ناو هواپیمابر کلاس ویکرات
ویکرانت چهارمین ناو هواپیمابر تاریخ هند و آینده هند است ، این ناو هواپیمابر اولین ناو هواپیمابر بومی هند نیز هست.
اما خوب ادامه ماجرا ، دیروز شما رو به صورت خلاصه با سه ناو هواپیمابر اول هند آشنا کردیم تا به ویکرانت برسیم ، طراحی ویکرانت مستقیما از ویکرام آ دی تیا مشتق شده و در واقع آن را میتوان اصلاح طراحی اساسی ویکرام آ دی تیا دانست ، ویکرام آ دی تیا از آنجا که درواقع ارتقا سنگین بروی کیف است ، کلاس کیف هم درواقع یک رزمناو هواپیمابر بود و از این بعد این ناو دارای نقایصی اساسی در طراحی است که حتی با یک ارتقا سنگین همانند ویکرام نیز رفع نمیشود ، از جمله این مشکلات توانایی های عرشه پذیرایی است ، همچنین مهندسی صحیح زره هستند ، برای درک بهتر این مسئله شما رو به یو اس اس لکسینگتون نیروی دریایی ایالات متحده ارجا میدم ، این ناو هواپیمابر از کلاس اسکس ساخته شده درواقع برای جنگ جهانی دوم بود اما بعد جنگ مورد ارتقا قرار گرفت ، توجه کنید لکسینگتون از بتن یک ناو هواپیمابر کامل بود ، این ناو پس از ارتقا که با نام ارتقای اس سی بی-125 شناخته میشود با ابعادی شبیه به ای ان اس ویکرام آ دی تیا توانایی میزبانی از 50 الی 56 هواگرد همچون اف-14 ، اف-18 ، اف-4 ، آواکس ائی-2 ، جنگنده ضد زیردریایی اس-3 توانایی میزبانی و رزمی بیشتری نسبت به ویکرام داشت ، و لکسینگتون آخرین ناو کلاس اسکس بود که در 1991 از خدمت خارج میشود و امروزه یک موزه شناور است.
برای همین طراحی مجدد ویکرام آ دی تیا از صفر و ساخت آن در قالب یک کلاس جدید میتوان یک توان رزمی بیشتر داشته باشد ، هند در سال 2004 و با خرید گورشکف و عقد قرارداد ارتقا بر مبنای ارتقا دستور ساخت ناو هواپیمابر بومی را میدهد ، طراحی ناو جدید تا 2009 تکمیل میشود و فرایند ساخت ناو آغاز میشود ، این ناو هواپیمابر در اوت 2013 به آب انداخته میشود و ابتدا انتظار میرفت که در سال 2017 وارد خدمت شود اما نیروی دریایی هند اعلام کرد این ناو در 2018 عملیاتی خواهد شد و دلیل این کار انجام آزمایشات بیشتر قبل از به خدمت گیری عنوان کرد ، با این حال که سازه ناو هواپیمابر ویکرانت تغریبا تکمیل شده است اما همچنان گمانه زنی هایی درخصوص آن وجود دارد
مثلا هنوز به طور قطع اعلام نشده این ناو از چند هواگرد میزبانی میکند و همچنین هنوز از سیستم های راداری و پدافندی آن نیز اطلاعی نیست ، اما انتظار میرود در بحث هواگرد ها از میگ-29کا استفاده کند ، اما در بخش دیگر هند در حال توسعه نسخه ای از جنگنده بومی خود ، تجاس برای استفاده در ناو هواپیمابر زده است و احتمالا از ترکیبی از این دو جنگنده استفاده خواهد کرد ، خوبی حضور دو جنگنده همچون میگ-29کا در کنار تجاس در کاهش هزینه های عملیاتی ناو است.
همچنین در زمان خرید احتمالی رافال فرانسوی توسط هند ، شایعاتی منی بر خرید احتمالی رافال-ام (نسخه ناو نشین) برای ویکرانت نیز شد اما با لغو خرید رافال توسط هند این احتمال هم کمرنگ شد.
