود داشت .
همچین خبری از سیستم راداری اس پی وای 1 و کامپیوتر های مغز ایجیس نبود .
اما با این حال ناوشکن توانایی پدافندی بسیار بالایی داشت .
ناوشکن های کلاس کورش همانند کلاس تایکاندراگو دارای 2 لانچر مارک 26 بود ، یکی در جلوی و دیگری در پاشنه ناو ، این دو لانچر از مد 3 مارک 26 بودند ک هر کدام در انبار خود دارای 24 موشک بود (مجموعا 48 موشک) از این دود لانچر میتوان 3 نوع موشک شلیک کرد ، ک شامل ریم 66 ، 67 و راکت ضد زیردریایی آر یو آر-5 بود ، از این رو ناوشکن توانایی انجام نقش ضد زیردریایی ، پدافندی و جنگ سطحی بود ، بسیار فراتر از ناوشکن های کلاس اسپرینس ، اما کمتر از تایکاندراگو (5 ناوشکن کلاس تایکا دارای دو لانچر مد 5 مارک 26 بودند ک تا 44 موشک ظرفیت انبار داشتند ، مجموعا. 88 موشک)
در کنار این دو لانچر ، کلاس کورش دارای دو سامانه دفاع نزدیک فالانکس ، دو توپ دو منظوره 127 میلیمتری (مشابه اسپرینس و تایکاندراگو) دو لانچر 3 تیوپه اژدر مارک 32 و 2 لانچر مارک 141 برای شلیک موشک ضد کشتی هارپون بود.
در بعد راداری این ناوشکن با اسپرینس تفاوت عمده داشت .
برای جست جو آسمان ناوشکن مجهز ب رادار آرایه فازی اس پی اس 48 بود ک در باند ائی و اف فعالیت میکند و تا 400 کیلومتر برد دارد ، برای سرچ اهداف سطحی از رادار اس پی اس 55 استفاده میکند ک در باند آی فعالیت میکند و تا 100 کیلومتر برد دارد و برای سرچ ارتفاع پست از رادار اس پی کیو 9 ای بهرهمند است
از نظر پیشران ، ناو ب چهار موتور توربین گازی ال ام 2500 استفاده میکند ک با موتور اسپرینس یکی است اما مدل متفاوت بود ، موتور مورد استفاده در ناوشکن تایکاندراگو ، رزمناو تایکاندراگو و ناوشکن های کلاس آرلی بروک نیز همین است اما مدل متفاوت است .
چهار ناوشکن کلاس کورش ب ترتیب ، کورش ، داریوش ، نادر و انوشیروان نام داشتند ، وظیفه ساخت بر عهده بارانداز انگلس بود .
ساخت دو ناوشکن کورش و داریوش در 1978 آغاز شد و در 1979 به آب انداخته شدند و ساخت نادر و انوشیروان در 1979 ساختشان آغاز و در 1980 به آب انداخته شدند ، اما به آب اندازی کورش و داریوش همانا و پیروزی انقلاب اسلامی همانا .
در گیر دار پس از پایان حکومت سابق و ایجاد شکاف های عمیق میان روابط دو کشور ایران و ایالات متحده ، ناوشکن های کورش تحویل کشور نمی شوند .
ناوشکن های کلاس کورش دارای اشتراکات تسلیحاتی و قطعاتی فراوان با ناوشکن در دست طراحی تایکاندراگو و اسپرینس داشت ، از این رو کلاس کورش با نام کلاس کید بخدمت نیروی دریایی ایالات متحده گرفته میشود .
این چهار ناوشکن در سال 1981 و 1982 وارد خدمت میشود و در سال های 1999 و 1998 از خدمت خارج میشوند .
با ورود ب هزاره جدید ، تایوان ب خرید ناوشکن های کلاس کید ابراز علاقه می کند و در نهایت با عقد یک قرار داد ، هر چهار ناوشکن کلاس کید را با یک ارتقا در تسلیحات خریداری میکند .
این ارتقا شامل تعویض یکی از لانچر های مارک 26 مد 3 با مارک 26 مد 4 بود ک تعداد موشک های پدافندی و ضد زیردریایی این ناوشکن را ب 68 عدد رساند . این چهار ناوشکن در دو سال 2005 و 2006 تحویل تایوان شدند و تا امروز در خدمت نیروی دریایی تایوان هستند .
ناوشکن های کلاس کورش در صورت تحویل ب کشور توان بالایی را ب نیروی دریایی کشور جهت انجام عملیات حتی خارج از آب های مکران میداد اما کلاس کورش نام خود را بر تاریخ ب عنوان برباد رفته ای دیگر نوشت .
