ناو های هواپیمابر کلاس کوین الیزابت
به واسط این چهار موتور الکتریکی ناوهای هواپیمابر کلاس کوین الیزابت به سرعت 50 کیلومتر در ساعت می رسند و بردی 19000 کیلومتری دارد که به واسطه آن عملا میتواند در اکثر دریا های جهان دست به انجام عملیات بزند. اما یک نکته در خصوص پیشران این ناو هواپیمابر ، در بحث پیشران بخاطر هزینه های کمتر در هر دو ناو هواپیمابر کلاس کوین الیزابت از موتور توربین گازی و دیزل استفاده میشود اما در طراحی این ناو امکان استفاده از پیشران اتمی نیز در نظر گرفته شده است که اگر روزی نیاز به آن شد با کمترین هزینه و سریع ترین زمان بتوان پیشران آن را تعویض کرد .
اما مشکلات کوین الیزابت فقط مربوط به طراحی آن نیست ، بریتانیا هیچ حوضچه خشکی در تناژ 65 هزار در اختیار ندارد ، لذا ساخت این کلاس ناو هواپیمابر خود ایده جالب بود ، ناو هواپیمابر به صورت قطعه قطعه در چندین بار انداز کوچک ساخته و به محل ساخت هدایت شدند ، حوضچه ساخت ناو ن یک حوضچه خشک ، بلکه یک حوض شناور بود ، قطعات بزرگ اصلی ناو به صورت شناور وارد حوضچه سپس آب آن تخلیه میشود و بعد از قطعه جدید به قطعه دیگر وصل جوش ،پرچ و پیچ و غیره ، سپس دیگر بلوک های قسمت های بعدی توسط جرثقیل بروی ناو قرار میگیرند ، تفاوت این شیوه ساخت با دیگر شیوه این است که به عنوان مثال ناو هواپیمابر جرالد فورد درون یک حوضچه خشک و با ساخت بلوک های درون کارگاه های نیوپورت نیوز با جرثقیل به محل نصب آن درون حوضچه قرار میگیرد و جوش ، پیچ ، پرچ و غیره ، پس از پایان ساخت بدنه ناو هواپیمابر یک بار حوضچه از آب پر شده و ناو هواپیمابر به آب انداخته و راهی بار انداز میشود تا کار بروی آن ادامه پیدا کند ،
همچنین این ناو هواپیمابر از درون نیز با تجهیزاتی بسیار پیشرفته طراحی شده است و اولویت های طراحی کارایی ناو (توانایی های عملیاتی) انجام کار با کمترین تعداد خدمه باشد ، به عنوان مثال ناو هواپیمابر شارل دوگل فرانسه علیرغم اینکه از کلاس کوین الیزابت کوچک تر است اما 2000 خدمه دارد ، که از این میان 1350 تا 1400 نفر فقط خدمه خود ناو هواپیمابر هستند و 600 نفر هم پرسنل عملیات (از خلبان تا مسئول سوخت رسانی جنگنده ها) دارد ، این تعداد برای ناو هواپیمابر کوین الیزابت 1500 نفر است ، و خود ناو هواپیمابر دارای تنها 900 خدمه است که خبر از تکنولوژی و تلاش بالای طراحان دارد ، همچنان کلاس کوین الیزابت دارای دو جزیره فرماندهی است در این دو جزیره سیستم های راداری و حیاتی ناو تقسیم شده اند و با از کار افتادن یا نابودی یک جزیره ، جزیره دوم توانایی هدایت ناو را دارد با این حال جزیره دوم وظیفه اصلی کنترل عرشه را بر عهده دارد و جزیره اول ناوبری را .
همان گونه که قبلا گفته شد هواگرد اصلی این ناو هواپیمابر اف-35بی لایتنینگ خواهد بود ، این ناو هواپیمابر میتواند تا 62~65 فروند لایتنینگ را پذیرایی کند (در استاندارد عملیاتی آن 50~40 فروند گفته شده) همچنین به طیفی از بالگرد ها همچون آپاچی ، ویلدکت ، مرلین و چنوک/شنوک/شینوک (خفه کردن ما رو با همین یک دونه اسم :-\ ) و ... نیز مجهز خواهد بود . استاندار حمل هواگرد این ناو هواپیمابر 60~70 عنوان شده است .