در بحث سیستم های دفاعی احتمال استفاده از سیستم های مشابه ویکرام است با تفاوت استفاده از توپ های 76 میلیمتری ایتالیایی
در بحث راداری ، با نظر به جزیره ناو و شباهت سیستم های راداری به ناوشکن کلکته احتمال میرود از رادار ام اف-استار ساخت رژیم صهیونیستی در کنار رادار ران-40ال ایتالیایی استفاده کند .
همچنین در بحث پیشران ناو ، گفته شده ناو به چهار موتور توربین گازی به دو شفت ، این موتور ها درواقع ال ام-2500 ساخت جنرال الکتریک آمریکا است ، هند پیشتر از این موتور برای ناو های محافظ کلاس شوالیک استفاده کرده است ، هرکدام از این موتور ها ما بین 40500 تا 47000 اسب بخار نیرو تولید میکنند ، جالبه بدونین این همون موتور ناو هواپیمابر کاوور ایتالیا است.
به طور کلی ناو هواپیمابر ویکرانت دارای 262 متر طول ، 60 متر عرض و 8.4 متر ارتفاع است و بالای 44 هزارتن وزن خواهد داشت.
.
طولانی شد ، اما یک بخش دیگه برای امشب مونده
.
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
ویکرانت چهارمین ناو هواپیمابر تاریخ هند و آینده هند است ، این ناو هواپیمابر اولین ناو هواپیمابر بومی هند نیز هست.
اما خوب ادامه ماجرا ، دیروز شما رو به صورت خلاصه با سه ناو هواپیمابر اول هند آشنا کردیم تا به ویکرانت برسیم ، طراحی ویکرانت مستقیما از ویکرام آ دی تیا مشتق شده و در واقع آن را میتوان اصلاح طراحی اساسی ویکرام آ دی تیا دانست ، ویکرام آ دی تیا از آنجا که درواقع ارتقا سنگین بروی کیف است ، کلاس کیف هم درواقع یک رزمناو هواپیمابر بود و از این بعد این ناو دارای نقایصی اساسی در طراحی است که حتی با یک ارتقا سنگین همانند ویکرام نیز رفع نمیشود ، از جمله این مشکلات توانایی های عرشه پذیرایی است ، همچنین مهندسی صحیح زره هستند ، برای درک بهتر این مسئله شما رو به یو اس اس لکسینگتون نیروی دریایی ایالات متحده ارجا میدم ، این ناو هواپیمابر از کلاس اسکس ساخته شده درواقع برای جنگ جهانی دوم بود اما بعد جنگ مورد ارتقا قرار گرفت ، توجه کنید لکسینگتون از بتن یک ناو هواپیمابر کامل بود ، این ناو پس از ارتقا که با نام ارتقای اس سی بی-125 شناخته میشود با ابعادی شبیه به ای ان اس ویکرام آ دی تیا توانایی میزبانی از 50 الی 56 هواگرد همچون اف-14 ، اف-18 ، اف-4 ، آواکس ائی-2 ، جنگنده ضد زیردریایی اس-3 توانایی میزبانی و رزمی بیشتری نسبت به ویکرام داشت ، و لکسینگتون آخرین ناو کلاس اسکس بود که در 1991 از خدمت خارج میشود و امروزه یک موزه شناور است.
