لژیون آزاد هند یا هنگ ۵۰۵ هند پیاده نظام یک واحد نظامی تشکیل شده از ۴۵۰۰ نفر بود که در زمان جهان دوم ایجاد شد. منشأ پرچم آن برگرفته از جنبش استقلال هند، به نام "لژیون ببر" و "آزاد هند فاج" معروف بود. این هنگ به عنوان لژیون داوطلب هندی وافن اس اس شناخته می شد. ابتدا به عنوان بخشی از ارتش آلمان و بعد در وافن اس اس بین سال های ۱۹۴۱ میلادی الی ۱۹۴۵ میلادی در نبردهای جبهه ایتالیا، دیوار آتلانتیک، برلین و فرانسه استفاده شد. این هنگ توسط سوباس چاندرا بوز، رهبر استقلال هند، به عنوان بخشی از تلاش های خود برای به دست آوردن استقلال هند با جنگ با انگلیس آغاز کرد، زمانی که او در سال ۱۹۴۱ میلادی به برلین آمد و به دنبال کمک آلمان بود. افراد تازه استخدام شده در سال ۱۹۴۱ میلادی داوطلبانی از دانشجویان هندی مقیم آلمان در آن زمان و تعدادی از اسیران جنگی هندی بودند که در شمال آفریقا اسیر شده بودند. بعداً تعداد بیشتری از اسرای جنگی هندی را به عنوان داوطلب جذب شدند. گرچه این گروه در ابتدا به عنوان یک گروه تهاجمی مطرح شده بود که می توانست یک مسیر مشترک برای حمله مشترک آلمان و هند به مرزهای غربی هند بریتانیا باشد.
🔰 @NSworkers 🔰
🔰 @NSworkers 🔰
جالب است بدانید آدولف هیتلر رهبر آلمان ناسیونال سوسیالیستی هنگام عبور و مرورهای مهم خود مانند مراسم های رسمی، جشن ها، سالگردها و گردهمایی های حزبی از خودروی شخصی اش که یک مرسدس بنز مدل کی ۷۷۰ بود استفاده می کرد.
🔰 @NSworkers 🔰
🔰 @NSworkers 🔰
فولکس واگن خودرویی برای مردم❗️
در میانه دهه ۳۰ میلادی آدولف هیتلر که به تازگی به مقام پیشوایی آلمان رسیده بود طرح های خود را برای یک اتوموبیل ارزان و ساده که برای عموم قابل استفاده باشد به دکتر فردیناند پورشه ارائه کرد. پیش از این پورشه به همراه زونداپ طرح هایی را برای چنین خودرویی در سر داشتند که یکی از آن ها «پورشه تیپ ۱۲» با موتور تعبیه شده در عقب خودرو و طراحی قوس مانند بود. دستور هیتلر کاملاً روشن بود: «ساخت خودرویی با قیمت برابر با یک موتورسیکلت با حداکثر سرعت ۱۰۰ کیلومتر و توانایی جابه جایی اعضای یک خانواده ۵ نفره». در آن زمان اتومبیل در تمام جهان یک وسیله لوکس و مخصوص طبقه ثروتمند بود و داشتن یک اتومبیل برای کارگران یک آرزوی دست نیافتنی محسوب می شد. آرزویی که هیتلر آن را در آلمان تبدیل به واقعیت نمود. دلیل اصلی ساخت فولکس واگن توجه هیتلر به تمام بخش های جامعه بود. قیمت این خودرو برابر با ۹۹۰ رایش مارک معادل ۳۹۶ دلار بود که هر کارگری با اندکی پس انداز می توانست آن را بخرد. در آن زمان فولکس واگن تبدیل به ارزان ترین خودرو در جهان و محبوب ترین خودرو در آلمان شد. پورشه کار طراحی را آغاز کرد و سرانجام در سال ۱۹۳۶ میلادی طرح های خودروی نهایی و اولین پروتوتایپ تولید شد. این خودرو کاملاً مطابق فلسفه پورشه طراحی شده بود که اعتقاد داشت بهترین انواع خودروها موتور عقب، هواخنک و دیفرانسیل عقب هستند. پورشه این خودرو را «پورشه ۶۰» نامید اما مسئولان آلمانی نام کی دی اف واگن را برروی آن گذاشتند. نام بیتل به معنی سوسک نامی بود که از سوی جامعه بر این خودرو گذاشته شد، اما تا سال ۱۹۶۷ میلادی از سوی فولکس واگن به رسمیت شناخته نشد. تولید خودرو در کارخانه ای که به همین منظور ساخته شده بود آغاز گردید.