در حال حاضر اولین ناو هواپیمابر از کلاس کوین الیزابت آماده ورود به خدمت است اما ...
اما همان گونه که گفتیم لایتنینگ ، لایتنینگ قرار بود سریعتر از اینها وارد خدمت شود و همگام با پروژه کوین الیزابت حرکت کند ، اما لایتنینگ برای بریتانیا یک سال عقب ماندن و کوین الیزابت آماده خدمت اما دست خالی ;-)
تاکنون 8 فروند اف-35بی به نیروی دریایی سلطنتی تحویل شده است که همچنان 40 فروند آن از سفارش اول باقی مانده است همچنین نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا قصد دارد در نهایت 138 فروند لایتنینگ را به خدمت بگیرد با این حال اگر مجددا در ورود به خدمت ناو هواپیمابر کوین الیزابت به تاخیر نیفتد این ناو هواپیمابر در ابتدای سال آینده میلادی به خدمت رزمی در خواهد آمد که به معنی تحویل دست کم نیمی از 40 لایتنینگ سفارش داده شده است با این حال ب احتمال زیاد ناو هواپیمابر کوین الیزابت در اواخر سال 2018 و یا 2019 به توان کامل عملیاتی خواهد رسید .
با عملیاتی شدن کوین الیزابت این کلاس به سومین کلاس برتر ناو هواپیمابر عملیاتی جهانی مبدل خواهد شد .(نمیتز و جرالد آر فورد بالاتر دوم و اول هستند ، یک نکته ناو هواپیمابر کلاس جرالد آر فورد در همین سال جاری عملیاتی خواهد شد)
دومین ناو هواپیمابر کلاس کوین الیزابت که شاهزاده ولز و صحیح تر پرنس آف ولز نام دارد ، در حال حاضر در دست ساخت است ، ساخت این ناو هواپیمابر در سال 2011 آغاز شده است و امروزه سازه آن تغریبا کامل است ، این ناو هواپیمابر احتمالا اواخر سال میلادی جاری و یا اوایل سال 2018 به آب انداخته شود و اگر همه چیز درست پیش برود در 2021~2020 عملیاتی خواهد شد.
پایان
الیاس امراء
به واسط این چهار موتور الکتریکی ناوهای هواپیمابر کلاس کوین الیزابت به سرعت 50 کیلومتر در ساعت می رسند و بردی 19000 کیلومتری دارد که به واسطه آن عملا میتواند در اکثر دریا های جهان دست به انجام عملیات بزند. اما یک نکته در خصوص پیشران این ناو هواپیمابر ، در بحث پیشران بخاطر هزینه های کمتر در هر دو ناو هواپیمابر کلاس کوین الیزابت از موتور توربین گازی و دیزل استفاده میشود اما در طراحی این ناو امکان استفاده از پیشران اتمی نیز در نظر گرفته شده است که اگر روزی نیاز به آن شد با کمترین هزینه و سریع ترین زمان بتوان پیشران آن را تعویض کرد .
اما مشکلات کوین الیزابت فقط مربوط به طراحی آن نیست ، بریتانیا هیچ حوضچه خشکی در تناژ 65 هزار در اختیار ندارد ، لذا ساخت این کلاس ناو هواپیمابر خود ایده جالب بود ، ناو هواپیمابر به صورت قطعه قطعه در چندین بار انداز کوچک ساخته و به محل ساخت هدایت شدند ، حوضچه ساخت ناو ن یک حوضچه خشک ، بلکه یک حوض شناور بود ، قطعات بزرگ اصلی ناو به صورت شناور وارد حوضچه سپس آب آن تخلیه میشود و بعد از قطعه جدید به قطعه دیگر وصل جوش ،پرچ و پیچ و غیره ، سپس دیگر بلوک های قسمت های بعدی توسط جرثقیل بروی ناو قرار میگیرند ، تفاوت این شیوه ساخت با دیگر شیوه این است که به عنوان مثال ناو هواپیمابر جرالد فورد درون یک حوضچه خشک و با ساخت بلوک های درون کارگاه های نیوپورت نیوز با جرثقیل به محل نصب آن درون حوضچه قرار میگیرد و جوش ، پیچ ، پرچ و غیره ، پس از پایان ساخت بدنه ناو هواپیمابر یک بار حوضچه از آب پر شده و ناو هواپیمابر به آب انداخته و راهی بار انداز میشود تا کار بروی آن ادامه پیدا کند ،