برای همین طراحی مجدد ویکرام آ دی تیا از صفر و ساخت آن در قالب یک کلاس جدید میتوان یک توان رزمی بیشتر داشته باشد ، هند در سال 2004 و با خرید گورشکف و عقد قرارداد ارتقا بر مبنای ارتقا دستور ساخت ناو هواپیمابر بومی را میدهد ، طراحی ناو جدید تا 2009 تکمیل میشود و فرایند ساخت ناو آغاز میشود ، این ناو هواپیمابر در اوت 2013 به آب انداخته میشود و ابتدا انتظار میرفت که در سال 2017 وارد خدمت شود اما نیروی دریایی هند اعلام کرد این ناو در 2018 عملیاتی خواهد شد و دلیل این کار انجام آزمایشات بیشتر قبل از به خدمت گیری عنوان کرد ، با این حال که سازه ناو هواپیمابر ویکرانت تغریبا تکمیل شده است اما همچنان گمانه زنی هایی درخصوص آن وجود دارد
مثلا هنوز به طور قطع اعلام نشده این ناو از چند هواگرد میزبانی میکند و همچنین هنوز از سیستم های راداری و پدافندی آن نیز اطلاعی نیست ، اما انتظار میرود در بحث هواگرد ها از میگ-29کا استفاده کند ، اما در بخش دیگر هند در حال توسعه نسخه ای از جنگنده بومی خود ، تجاس برای استفاده در ناو هواپیمابر زده است و احتمالا از ترکیبی از این دو جنگنده استفاده خواهد کرد ، خوبی حضور دو جنگنده همچون میگ-29کا در کنار تجاس در کاهش هزینه های عملیاتی ناو است.
همچنین در زمان خرید احتمالی رافال فرانسوی توسط هند ، شایعاتی منی بر خرید احتمالی رافال-ام (نسخه ناو نشین) برای ویکرانت نیز شد اما با لغو خرید رافال توسط هند این احتمال هم کمرنگ شد.
در بحث سیستم های دفاعی احتمال استفاده از سیستم های مشابه ویکرام است با تفاوت استفاده از توپ های 76 میلیمتری ایتالیایی
در بحث راداری ، با نظر به جزیره ناو و شباهت سیستم های راداری به ناوشکن کلکته احتمال میرود از رادار ام اف-استار ساخت رژیم صهیونیستی در کنار رادار ران-40ال ایتالیایی استفاده کند .
همچنین در بحث پیشران ناو ، گفته شده ناو به چهار موتور توربین گازی به دو شفت ، این موتور ها درواقع ال ام-2500 ساخت جنرال الکتریک آمریکا است ، هند پیشتر از این موتور برای ناو های محافظ کلاس شوالیک استفاده کرده است ، هرکدام از این موتور ها ما بین 40500 تا 47000 اسب بخار نیرو تولید میکنند ، جالبه بدونین این همون موتور ناو هواپیمابر کاوور ایتالیا است.
به طور کلی ناو هواپیمابر ویکرانت دارای 262 متر طول ، 60 متر عرض و 8.4 متر ارتفاع است و بالای 44 هزارتن وزن خواهد داشت.
.
طولانی شد ، اما یک بخش دیگه برای امشب مونده
.
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
چینش احتمالی جنگنده های تجاس و میگ-29 کا بروی ویکرانت
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
جنگنده چندمنظوره سبک تجاس هندی درحال تست پرواز از رمپ
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
ای ان اس ویشال
ویشال دومین ناو هواپیمابر بومی هند خواهد بود و از کلاس ویکرانت است ، اما تفاوت عمده دارد ، درواقع هند اعلام کرده ویشال از رآکتور های اتمی نیرو خواهد گرفت ، و این به معنی افزایش نا محدود برد رزمی ناو خواهد بود .
هند امروزه درحال طراحی این ناو و رآکتور آن است ، هند گفته ساخت ساز این ناو را مابین سال های 2018 تا 2019 آغاز خواهد کرد و آن را تا 2025 عملیاتی خواهد کرد ، اما نکته بعدی در خصوص این ناو اینست که هند آن را یک سوپر کریر نامیده ، اعلام شده این ناو تا 65 هزارتن وزن خواهد داشت اگر چه از آنجایی که علام شده ناو از کلاس ویکرانت خواهد بود پس آن احتمالا در ابعاد ویکرانت باید باشد و محاسبه آن به عنوان یک سوپر کریر دشوار است. اما این احتمال نیز هست که ویشال اصلا از کلاس ویکرانت نباشد و دارای یک طراحی مجزا باشد ، همچنین برای آن تا امروز طرح های زیادی معرفی شده و با قاطعیت نمیتوان گفت ویشال واقعا از کلاس ویکرانت خواهد بود یا ن
البته ابهام های زیادی همچنان وجود دارد ، منجمله جنگنده های این ناو .