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
یک ناوشکن از کلاس اسپرینس (ارتقا یافته) و یک ناوشکن کلاس کید (کورش)
@navy_force
@navy_force
یک ناوشکن از کلاس کید درحال دریافت سوخت از یک شناور پشتیبانی لجستیک
@navy_force
@navy_force
NAVY FORCE
یک ناوشکن از کلاس اسپرینس (ارتقا یافته) و یک ناوشکن کلاس کید (کورش) @navy_force
یک ناوشکن از کلاس اسپرینس (ارتقا یافته) در کنار یک ناوشکن از کلاس تایکاندراگو
@navy_force
@navy_force
در خصوص ناوشکن های اسپرینس توضیحاتی در قسمت اول برباد رفته کلاس کورش دادیم ، و بهتره توضیحات آن را در چند سطر تکمیل کنیم
ایالات متحده در دهه نود میلادی دست به ارتقا 24 ناوشکن کلاس اسپرینس میکند ، طبق این ارتقا لانچر آر یو آر-4 باز شد و جای آن یک لانچر 61 سیلویی مارک 41 نصب شد .
با این اقدام ناوشکن های کلاس اسپرینس از ناوشکن های جنگ ضد زیردریایی تبدیل به ناوشکن های چند منظوره شدند ک توان پدافندی و تهاجمی و حتی ضد زیردریایی فراتر از اول داشتند .
ناوشکن های کلاس اسپرینس و 5 ناوشکن کلاس تایکاندراگو با ناوشکن های کلاس آرلی بروک جایگزین شدند .
یک چیزی دیگه هم چند بار در خصوص ناوشکن های کلاس تایکاندراگو و رزمناو تایکاندراگو گفتم بازم میگم
تایکاندراگو در ابتدای طرح مسلح ب به دو لانچر مارک 26 مد 5 ، بر اساس اسپرینس ب عنوان مکمل دفاع هوایی آن طراحی شد ک قرار بود از اولین سیستم یک پارچه دفاع پدافندی نیروی دریایی ایالات متحده به صورت عملیاتی استفاده کند .
اما بعد عملیاتی کردن 5 ناوشکن از کلاس تایکاندراگو ، این ناوشکن مورد باز طراحی قرار گرفت ، لانچر های مارک 26 با دو لانچر عمودی 64 سیلویی مارک 41 جایگزین شد و توان رزمی ناوشکن در حدود یک/سوم افزایش پیدا کرد .
اگرچه در همان زمان و با داشتن لانچر مارک 26 مد 5 از نظر تسلیحات فراتر از رزمناو کلاس ویرجینیا بود و فراتر رفتن توان رزمی پس از باز طراحی در زیر کلاس بانکر هل به رزمناو تغیر ماهیت داد .
(از این رو اون 5 ناو اولی کلاس تایکاندراگو ناوشکن یا رزمناو خطاب قرار دادن اشتباه نیست اما زیر کلاس بانکر هل را ناوشکن گفتن مشکلیده :))
خلاصه مطلب ، یکی از عقده های مانده در گلوی این جانب ، تحویل گرفتن و سپس ارتقا کلاس کورش با حذف مارک 26 ها و جایگزین کردن با دو لانچر ( 32 سیلویی در سینه و جلوی جزیره و یک 64 سیلویی در پاشنه) مارک 41 با مجموعا 96 سیلو بوده و هست ;(
(البته ب سادگی نوشتن چند خط نیست ، اما آرزو بر جوانان هم عیب نیست)
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
ایالات متحده در دهه نود میلادی دست به ارتقا 24 ناوشکن کلاس اسپرینس میکند ، طبق این ارتقا لانچر آر یو آر-4 باز شد و جای آن یک لانچر 61 سیلویی مارک 41 نصب شد .
با این اقدام ناوشکن های کلاس اسپرینس از ناوشکن های جنگ ضد زیردریایی تبدیل به ناوشکن های چند منظوره شدند ک توان پدافندی و تهاجمی و حتی ضد زیردریایی فراتر از اول داشتند .
ناوشکن های کلاس اسپرینس و 5 ناوشکن کلاس تایکاندراگو با ناوشکن های کلاس آرلی بروک جایگزین شدند .
یک چیزی دیگه هم چند بار در خصوص ناوشکن های کلاس تایکاندراگو و رزمناو تایکاندراگو گفتم بازم میگم
تایکاندراگو در ابتدای طرح مسلح ب به دو لانچر مارک 26 مد 5 ، بر اساس اسپرینس ب عنوان مکمل دفاع هوایی آن طراحی شد ک قرار بود از اولین سیستم یک پارچه دفاع پدافندی نیروی دریایی ایالات متحده به صورت عملیاتی استفاده کند .
اما بعد عملیاتی کردن 5 ناوشکن از کلاس تایکاندراگو ، این ناوشکن مورد باز طراحی قرار گرفت ، لانچر های مارک 26 با دو لانچر عمودی 64 سیلویی مارک 41 جایگزین شد و توان رزمی ناوشکن در حدود یک/سوم افزایش پیدا کرد .