همچنین این ناو هواپیمابر از درون نیز با تجهیزاتی بسیار پیشرفته طراحی شده است و اولویت های طراحی کارایی ناو (توانایی های عملیاتی) انجام کار با کمترین تعداد خدمه باشد ، به عنوان مثال ناو هواپیمابر شارل دوگل فرانسه علیرغم اینکه از کلاس کوین الیزابت کوچک تر است اما 2000 خدمه دارد ، که از این میان 1350 تا 1400 نفر فقط خدمه خود ناو هواپیمابر هستند و 600 نفر هم پرسنل عملیات (از خلبان تا مسئول سوخت رسانی جنگنده ها) دارد ، این تعداد برای ناو هواپیمابر کوین الیزابت 1500 نفر است ، و خود ناو هواپیمابر دارای تنها 900 خدمه است که خبر از تکنولوژی و تلاش بالای طراحان دارد ، همچنان کلاس کوین الیزابت دارای دو جزیره فرماندهی است در این دو جزیره سیستم های راداری و حیاتی ناو تقسیم شده اند و با از کار افتادن یا نابودی یک جزیره ، جزیره دوم توانایی هدایت ناو را دارد با این حال جزیره دوم وظیفه اصلی کنترل عرشه را بر عهده دارد و جزیره اول ناوبری را .
همان گونه که قبلا گفته شد هواگرد اصلی این ناو هواپیمابر اف-35بی لایتنینگ خواهد بود ، این ناو هواپیمابر میتواند تا 62~65 فروند لایتنینگ را پذیرایی کند (در استاندارد عملیاتی آن 50~40 فروند گفته شده) همچنین به طیفی از بالگرد ها همچون آپاچی ، ویلدکت ، مرلین و چنوک/شنوک/شینوک (خفه کردن ما رو با همین یک دونه اسم :-\ ) و ... نیز مجهز خواهد بود . استاندار حمل هواگرد این ناو هواپیمابر 60~70 عنوان شده است .
در حال حاضر اولین ناو هواپیمابر از کلاس کوین الیزابت آماده ورود به خدمت است اما ...
اما همان گونه که گفتیم لایتنینگ ، لایتنینگ قرار بود سریعتر از اینها وارد خدمت شود و همگام با پروژه کوین الیزابت حرکت کند ، اما لایتنینگ برای بریتانیا یک سال عقب ماندن و کوین الیزابت آماده خدمت اما دست خالی ;-)
تاکنون 8 فروند اف-35بی به نیروی دریایی سلطنتی تحویل شده است که همچنان 40 فروند آن از سفارش اول باقی مانده است همچنین نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا قصد دارد در نهایت 138 فروند لایتنینگ را به خدمت بگیرد با این حال اگر مجددا در ورود به خدمت ناو هواپیمابر کوین الیزابت به تاخیر نیفتد این ناو هواپیمابر در ابتدای سال آینده میلادی به خدمت رزمی در خواهد آمد که به معنی تحویل دست کم نیمی از 40 لایتنینگ سفارش داده شده است با این حال ب احتمال زیاد ناو هواپیمابر کوین الیزابت در اواخر سال 2018 و یا 2019 به توان کامل عملیاتی خواهد رسید .
با عملیاتی شدن کوین الیزابت این کلاس به سومین کلاس برتر ناو هواپیمابر عملیاتی جهانی مبدل خواهد شد .(نمیتز و جرالد آر فورد بالاتر دوم و اول هستند ، یک نکته ناو هواپیمابر کلاس جرالد آر فورد در همین سال جاری عملیاتی خواهد شد)
دومین ناو هواپیمابر کلاس کوین الیزابت که شاهزاده ولز و صحیح تر پرنس آف ولز نام دارد ، در حال حاضر در دست ساخت است ، ساخت این ناو هواپیمابر در سال 2011 آغاز شده است و امروزه سازه آن تغریبا کامل است ، این ناو هواپیمابر احتمالا اواخر سال میلادی جاری و یا اوایل سال 2018 به آب انداخته شود و اگر همه چیز درست پیش برود در 2021~2020 عملیاتی خواهد شد.