با این حال ناو هواپیمابر ویشال از نظر وزنی اگر به 65 هزار تن برسد تازه به کلاس کوزنتسف مرحوم شوروی و تایپ01 چین میرسد .
ابهام بعدی درخصوص این ناو در واقع خود پیشران آن است ، شاید تفکر شما این باشد که هند فاقد رآکتور هایی برای نیروی دریایی خود باشد اما ، هند سابقا اقدام به اجاره یک زیردریایی اتمی از کلاس آکولا از روسیه کرده و با رآکتور های دریایی آشنایی نسبی پیدا کرده ، این کشور حتی دست به ساخت یک رآکتور برای نیرویی دریایی خود نیز زده است و از آن برای زیردریایی اتمی بومی خود استفاده میکند ، این زیردریایی اتمی حامل موشک بالستیک از یک رآکتور اتمی به یک توربین بخار به یک شفت با حداکثر قدرت 111 هزار اسب بخار نیرو میگیرد
ابهام اینجاست چه رآکتوری به چه تعداد در ویشال استفاده خواهد شد ، احتمالا میرود دو رآکتور از نوعی در زیردریایی مورد استفاده قرار گرفته شده در ویشال نیز به کار گرفته شود ، اگرچه احتمال ساخت و یا توسعه یک رآکتور دیگر نیز وجود دارد
و باید نشست و دید که هند چگونه ویشال را عملیاتی خواهد کرد .
در بحث بعدی هند گفته احتمالا در ویشال از منجنیق نیز استفاده خواهد کرد
بحث ها و احتمال های دیگری نیز وجود دارد ، زمانی گفته شده هند به دنبال منجنیق های الکترومغناطیسی از ایالات متحده است ، و در بخش دیگر گفته شده روسیه ناو هواپیمابر پروژه 23000ائی را به هند پیشنهاد داده .
با این حال هزینه خرید یک ناو هواپیمابر اتمی از خارج برای هند چیزی نزدیک به 12 میلیارد دلار خرج خواهد خورد احتمال آن بسیار کم است ، با این حال باید نشست و دید که چه اتفاقی در آینده خواهد افتاد .
در آینده از زیردریایی اتمی هند را معرفی خواهیم کرد.
.
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
ویشال دومین ناو هواپیمابر بومی هند خواهد بود و از کلاس ویکرانت است ، اما تفاوت عمده دارد ، درواقع هند اعلام کرده ویشال از رآکتور های اتمی نیرو خواهد گرفت ، و این به معنی افزایش نا محدود برد رزمی ناو خواهد بود .
هند امروزه درحال طراحی این ناو و رآکتور آن است ، هند گفته ساخت ساز این ناو را مابین سال های 2018 تا 2019 آغاز خواهد کرد و آن را تا 2025 عملیاتی خواهد کرد ، اما نکته بعدی در خصوص این ناو اینست که هند آن را یک سوپر کریر نامیده ، اعلام شده این ناو تا 65 هزارتن وزن خواهد داشت اگر چه از آنجایی که علام شده ناو از کلاس ویکرانت خواهد بود پس آن احتمالا در ابعاد ویکرانت باید باشد و محاسبه آن به عنوان یک سوپر کریر دشوار است. اما این احتمال نیز هست که ویشال اصلا از کلاس ویکرانت نباشد و دارای یک طراحی مجزا باشد ، همچنین برای آن تا امروز طرح های زیادی معرفی شده و با قاطعیت نمیتوان گفت ویشال واقعا از کلاس ویکرانت خواهد بود یا ن
البته ابهام های زیادی همچنان وجود دارد ، منجمله جنگنده های این ناو .
با این حال ناو هواپیمابر ویشال از نظر وزنی اگر به 65 هزار تن برسد تازه به کلاس کوزنتسف مرحوم شوروی و تایپ01 چین میرسد .
