سرخپوستان

... مردمم را آنجا دیدم که به این سو و آن سو دوان دوان دیرک‌های دریچه دود را بر می‌افراشتند و پایین تی‌پی خود را در مقابل باد محکم می‌کردند زیرا ابر توفانی به آنها نزدیک می‌شد تند و سیاه، و آنجا بی‌شمار پرستوهای هراسان بودند که از پیش آن ابر می‌گریختند.
آنگاه سرودی نیرومند در من هویدا شد و آن را در همان جای سهمناک که بودم خواندم و چنین بود:

من ملتی نیک را زنده نگاه خواهم داشت.
این را آن قـوم بالا گفته است.
آنهـا نیـروی تبدیل (دگرگونی) را به من داده‌اند.

چون این را خواندم ندایی گفت:
«تو برای یاری به چهار جهت خواهی دوید و در برابر تو هیچ چیز نیرومند نخواهد بود. او را بنگـر!»

بعد دوباره سوار اسب کهرم شدم، چون این اسب از خاک است و آنجا بود که نیرویم را به کار بردم. از آن ندا فرمان بردم و نگاه کردم، آنجا در غرب، اسبی دیدم همه پوست و استخوان، قره‌کهری رنگ باخته و آنجا ندایی گفت که:
«این را بگیر و دگرگونه کن!»
و من آن گیاه چهار پرتو را در دست داشتم. پس نزدیک آن اسب لاغر اندام راندم دایره‌وار، و چون چنین کردم صدای مردمی را شنیدم که نیروی روح را چنین ندا می‌دادند:
آ- هِـی! آ- هِـی! آ- هِـی! آ- هِـی!

آنگاه اسب نزار شیهه‌ای کشید و غلتی زد و بلند شد و نریان بزرگی شد، سیاهِ براق با خال‌هایی به سرتاپایش و یالش چون ابری در کنارش. او سر همه اسب‌ها بود؛ و چون نفس‌نفس می‌زد، نفسش برق آذرخش بود و چشمانش چون ستاره غرب. رو به غرب تاخت و شیهه کشید و غرب پر غبار سُم‌ها شد و اسبان بی‌شمار، سیاه درخشان که از غبار بیرون می‌جهیدند.

نریان آنگاه به جانب شمال دوید و شیهه کشید و نیز به شرق و جنوب و ابرهای غبار پاسخ دادند، اسب‌های بی‌شمار بیرون جهیدند- اسبان سفید و کرند و سمند، فربه، براق که از این گریز و از نیروی‌شان شاد بودند. این زیبا بود، اما سهمگین نیـز بود.
بعد آنها همه ناگهان ایستادند، رو دو پا بلند شده و در حلقه‌ای بزرگ بر گردِ پیشوای سیاه‌شان در مرکز ایستاده بودند، آرام بودند. چون ایستادند، چهار باکره زیبا، زیباتر از آن که زنان خاکی می‌توانند باشند بود، از میان آن حلقه بیرون آمدند با جامه‌های سرخ درخشان، هر یک از جهتی و نزدیک به نریان بزرگ سیاه در جاهای خود ایستادند و یکی جام چوبین آب در دست داشت و یکی بال سپید، یکی چپق و یکی هم حلقه قوم را.
سراسر گیتی را خاموشی فر گرفته بود، همه گوش فرا داده بودند؛ و آنگاه نریان بزرگ سیاه آوازی سر داد و سرودی خواند که این بود:
اسبان من، بر دو پا برخواسته می‌آیند
اسبان من، شیهـه‌کشـان می‌آیند
بر دو برخاسته رقصـان می‌آیند
از سـراسر گیتی می‌آیند
خواهند رقصـید، باشـد که تماشاشان کنی
یک ملتِ اسب، آن‌ها خوهند رقصیـد
باشـد که تماشاشان کنی

صدایش بلند نبود اما در سراسر گیتی پیچید و همه جا را فرا گرفت. چیزی نبود که آن را نشنیده باشد و زیباتر از هر چیز دیگر بود. چندان زیبا بود که هیچ چیز در هیچ کجا نمی‌توانست نرقصد. باکره‌گان رقصیدند، و نیز همه اسب‌های حلقه‌بسته. برگ بر درختان، علف بر تپه‌ها و دره‌ها، آب در جویباران و رودها و دریاچه‌ها، چارپایان و دوپایان و بالداران هوا- همه با هم به آهنگ سرود آن نریان رقصیدند.

و من چون به پایین نگریستم مردمم را دیدم آنجا دیدم، ابر از بالای سرشان می‌گذشت و آنان را از بارش مهـرآمیز خود برکت می‌بخشید و ابر در شرق ایستاد با رنگین‌کمـانی بسـیار درخشـان بر فـرازش.

⚡️بخشی از شهـود شمن فـرزانه گوزن سیاه
#گوزن_سیاه مـرد مقدس قبیله اوگلالاسـو
📙 کتاب گوزن سیاه سخن می‌گوید ص ۵۱

Ⓜ️ @NativeAmericans

930 viewsedited 10:15