اگرچه در همان زمان و با داشتن لانچر مارک 26 مد 5 از نظر تسلیحات فراتر از رزمناو کلاس ویرجینیا بود و فراتر رفتن توان رزمی پس از باز طراحی در زیر کلاس بانکر هل به رزمناو تغیر ماهیت داد .
(از این رو اون 5 ناو اولی کلاس تایکاندراگو ناوشکن یا رزمناو خطاب قرار دادن اشتباه نیست اما زیر کلاس بانکر هل را ناوشکن گفتن مشکلیده :))
خلاصه مطلب ، یکی از عقده های مانده در گلوی این جانب ، تحویل گرفتن و سپس ارتقا کلاس کورش با حذف مارک 26 ها و جایگزین کردن با دو لانچر ( 32 سیلویی در سینه و جلوی جزیره و یک 64 سیلویی در پاشنه) مارک 41 با مجموعا 96 سیلو بوده و هست ;(
(البته ب سادگی نوشتن چند خط نیست ، اما آرزو بر جوانان هم عیب نیست)
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
NAVY FORCE
یک ناوشکن از کلاس اسپرینس جلو جزیره در مرکز لانچر آر یو آر-4 راکت های ضد زیردریایی و در دو طرف لانچر های مارک 43 موشک کروز تهاجمی تاماهاوک در حالت جمع البته @navy_force
یک ناوشکن از کلاس اسپرینس ارتقا یافته
به لانچر مارک 41 پشت توپ. اصلی دقت کند و
*با عکس ریپلای شده مقایسه کنید*
@navy_force
به لانچر مارک 41 پشت توپ. اصلی دقت کند و
*با عکس ریپلای شده مقایسه کنید*
@navy_force
رزمناو یو اس اس بانکر هل اولین رزمناو به معنای کامل کلمه از کلاس تایکاندراگو
@navy_force
@navy_force
NAVY FORCE
یکی از ویژگی های پوسایدون این است ک خبری از حفره های مرسوم پرتاب سونوبوی بروی بدنه نیست و هواپیما تنها 6 حفره پشت دهلیز حمل اسلحه برای سونوبوی دارد @navy_force
خوب من یک اشتباهیی در این پست کردم و درواقع یکی از حفره های پرتاب سونوبوی رو با محل سوخت گیری اشتباه گرفتم
پوسایدون 7 حفره کلی پرتاب سونوبوی داره
اما ، شیوه مرسوم پرتاب سونوبوی و تفاوت در نوع مورد استفاده در پوسانیدن رو زیرش گفتم ، بهتره مجددا یاد آوری کنم و یکم بیشتر توضیح بدم
پوسایدون 7 حفره کلی پرتاب سونوبوی داره
اما ، شیوه مرسوم پرتاب سونوبوی و تفاوت در نوع مورد استفاده در پوسانیدن رو زیرش گفتم ، بهتره مجددا یاد آوری کنم و یکم بیشتر توضیح بدم
Forwarded from NAVY FORCE
تفاوت عمده ک در حمل سونوبوی در پوسایدون با روش مرسوم (در تصویر ب حفره های سونوبوی در پشت ریشه بال توجه کنید) در واقع در تعداد حمل سونوبوی هاست . شما محدودیت در فضای زیر هواپیما برای لود سونوبوی دارید
در روش مرسوم ک در اکثر هواگرد های ضد زیردریایی مشاهده میشه ، بروی بدنه مثلا هواپیما پی 3 اوریون ، تعداد مشخص حفره وجود داره ک در پایگاه و توست خدمه لود میشه و خبری از انبار در داخل هواپیما یا بالگرد نیست .
(همه بالگرد ها سونوبوی حمل نمیکنن)
و تفاوت عمده با پوسایدون و تفاوت حفره ها در این است .
برای حمل بیشتر سونوبوی نمیتوان تمام بدنه هواپیما را سوراخ سوراخ کرد ، در عوض میشه در داخل خود هواپیما با در اختیار داشتن فضا بیشتر انبار کرد .
(همه بالگرد ها سونوبوی حمل نمیکنن)
و تفاوت عمده با پوسایدون و تفاوت حفره ها در این است .
برای حمل بیشتر سونوبوی نمیتوان تمام بدنه هواپیما را سوراخ سوراخ کرد ، در عوض میشه در داخل خود هواپیما با در اختیار داشتن فضا بیشتر انبار کرد .
هواپیمای گشت دریایی و ضد زیردریایی ناونشین اس 3 وایکینگ
به حفره های مرسوم حمل سونوبوی دقت کنید
@navy_force
به حفره های مرسوم حمل سونوبوی دقت کنید
@navy_force
بالگرد گشت دریایی و ضد زیردریایی اوشن هاوک (نسخه گشت دریایی ضد زیردریایی اس اچ 60 سئی هاوک)
حفره های سمت چپ نیز برای حمل سونوبوی در این بالگرد است
@navy_force
حفره های سمت چپ نیز برای حمل سونوبوی در این بالگرد است
@navy_force