ابهام بعدی درخصوص این ناو در واقع خود پیشران آن است ، شاید تفکر شما این باشد که هند فاقد رآکتور هایی برای نیروی دریایی خود باشد اما ، هند سابقا اقدام به اجاره یک زیردریایی اتمی از کلاس آکولا از روسیه کرده و با رآکتور های دریایی آشنایی نسبی پیدا کرده ، این کشور حتی دست به ساخت یک رآکتور برای نیرویی دریایی خود نیز زده است و از آن برای زیردریایی اتمی بومی خود استفاده میکند ، این زیردریایی اتمی حامل موشک بالستیک از یک رآکتور اتمی به یک توربین بخار به یک شفت با حداکثر قدرت 111 هزار اسب بخار نیرو میگیرد
ابهام اینجاست چه رآکتوری به چه تعداد در ویشال استفاده خواهد شد ، احتمالا میرود دو رآکتور از نوعی در زیردریایی مورد استفاده قرار گرفته شده در ویشال نیز به کار گرفته شود ، اگرچه احتمال ساخت و یا توسعه یک رآکتور دیگر نیز وجود دارد
و باید نشست و دید که هند چگونه ویشال را عملیاتی خواهد کرد .
در بحث بعدی هند گفته احتمالا در ویشال از منجنیق نیز استفاده خواهد کرد
بحث ها و احتمال های دیگری نیز وجود دارد ، زمانی گفته شده هند به دنبال منجنیق های الکترومغناطیسی از ایالات متحده است ، و در بخش دیگر گفته شده روسیه ناو هواپیمابر پروژه 23000ائی را به هند پیشنهاد داده .
با این حال هزینه خرید یک ناو هواپیمابر اتمی از خارج برای هند چیزی نزدیک به 12 میلیارد دلار خرج خواهد خورد احتمال آن بسیار کم است ، با این حال باید نشست و دید که چه اتفاقی در آینده خواهد افتاد .
در آینده از زیردریایی اتمی هند را معرفی خواهیم کرد.
.
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
Telegram
NAVY FORCE
خانواده @navy_force از 2017 با اعضا و مدیریت ثابت فعالیت کرده و میکنه
وبسایت : https://navy-force.com
پن:ادمین اصلی کانال ملیت ایرانی نداره
برای من کیفیت مخاطب به کمیت ارجعیت داره
وبسایت : https://navy-force.com
پن:ادمین اصلی کانال ملیت ایرانی نداره
برای من کیفیت مخاطب به کمیت ارجعیت داره
تصویر دیگری نسبت داده شده به ویشال توسط سایت گلبال سیکورتی که دارای دو منجنیق است.
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
تصویری از شلیک یک تیر موشک تاماهاوک طی یک تمرین از لانچر عمودی مارک-41
به امید خدا فردا در خدمت شما خواهیم بود با توضیحاتی در خصوص لانچر های عمودی
.
شب خوش
@navy_force
به امید خدا فردا در خدمت شما خواهیم بود با توضیحاتی در خصوص لانچر های عمودی
.