پایان
الیاس امراء
تصویری منتصب به پرنس آف ولز ، دومین ناو هواپیمابر کلاس کوین الیزابت نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا
@navy_force
@navy_force
تصویری فوق العاده زیبا از ناو هواپیمابر پرنس آف ولز و کوین الیزابت در یک قاب
@navy_force
@navy_force
NAVY FORCE
تصویری فوق العاده زیبا از ناو هواپیمابر پرنس آف ولز و کوین الیزابت در یک قاب @navy_force
اگرچه در تصویر جزیره دوم ناو هواپیمابر کوین الیزابت در حال تکمیل است در نتیجه این تصویر دست کم مطعلق به سال 2015 است
@navy_force
@navy_force
NAVY FORCE
تعدادی دانستنی جالب راجب ناو های هواپیمابر کلاس کوین الیزابت حجم 19.7 مگابایت @navy_force
به عنوان مثال میتوان 470 اتوبوس (از اون اتوبوس قرمز های معروف انگلیسی 😂) روی عرشه پرواز و فرود ناو هواپیمابر کوین الیزابت قرار داد .
NAVY FORCE via @vote
ضمن سلام خدمت خوانندگان محترم کانال NAVY FORCE ، با نزدیک شدن به ایام مبارک رمضان ادمین های کانال پیشنهادی داشتند آن هم تغیر ساعات ارسال پست از معمول سال 10 الی 23 به ساعت 19 الی 3 بامداد است .
anonymous poll
موافقم – 114
👍👍👍👍👍👍👍 66%
مخالفم – 58
👍👍👍👍 34%
👥 172 people voted so far.
anonymous poll
موافقم – 114
👍👍👍👍👍👍👍 66%
مخالفم – 58
👍👍👍👍 34%
👥 172 people voted so far.
پروژه موشک بالستیک زیردریایی پرتاب پلاریس و پروژه 41 زیردریایی برای آزادی زنگ خطر را برای شوروی به صدا در می آورد .
و اینجاست که شوروی شدیدا نیاز مند تسلیحات مقابله با زیردریایی های آمریکا می شود.
شوروی میداند که بهترین راه مقاله ناوهای هواپیمابر و هلیکوپتر بر مجهز به هلیکوپتر های ضد زیردریایی هستن و این رو پروژه بلند بالای ناو های هواپیمابر و هلیکوپتر بر خود را آغاز میکند .
اما این تنها پروژه نبود .
در سمت دیگر شوروی سابق می دانست توانایی ایجاد پشتیبانی هوایی در تعداد لازم را ندارد از این جهت پروژهای متعدد مقابله با زیردریایی های اتمی آمریکا را آغاز کرد .
از ترسناک ترین و مخرب ترین این پروژه ها پروژه موشک ویچر بود .
سال 1960 شوروی دستور طراحی تسلیحات جدید ضد زیردریایی را میدهد .
طراحی ویچر در 13 اکتبر 1960 آغاز شد و از همان ابتدا دارای دشواری ها و پیچیدگی های زیادی بود . ویچر یک موشک ضد زیردریایی بود و خود این یک پیچیدگی بزرگ در طراحی این موشک بود .
این موشک حاصل همکاری دو شرکت موسسه فناوری های حرارتی مسکو
( Московский институт теплотехники)
و موسسه تحقیق و توسعه و ساخت استارت
(Научно-производственное предприятие «Старт» )
بود .
موسسه فناوری های حرارتی مسکو کار طراحی و توسعه موشک و موسسه تحقیق و توسعه و ساخت استارت لانچر موشک را طراحی کردند .
موسسه فناوری های حرارتی مسکو پیشتر کار تحقیق و توسعه موشک های بالستیک اتمی شوروی و امروزه روسیه را در دست داشته پس داره و از فعالیت های این شرکت در عمر توسعه می توان به توسعه موشک قاره پیما اتمی توپول-ام و یارس نام برد .
موسسه تحقیق و توسعه و ساخت استارت پیشینه درازی در طراحی پرتاب گر های راکت انداز های چند گانه شوروی و پرتاب گر های سامانه های دفاعی هوایی همچون تور داشته و دارد .
طراحی و ساخت موشک تا 1962 به طول انجامید و برای اولین بار در هین سال به طور غیر رسمی و جهت آزمایش برو ناو هلیکوپتر بر کلاس مسکوا سوار شد و تعداد تست بری روی آن انجام شد
و موشک با نام سامانه آر پی کا-1 ویچر وارد خدمت شد .