🔰 @NSworkers 🔰
در میانه دهه ۳۰ میلادی آدولف هیتلر که به تازگی به مقام پیشوایی آلمان رسیده بود طرح های خود را برای یک اتوموبیل ارزان و ساده که برای عموم قابل استفاده باشد به دکتر فردیناند پورشه ارائه کرد. پیش از این پورشه به همراه زونداپ طرح هایی را برای چنین خودرویی در سر داشتند که یکی از آن ها «پورشه تیپ ۱۲» با موتور تعبیه شده در عقب خودرو و طراحی قوس مانند بود. دستور هیتلر کاملاً روشن بود: «ساخت خودرویی با قیمت برابر با یک موتورسیکلت با حداکثر سرعت ۱۰۰ کیلومتر و توانایی جابه جایی اعضای یک خانواده ۵ نفره». در آن زمان اتومبیل در تمام جهان یک وسیله لوکس و مخصوص طبقه ثروتمند بود و داشتن یک اتومبیل برای کارگران یک آرزوی دست نیافتنی محسوب می شد. آرزویی که هیتلر آن را در آلمان تبدیل به واقعیت نمود. دلیل اصلی ساخت فولکس واگن توجه هیتلر به تمام بخش های جامعه بود. قیمت این خودرو برابر با ۹۹۰ رایش مارک معادل ۳۹۶ دلار بود که هر کارگری با اندکی پس انداز می توانست آن را بخرد. در آن زمان فولکس واگن تبدیل به ارزان ترین خودرو در جهان و محبوب ترین خودرو در آلمان شد. پورشه کار طراحی را آغاز کرد و سرانجام در سال ۱۹۳۶ میلادی طرح های خودروی نهایی و اولین پروتوتایپ تولید شد. این خودرو کاملاً مطابق فلسفه پورشه طراحی شده بود که اعتقاد داشت بهترین انواع خودروها موتور عقب، هواخنک و دیفرانسیل عقب هستند. پورشه این خودرو را «پورشه ۶۰» نامید اما مسئولان آلمانی نام کی دی اف واگن را برروی آن گذاشتند. نام بیتل به معنی سوسک نامی بود که از سوی جامعه بر این خودرو گذاشته شد، اما تا سال ۱۹۶۷ میلادی از سوی فولکس واگن به رسمیت شناخته نشد. تولید خودرو در کارخانه ای که به همین منظور ساخته شده بود آغاز گردید.
🔰 @NSworkers 🔰
ما در دوره ای از درگیری نهایی با مسیحیت تحریف شده زندگی می کنیم. این بخشی از مأموریت اس اس است که به مردم آلمان در نیم قرن آینده مبانی ایدئولوژیکی غیر مسیحیت تحریف شده را بدهد تا زندگی آن ها را بر اساس آن شکل دهند. این وظیفه صرفاً غلبه بر یک مخالف ایدئولوژیک نیست بلکه باید در هر مرحله با انگیزه ای مثبت همراه شود، در این حالت این به معنای بازسازی میراث آلمان به معنای وسیع و جامع است.