شب خوش
@navy_force
تصویری از لانچر های موشک کروز تهاجمی تاماهاوک بروی نبرد ناو های ارتقا یافته کلاس آیووا
@navy_force
@navy_force
سیستم شلیک عمودی موشک
یا لانچر های عمودی
در یک توصیف کلی در ابتدای ظهور ناو های موشک انداز ، خود مسئله نحوه شلیک موشک خود یک موضوع بسیار مهم بود ، زیرا لانچر باید طوری طراحی میشد که تعداد قابل قبولی موشک ضد کشتی یا تهاجمی یا پدافندی حمل کنند ، بسته به زمان انواعی از لانچر ها ساخته مورد استفاده قرار میگیرد از جمله ستون های دربر گیرنده موشک که به صورت یک دونه ای یا دو تایی با داشتن یک یا دو لودر اتوماتیک اقدام به شلیک موشک های پدافندی و یا ضد کشتی میکردند ، در این حالت موشک ها در یک انبار زیر عرشه ناو نگهداری میشد و پس از شلیک موشک بعدی در ستون لانچر به صورت یکی یکی یا هر دو باهم بار گذاری میشد ، نقطه قابل تامل برای این شیوه زمان شلیک بود ، مثلا در نسخه که دو موشک حمل میکرد به طور متوسط پس از هر دو شلیک 14 الی 9 ثانیه لود مجدد استوانه و آماده ب شلیک آن زمان میبرد و این خود ضعف بزرگی بود . (البته در ن در زمان خودش)
شیوه دیگه شلیک موشک ، لانچر های مایل هستند ، این لانچر های معمولا ، چهارتایی در یک یک زاویه خالی از ناو اقدام به شلیک موشک میکنند ، شلیک موشک ها از این لانچر ها سریعتر بود اما مشکلات دیگری هم بود ، از جمله این لانچر ها یکبار شلیک میشدند و خبری از لودر خودکار نیست ، فضایی که از عرشه اشغال میکند زیاد است ، این لانچر ها نسبت به مدل به صورت ثابت و یا متحرک بودند و برای شلیک موشک های پدافند ، ضد کشتی و تهاجمی استفاده میشد و هنوز هم میشود .
ابداع در این میان میشود که جای تامل دارد و آن شلیک موشک مورد نظر به صورت عمودی بود ، در این حالت شما یک موشک را عمودی فرض کنید این موشک از نظر اشغال فضا عرشه ، از حالت مایل کمتر است ، حال آن را در جایگاه انبار مهمات ستون لانچر قرار بدهید (به این سادگی ها هم نیست و این فقط مثالی ساده جهت درک آن است) خوب این سیستم هم خالی از مشکل نیست ، اما حجم و سرعت آتش بیشتری نسبت به دو حالت ماقبل دارد ، اما در این سامانه هم همانند شلیک مایل خبری از لودر خودکار نیست و برای هربار لود یا ناو باید مجدد به یک بندرگاه مراجعه کند و یا در برخی سیستم های دارای جرثقیل در دریا اقدام به لود کند ، این لود زمان بیشتری نسبت به لود لانچر های مایل و ستون لانچر دارد ، اما همانطور که گفته شد حجم آتش بهتری دارد ، برای درک این مسئله ، انبار هر ستون لانچر به طور متوسط 8 الی حداکثر 32 موشک درون خود نگهداری میکنند ، اما لانچر های عمودی میتوانند از 8 الی 61 سیلو داشته باشند ، و هر سیلو بسته به موشک و نوع لانچر عمودی بارگذاری، 1 الی 4 موشک حمل کند . در این حالت شما حجم کامل آتش یک انبار لانچر ستون را در اختیار دارید همچنین زمان شلیک تمام موشک ها بسیار کمتر از دو حالت دیگر است.
این بحث ادامه دارد ...
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
یا لانچر های عمودی
در یک توصیف کلی در ابتدای ظهور ناو های موشک انداز ، خود مسئله نحوه شلیک موشک خود یک موضوع بسیار مهم بود ، زیرا لانچر باید طوری طراحی میشد که تعداد قابل قبولی موشک ضد کشتی یا تهاجمی یا پدافندی حمل کنند ، بسته به زمان انواعی از لانچر ها ساخته مورد استفاده قرار میگیرد از جمله ستون های دربر گیرنده موشک که به صورت یک دونه ای یا دو تایی با داشتن یک یا دو لودر اتوماتیک اقدام به شلیک موشک های پدافندی و یا ضد کشتی میکردند ، در این حالت موشک ها در یک انبار زیر عرشه ناو نگهداری میشد و پس از شلیک موشک بعدی در ستون لانچر به صورت یکی یکی یا هر دو باهم بار گذاری میشد ، نقطه قابل تامل برای این شیوه زمان شلیک بود ، مثلا در نسخه که دو موشک حمل میکرد به طور متوسط پس از هر دو شلیک 14 الی 9 ثانیه لود مجدد استوانه و آماده ب شلیک آن زمان میبرد و این خود ضعف بزرگی بود . (البته در ن در زمان خودش)
شیوه دیگه شلیک موشک ، لانچر های مایل هستند ، این لانچر های معمولا ، چهارتایی در یک یک زاویه خالی از ناو اقدام به شلیک موشک میکنند ، شلیک موشک ها از این لانچر ها سریعتر بود اما مشکلات دیگری هم بود ، از جمله این لانچر ها یکبار شلیک میشدند و خبری از لودر خودکار نیست ، فضایی که از عرشه اشغال میکند زیاد است ، این لانچر ها نسبت به مدل به صورت ثابت و یا متحرک بودند و برای شلیک موشک های پدافند ، ضد کشتی و تهاجمی استفاده میشد و هنوز هم میشود .