ویچر شامل دو بخش پرتاب گر و خود خود موشک بود .
دو پرتاب گر برای این موشک توسط موسسه تحقیق و توسعه و ساخت استارت ساخته شد .
اولین پرتاب گر با نام ام اس-18 شناخته میشود
این سیستم پرتاب شامل یک ستون اصلی نگهدارنده با قابلیت چرخش 360 درجه و دو بازوی نگهدارنده موشک متحرک محدود (احتمالا تا 90 درجه روبه بالا)
همچنین یک لودر خودکار عمودی با یک دریچه تحویل با هشت موشک (بعد از بار گذاری یک موشک ستون اصلی باید میچرخید تا موشک دوم نیز بار گذاری شود) و مجهز به سیستم های کنترل آب و هوا و سیستم آتش و نظارت بر آن و سیستم های کنترل پرتو های رادیواکتیو بود.
این پرتاب گر بروی ناوهای هلیکوپتر بر کلاس مسکوا نصب شد.
پرتاب گر دوم ام اس-32 نام داشت
ام اس-32 دقیقا مشابه ام اس-18 بود ، فقط سیستم های نظارتی و کنترل آتش ارتقاع داده شده بودند و همچنین تعداد موشک های ذخیره تا 16 موشک افزایش پیدا کرد بود.
اما موشک اصلی آن 82آر بود .
82آر یک موشک سوخت جامد دو مرحلهای بود . رفتار موشک همانند یک موشک بالستیک بود و ابتدا اوج می گرفت و بعد به سمت هدف شیرجه میزد .
کار زیادی بروی آیرودینامیک آن انجام شده بود . و موشک در مرحله اول خود دارای چهار تثبیت کننده بود و در مرحله دوم فاقد آن بود .
موشک دارای دو حالت انفجاری فیوز فشار و فیوز زمانی بود . حد اکثر برد درگیری 24 میلیمتری و حداقل برد درگیری 10 کیلومتری داشت .
عمق انفجار آن از صفر تا 200 متر بود و از یک کلاهک اتمی با قدرت 10 یا 5 کیلو تن تی ان تی استفاده میکرد و دامنه تخریب 1.2 تا 1.5 کیلومتری و عمق تخریب تا 500 متری را داشت .
اگرچه موشک خالی از ایراد نبود
نامش موشک است اما عملا یک راکت است چون فاقد هرگونه هدایت است و سیستم شلیک آن بر اساس قوانین بالستیک است و دامنه خطای بالایی 1200 متری دارد اگرچه برای آن کلاهک متعارف در نظر گرفته نشده اما بدون کلاهک نامتعارف اتمی خود عملا فاقد کاری است.
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
و اینجاست که شوروی شدیدا نیاز مند تسلیحات مقابله با زیردریایی های آمریکا می شود.
شوروی میداند که بهترین راه مقاله ناوهای هواپیمابر و هلیکوپتر بر مجهز به هلیکوپتر های ضد زیردریایی هستن و این رو پروژه بلند بالای ناو های هواپیمابر و هلیکوپتر بر خود را آغاز میکند .
اما این تنها پروژه نبود .
در سمت دیگر شوروی سابق می دانست توانایی ایجاد پشتیبانی هوایی در تعداد لازم را ندارد از این جهت پروژهای متعدد مقابله با زیردریایی های اتمی آمریکا را آغاز کرد .
از ترسناک ترین و مخرب ترین این پروژه ها پروژه موشک ویچر بود .
سال 1960 شوروی دستور طراحی تسلیحات جدید ضد زیردریایی را میدهد .
طراحی ویچر در 13 اکتبر 1960 آغاز شد و از همان ابتدا دارای دشواری ها و پیچیدگی های زیادی بود . ویچر یک موشک ضد زیردریایی بود و خود این یک پیچیدگی بزرگ در طراحی این موشک بود .
این موشک حاصل همکاری دو شرکت موسسه فناوری های حرارتی مسکو
( Московский институт теплотехники)
و موسسه تحقیق و توسعه و ساخت استارت
(Научно-производственное предприятие «Старт» )
بود .