#هاینریش_هیملر فرمانده کل اس اس آلمان ناسیونال سوسیالیستی
🔰 @NSworkers 🔰
#هاینریش_هیملر فرمانده کل اس اس آلمان ناسیونال سوسیالیستی
🔰 @NSworkers 🔰
در روزهای ۲۹ و ۳۰ آوریل سال ۱۹۴۵ میلادی برابر با آخرین روزهای زندگی آدولف هیتلر رهبر آلمان ناسیونال سوسیالیستی چه گذشت!؟
قسمت سوم و پایانی
ادامه در پست بعد...👇
🔰 @NSworkers 🔰
قسمت سوم و پایانی
ادامه در پست بعد...👇
🔰 @NSworkers 🔰
در روزهای ۲۹ و ۳۰ آوریل سال ۱۹۴۵ میلادی برابر با آخرین روزهای زندگی آدولف هیتلر رهبر آلمان ناسیونال سوسیالیستی چه گذشت!؟
قسمت سوم و پایانی:
پس از آن، چندین شاهد گزارش دادند که صدای بلند شلیک یک گلوله را در حدود ۱۵:۳۰ شنیده اند. پس از چند دقیقه، پیشخدمت مخصوص هیتلر، هاینتس لینگه، درِ اتاق مطالعه را در حالی که بورمان در کنارش ایستاده بود، باز کرد. لینگه بعداً بیان داشت که او بلافاصله متوجه رایحهٔ بادام سوخته شده بود. دستیار نظامی هیتلر، اتو گونشه وارد اتاق مطالعه شده و دو جسد بی جان را روی مبل دید. اوا، زانوانش را در بغل گرفته و در سمت چپ هیتلر، دور از او افتاده بود. گونشه بیان کرده که هیتلر نشسته بود، غرق در خون و قطره های خون از شقیقهٔ راستش میچکید. او با کلتش، به خودش شلیک کرده بود. اسلحه روی پایش افتاده و با توجه به گفته های روخوس میش، سر هیتلر روی میز روبه رویش افتاده بود.خون از شقیقهٔ راست و چانهٔ هیتلر میچکید و لکهٔ بزرگی را روی دستهٔ راست مبل ایجاد کرده، در حال ریختن روی فرش بود. با توجه به گفته های لینگه، بدن اوا اثری از زخم فیزیکی نداشته و چهره اش نشان دهندهٔ مرگ او بر اثر سم سیانور بوده‌است. گونشه اتاق مطالعه را ترک کرده و اعلام میکند که هیتلر مرده‌است. با توجه به دستورالعمل های شفاهی و کتبی پیشین هیتلر، دو جسد از خروجی اضطراری پناهگاه به باغ پشت صدارت عظمای رایش برده شده و با بنزین سوزانده شدند. میش، مرگ هیتلر را به فرانتس شدله گزارش داد و به باجهٔ تلفن رفت. مدتی بعد، او از همانجا با شخصی تماس گرفته و با فریاد گفت که جسد هیتلر در حال سوختن است. پس از جواب ندادن نخستین تلاش برای آتش‌زدن با بنزین، لینگه به داخل پناهگاه رفته و با یک دستهٔ ضخیم کاغذ بازگشت. بورمان کاغذها را آتش زده و روی جسدها انداخت. همزمان با شعله ور شدن دو جسد، گروهی شامل بورمان، گونشه، لینگه، گوبلز، اریش کمپکا، پتر هوگل، اوالد لیندلف و هانس ریسر، همانطور که در درگاه پناهگاه ایستاده بودند، دستانشان را به نشانهٔ درود فرستادن بلند کردند. در حدود ساعت ۱۶:۱۵، لینگه به هاینز کروگر و ورنر اشچیدل دستور جمع کردن فرش اتاق مطالعهٔ هیتلر و سوزاندن آن را داد. اشچیدل بعداً بیان کرد که در هنگام ورود به اتاق مطالعه، حجمی از خون به اندازهٔ یک بشقاب بزرگ ناهارخوری را روی دستهٔ مبل دیده است. با مشاهدهٔ پوکهٔ فشنگ، او خم شده و پوکهٔ شلیک شده را از روی فرش برمیدارد. این دو نفر، فرش خون آلود را جمع کرده و آن را به باغ صدارت عظمی بردند؛ جایی که فرش روی زمین گذاشته شده و سوزانده شد. شوروی، در طول بعدازظهر، تمام ناحیهٔ درون و اطراف صدارت عظمای رایش را محاصره کرد. نگهبانان اساس برای ادامه یافتن سوختن اجساد، بنزین اضافی آوردند. لینگه بعداً بیان کرد که آتش کاملاً جسدها را نابود نکرده؛ چرا که اجساد در فضای باز سوخته و پخش گرما متغیر بوده است. جساد از ساعت ۱۶:۰۰ تا ۱۸:۳۰ سوختند. در حدود ساعت ۱۸:۳۰، لیندلف و ریسر باقی ماندهٔ دو جسد را در دهانهٔ کم عمق یک بمب قرار دادند.