ابداع در این میان میشود که جای تامل دارد و آن شلیک موشک مورد نظر به صورت عمودی بود ، در این حالت شما یک موشک را عمودی فرض کنید این موشک از نظر اشغال فضا عرشه ، از حالت مایل کمتر است ، حال آن را در جایگاه انبار مهمات ستون لانچر قرار بدهید (به این سادگی ها هم نیست و این فقط مثالی ساده جهت درک آن است) خوب این سیستم هم خالی از مشکل نیست ، اما حجم و سرعت آتش بیشتری نسبت به دو حالت ماقبل دارد ، اما در این سامانه هم همانند شلیک مایل خبری از لودر خودکار نیست و برای هربار لود یا ناو باید مجدد به یک بندرگاه مراجعه کند و یا در برخی سیستم های دارای جرثقیل در دریا اقدام به لود کند ، این لود زمان بیشتری نسبت به لود لانچر های مایل و ستون لانچر دارد ، اما همانطور که گفته شد حجم آتش بهتری دارد ، برای درک این مسئله ، انبار هر ستون لانچر به طور متوسط 8 الی حداکثر 32 موشک درون خود نگهداری میکنند ، اما لانچر های عمودی میتوانند از 8 الی 61 سیلو داشته باشند ، و هر سیلو بسته به موشک و نوع لانچر عمودی بارگذاری، 1 الی 4 موشک حمل کند . در این حالت شما حجم کامل آتش یک انبار لانچر ستون را در اختیار دارید همچنین زمان شلیک تمام موشک ها بسیار کمتر از دو حالت دیگر است.
این بحث ادامه دارد ...
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
لانچر های مایل موشک های ضد کشتی پی-500 بازالت ، در رزمناو کلاس اسلاوا مرحوم شوروی
@navy_force
@navy_force
در سیستم لانچر های عمودی ، خود به دو دسته تقسیم میشوند ، لانچر های سرد و لانچر های گرم
منظور از سرد و گرم در واقع شیوه شلیک موشک است ، موشک یا با استفاده از موتور اصلی خود و یا با کمک فشار یک بوستر شلیک میشود .
حالت گرم مرسوم تر است ، در این حالت موشک با قدرت ناشی از موتور اصلی خود و یا بوستر های کمکی خود از لانچر شلیک میشود ، و در این حالت لانچر دارای منحرف کننده های گازهای خروجی است ، از این سیستم شلیک گرم برای شلیک موشک های پدافند ، ضد کشتی و کروز تهاجمی استفاده میشود .
در سیستم سرد موشک ابتدا با فشار گاز یا هوای ایجاد شده توسط یک بوستر به صورت غیر مستقیم از لانچر پرتاب میشود و در خارج از لانچر با روشن شدن موتور اصلی به راه خود ادامه میدهد .
مزیت شلیک سرد به شلیک گرم ، در افزایش سرعت شلیک و همچنین وارد شدن فشار کمتر بر لانچر هستش ، از پرتاب سرد معمولا برای شلیک موشک های پدافندی و ضد کشتی استفاده میشود و در این حالت هر سیلوی عمودی فقط از یک موشک میزبانی میکند .