موسسه فناوری های حرارتی مسکو کار طراحی و توسعه موشک و موسسه تحقیق و توسعه و ساخت استارت لانچر موشک را طراحی کردند .
موسسه فناوری های حرارتی مسکو پیشتر کار تحقیق و توسعه موشک های بالستیک اتمی شوروی و امروزه روسیه را در دست داشته پس داره و از فعالیت های این شرکت در عمر توسعه می توان به توسعه موشک قاره پیما اتمی توپول-ام و یارس نام برد .
موسسه تحقیق و توسعه و ساخت استارت پیشینه درازی در طراحی پرتاب گر های راکت انداز های چند گانه شوروی و پرتاب گر های سامانه های دفاعی هوایی همچون تور داشته و دارد .
طراحی و ساخت موشک تا 1962 به طول انجامید و برای اولین بار در هین سال به طور غیر رسمی و جهت آزمایش برو ناو هلیکوپتر بر کلاس مسکوا سوار شد و تعداد تست بری روی آن انجام شد
و موشک با نام سامانه آر پی کا-1 ویچر وارد خدمت شد .
ویچر شامل دو بخش پرتاب گر و خود خود موشک بود .
دو پرتاب گر برای این موشک توسط موسسه تحقیق و توسعه و ساخت استارت ساخته شد .
اولین پرتاب گر با نام ام اس-18 شناخته میشود
این سیستم پرتاب شامل یک ستون اصلی نگهدارنده با قابلیت چرخش 360 درجه و دو بازوی نگهدارنده موشک متحرک محدود (احتمالا تا 90 درجه روبه بالا)
همچنین یک لودر خودکار عمودی با یک دریچه تحویل با هشت موشک (بعد از بار گذاری یک موشک ستون اصلی باید میچرخید تا موشک دوم نیز بار گذاری شود) و مجهز به سیستم های کنترل آب و هوا و سیستم آتش و نظارت بر آن و سیستم های کنترل پرتو های رادیواکتیو بود.
این پرتاب گر بروی ناوهای هلیکوپتر بر کلاس مسکوا نصب شد.
پرتاب گر دوم ام اس-32 نام داشت
ام اس-32 دقیقا مشابه ام اس-18 بود ، فقط سیستم های نظارتی و کنترل آتش ارتقاع داده شده بودند و همچنین تعداد موشک های ذخیره تا 16 موشک افزایش پیدا کرد بود.
اما موشک اصلی آن 82آر بود .
82آر یک موشک سوخت جامد دو مرحلهای بود . رفتار موشک همانند یک موشک بالستیک بود و ابتدا اوج می گرفت و بعد به سمت هدف شیرجه میزد .
کار زیادی بروی آیرودینامیک آن انجام شده بود . و موشک در مرحله اول خود دارای چهار تثبیت کننده بود و در مرحله دوم فاقد آن بود .
موشک دارای دو حالت انفجاری فیوز فشار و فیوز زمانی بود . حد اکثر برد درگیری 24 میلیمتری و حداقل برد درگیری 10 کیلومتری داشت .
عمق انفجار آن از صفر تا 200 متر بود و از یک کلاهک اتمی با قدرت 10 یا 5 کیلو تن تی ان تی استفاده میکرد و دامنه تخریب 1.2 تا 1.5 کیلومتری و عمق تخریب تا 500 متری را داشت .
اگرچه موشک خالی از ایراد نبود
نامش موشک است اما عملا یک راکت است چون فاقد هرگونه هدایت است و سیستم شلیک آن بر اساس قوانین بالستیک است و دامنه خطای بالایی 1200 متری دارد اگرچه برای آن کلاهک متعارف در نظر گرفته نشده اما بدون کلاهک نامتعارف اتمی خود عملا فاقد کاری است.
الیاس امراء
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
ناوچه گشت ساحلی یو اس اس اوماها (LCS-12) مطلق به نیروی دریایی ایالات متحده صبح دیروز تست های دریایی خود را با موفقیت پشت سر گذاشت و در یک قدمی ورود به خدمت قرار گرفت.
@navy_force
@navy_force
نیروی دریایی هند ، بودجه 360 ملیون دلاری را برای خرید موشک پدافندی باراک-8 در نظر گرفته است.