🔰 @NSworkers 🔰
قسمت سوم و پایانی:
پس از آن، چندین شاهد گزارش دادند که صدای بلند شلیک یک گلوله را در حدود ۱۵:۳۰ شنیده اند. پس از چند دقیقه، پیشخدمت مخصوص هیتلر، هاینتس لینگه، درِ اتاق مطالعه را در حالی که بورمان در کنارش ایستاده بود، باز کرد. لینگه بعداً بیان داشت که او بلافاصله متوجه رایحهٔ بادام سوخته شده بود. دستیار نظامی هیتلر، اتو گونشه وارد اتاق مطالعه شده و دو جسد بی جان را روی مبل دید. اوا، زانوانش را در بغل گرفته و در سمت چپ هیتلر، دور از او افتاده بود. گونشه بیان کرده که هیتلر نشسته بود، غرق در خون و قطره های خون از شقیقهٔ راستش میچکید. او با کلتش، به خودش شلیک کرده بود. اسلحه روی پایش افتاده و با توجه به گفته های روخوس میش، سر هیتلر روی میز روبه رویش افتاده بود.خون از شقیقهٔ راست و چانهٔ هیتلر میچکید و لکهٔ بزرگی را روی دستهٔ راست مبل ایجاد کرده، در حال ریختن روی فرش بود. با توجه به گفته های لینگه، بدن اوا اثری از زخم فیزیکی نداشته و چهره اش نشان دهندهٔ مرگ او بر اثر سم سیانور بوده‌است. گونشه اتاق مطالعه را ترک کرده و اعلام میکند که هیتلر مرده‌است. با توجه به دستورالعمل های شفاهی و کتبی پیشین هیتلر، دو جسد از خروجی اضطراری پناهگاه به باغ پشت صدارت عظمای رایش برده شده و با بنزین سوزانده شدند. میش، مرگ هیتلر را به فرانتس شدله گزارش داد و به باجهٔ تلفن رفت. مدتی بعد، او از همانجا با شخصی تماس گرفته و با فریاد گفت که جسد هیتلر در حال سوختن است. پس از جواب ندادن نخستین تلاش برای آتش‌زدن با بنزین، لینگه به داخل پناهگاه رفته و با یک دستهٔ ضخیم کاغذ بازگشت. بورمان کاغذها را آتش زده و روی جسدها انداخت. همزمان با شعله ور شدن دو جسد، گروهی شامل بورمان، گونشه، لینگه، گوبلز، اریش کمپکا، پتر هوگل، اوالد لیندلف و هانس ریسر، همانطور که در درگاه پناهگاه ایستاده بودند، دستانشان را به نشانهٔ درود فرستادن بلند کردند. در حدود ساعت ۱۶:۱۵، لینگه به هاینز کروگر و ورنر اشچیدل دستور جمع کردن فرش اتاق مطالعهٔ هیتلر و سوزاندن آن را داد. اشچیدل بعداً بیان کرد که در هنگام ورود به اتاق مطالعه، حجمی از خون به اندازهٔ یک بشقاب بزرگ ناهارخوری را روی دستهٔ مبل دیده است. با مشاهدهٔ پوکهٔ فشنگ، او خم شده و پوکهٔ شلیک شده را از روی فرش برمیدارد. این دو نفر، فرش خون آلود را جمع کرده و آن را به باغ صدارت عظمی بردند؛ جایی که فرش روی زمین گذاشته شده و سوزانده شد. شوروی، در طول بعدازظهر، تمام ناحیهٔ درون و اطراف صدارت عظمای رایش را محاصره کرد. نگهبانان اساس برای ادامه یافتن سوختن اجساد، بنزین اضافی آوردند. لینگه بعداً بیان کرد که آتش کاملاً جسدها را نابود نکرده؛ چرا که اجساد در فضای باز سوخته و پخش گرما متغیر بوده است. جساد از ساعت ۱۶:۰۰ تا ۱۸:۳۰ سوختند. در حدود ساعت ۱۸:۳۰، لیندلف و ریسر باقی ماندهٔ دو جسد را در دهانهٔ کم عمق یک بمب قرار دادند.
🔰 @NSworkers 🔰