در بحث لانچر های عمودی نیز ، لانچر های اختصاصی نیز وجود دارند ، به معنی که فقط به یک پرتاب خاص طراحی شده اند ، این لانچر ها معمولا برای سیستم های پدافند به کار میروند ، سیلوی عمودی این لانچر ها کوچک است و فقط برای پرتاب موشک های پدافند مورد استفاده قرار میگید و از دو روش گرم و سرد هم استفاده میکنن ، دسته بعدی لانچر های همه کاره هستن ، مثلا لانچر های مارک-41 آمریکایی ، که میشه اون ها رو بسته به عملیات به موشک مورد نظر مسلح کرد ، هر سیلوی عمودی این لانچر میتواند تا 4 موشک پدافندی و یا یک موشک کروز تهاجمی مسلح کرد ، (ایالات متحده فعلا موشک ضد کشتی عمود پرتاب به صورت عملیاتی نداره ، اما یک موشک در دست ساخت داره که با سیلو های عمودی منطبق باشه) با این کار میشه ناو رو برای هر شرایط عملیاتی مورد نیاز بارگذاری کرد ، مثلا با یک سیستم پدافند ، یا تهاجمی و این یکی از مزیت های سیستم مارک-41 است.
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
منظور از سرد و گرم در واقع شیوه شلیک موشک است ، موشک یا با استفاده از موتور اصلی خود و یا با کمک فشار یک بوستر شلیک میشود .
حالت گرم مرسوم تر است ، در این حالت موشک با قدرت ناشی از موتور اصلی خود و یا بوستر های کمکی خود از لانچر شلیک میشود ، و در این حالت لانچر دارای منحرف کننده های گازهای خروجی است ، از این سیستم شلیک گرم برای شلیک موشک های پدافند ، ضد کشتی و کروز تهاجمی استفاده میشود .
در سیستم سرد موشک ابتدا با فشار گاز یا هوای ایجاد شده توسط یک بوستر به صورت غیر مستقیم از لانچر پرتاب میشود و در خارج از لانچر با روشن شدن موتور اصلی به راه خود ادامه میدهد .
مزیت شلیک سرد به شلیک گرم ، در افزایش سرعت شلیک و همچنین وارد شدن فشار کمتر بر لانچر هستش ، از پرتاب سرد معمولا برای شلیک موشک های پدافندی و ضد کشتی استفاده میشود و در این حالت هر سیلوی عمودی فقط از یک موشک میزبانی میکند .
در بحث لانچر های عمودی نیز ، لانچر های اختصاصی نیز وجود دارند ، به معنی که فقط به یک پرتاب خاص طراحی شده اند ، این لانچر ها معمولا برای سیستم های پدافند به کار میروند ، سیلوی عمودی این لانچر ها کوچک است و فقط برای پرتاب موشک های پدافند مورد استفاده قرار میگید و از دو روش گرم و سرد هم استفاده میکنن ، دسته بعدی لانچر های همه کاره هستن ، مثلا لانچر های مارک-41 آمریکایی ، که میشه اون ها رو بسته به عملیات به موشک مورد نظر مسلح کرد ، هر سیلوی عمودی این لانچر میتواند تا 4 موشک پدافندی و یا یک موشک کروز تهاجمی مسلح کرد ، (ایالات متحده فعلا موشک ضد کشتی عمود پرتاب به صورت عملیاتی نداره ، اما یک موشک در دست ساخت داره که با سیلو های عمودی منطبق باشه) با این کار میشه ناو رو برای هر شرایط عملیاتی مورد نیاز بارگذاری کرد ، مثلا با یک سیستم پدافند ، یا تهاجمی و این یکی از مزیت های سیستم مارک-41 است.
https://t.me/joinchat/AAAAAD1414NS8BeYTS0EnQ
شیوه قرار گیری موشک های ضد کشتی گرانیت و ضد زیردریایی آر پی کا-3 در رزمناو کلاس کایروف
@navy_force
@navy_force