این موشک ساخت رژیم صهیونیستی است
@navy_force
این موشک ساخت رژیم صهیونیستی است
@navy_force
Forwarded from آنالیز | Analysis
💰قرارداد ۶۳۰ میلیون دلاری هند و رژیم صهیونیستی
✴️در حالیکه کشورهای مسلمان سرگرم شرکت در کنفرانس ریاض و جلسه با ترامپ بودند، علیرغم مخالفت آمریکا با فروش تسلیحات بیشتر به کشورهای شبه قاره، هند و رژیم صهیونیستی قرار داد ۶۳۰میلیون دلاری تسلیحات نظامی را امضا کردند
❌گزارشها حاکی است دهلی نو اقدام به خرید 4 ناو جنگی از رژیم صهیونیستی کرده است.
@Tabyincenter
🔻🇮🇷کانال ارتش ایرانی🇮🇷🔻
🖥عضویت:
📲 telegram.me/joinchat/BkOEozvqqug0lcBIcvDVgg
✴️در حالیکه کشورهای مسلمان سرگرم شرکت در کنفرانس ریاض و جلسه با ترامپ بودند، علیرغم مخالفت آمریکا با فروش تسلیحات بیشتر به کشورهای شبه قاره، هند و رژیم صهیونیستی قرار داد ۶۳۰میلیون دلاری تسلیحات نظامی را امضا کردند
❌گزارشها حاکی است دهلی نو اقدام به خرید 4 ناو جنگی از رژیم صهیونیستی کرده است.
@Tabyincenter
🔻🇮🇷کانال ارتش ایرانی🇮🇷🔻
🖥عضویت:
📲 telegram.me/joinchat/BkOEozvqqug0lcBIcvDVgg
آنالیز | Analysis
💰قرارداد ۶۳۰ میلیون دلاری هند و رژیم صهیونیستی ✴️در حالیکه کشورهای مسلمان سرگرم شرکت در کنفرانس ریاض و جلسه با ترامپ بودند، علیرغم مخالفت آمریکا با فروش تسلیحات بیشتر به کشورهای شبه قاره، هند و رژیم صهیونیستی قرار داد ۶۳۰میلیون دلاری تسلیحات نظامی را امضا…
و باز هم اشتباه های تکراری توسط کانال های تلگرام ، هند بودجه ای 630 ملیون دلاری برای خرید موشک پدافند باراک-8 با رژیم صهیونیستی بسته ، قرار بر خرید ناو جنگی از اسرائیل نیست ،
هند در متن خود گفته این خرید برای تجهیز چهار ناو جنگی خود خواهد بود از آنجا ک هند در حال ساخت چهار ناوشکن از کلاس ویساکاپاتنام است ، احتمالا این موشک ها هم برای همین چهار ناوشکن باشد ، لطفا بیایم درست ترجمه کنیم
مرسی اه
الیاس امراء
@navy_force
هند در متن خود گفته این خرید برای تجهیز چهار ناو جنگی خود خواهد بود از آنجا ک هند در حال ساخت چهار ناوشکن از کلاس ویساکاپاتنام است ، احتمالا این موشک ها هم برای همین چهار ناوشکن باشد ، لطفا بیایم درست ترجمه کنیم
مرسی اه
الیاس امراء
@navy_force
NAVY FORCE
و باز هم اشتباه های تکراری توسط کانال های تلگرام ، هند بودجه ای 630 ملیون دلاری برای خرید موشک پدافند باراک-8 با رژیم صهیونیستی بسته ، قرار بر خرید ناو جنگی از اسرائیل نیست ، هند در متن خود گفته این خرید برای تجهیز چهار ناو جنگی خود خواهد بود از آنجا ک هند…
Naval Technology
IAI secures $630m contract to supply LRSAM systems for Indian Navy vessels
The Indian Navy has awarded an additional $630m contract to Israel Aerospace Industries (IAI) for the delivery of long-range surface-to-air missile (LRSAM) defence systems for four of the navy's vessels.
تصویری از به آب اندازی زیر دریایی دیزل الکتریک کلاس Kalvari با نام Khanderi هندی ، در سال گذشته
در این تصویر و در پشت زیردریایی میتوان سازه تغریبا کامل ناوشکن ویساکاپاتنام را دید
@navy_force
در این تصویر و در پشت زیردریایی میتوان سازه تغریبا کامل ناوشکن ویساکاپاتنام را دید
@navy_force