Чаму трымаюся сінімі пальцамі за ідэю рабіць псеўдадакументальныя дыяфільмы? Таму што мне ўвогуле падабаюцца менавіта сусветы. І асабліва той, што я стварыў сам.

Моцныя сюжэты і глыбокія персанажы то, канешне, добра. Але магчымасць шпацыраваць-даследаваць дае мне значна больш эмоцый, вось так склалася. Й мышыны Дом перш за ўсё цікавы з боку падарожжаў па ім.

А як гэта лепш за ўсё аформіць? Найбольш смачна выглядаюць два варыянты: дзённік падарожжаў (што немагчыма, таму што мы чалавекі, а яны мышы) і псеўдадакументалістыка. Абіраю №2, і зноў ёсць два варыянты: можна напісаць кнігу, а можна рабіць відэа. І зноў хілюся ў бок другога, таму што яно больш цікава з творчага боку. Трэ працаваць і з тэкстам, і з візуалам, і з гукам, і з рухам - больш магчымасцей, больш смакоцця.

Вось так я й прыйшоў да таго, што маю)

У ранейшых дыяфільмах ужо маляваў мышапавучы кокан, але тады атрымалася нейкае абышто. Таму перапрацаваў яго нанава.

Цяпер вось падабаецца, так. Хіба толькі трэ крывавыя сцежкі прыбраць, неяк бязгустоўна выглядае.

Паехаў па натхненне да паўночнага мора. Хтанічнай лютасці у ім - ажне занадта, тое што трэ. Вы б чулі гэты вятрыска!..

Лепшае месца для таго, каб складаць казачныя вершы.

Ну, на мора паглядзеў, галава адпачыла, след вяртацца да працы.

Асноўнае дасягненне за мінулы час - дапрацованая сістэма нумарацыі. То-бок калі вы бачыце ў мяне назву кшталту "Стужка №408-849-4.4. Анатамічныя асаблівасці клюшняў водных хімер", то лічбачкі ў ёй не выпадковыя)

Адзін з найбольш жахлівых сімвалаў у мышыным свеце - сонца.

Таму вось такі прыемны кадр - фільмаскоп у промнях сонца на захадзе - будзе выкарыстаны менавіта з тым каб адзначыць моманты крытычнага, усеабдымнага, паглынаючага страху.

Фактычна існуе толькі адзін мышапавучы малюнак рамантычнага напрамку. Ды й той маляваўся не толькі як ілюстрацыя, але й як паштоўка - павучыя лапы наўмысна складваюцца ў пок-культурнае (а не анатамічнае) сэрца.

Але сам мышапавук мне падабаецца. Больш таго, аб ім (то-бок аб тым, як дзве мышы закахаліся і вось так зліліся ў нешта звышнатуральнае) ёсць казка... Калі не памыляюся. Старая казка, трэ пераглядзець нататкі.

Выглядае і гучыць даволі прыемна. Нібыта)

Канешне, яшчэ шмат чаго задумана зрабіць (прыборы і індыкатары - не дэкарацыя, у іх свае ролі). Але ўжо зараз магу адчуваць задавальненне - а гэта крытычна неабходна.

Мо то мая галава адчувае набліжэнне вясны? Нешта вочы ўсё часцей чапляюцца за малюнкі фітахімер. Расліны абуджаюцца, паўзуць па сцяне ўверх.

Мо ў гэтым гаду змагу яе працягнуць. Летась не атрымалася праз вайну, ажне рука не падымалася.

Так ці інакш, найбольш дзіўнай мышшу (на маю думку) з'яўляецца мыш-пухоўка (так, тая самая пухоўка, якую заўжды блытаюць з чаротам). Абсалютна немагчымы арганізм, ў ім бачна і жах, і боль. То-бок добра дэманструюцца думкі мышаў наконт прасторы па-за сценамі Дому.

Віншую ўсіх з днем роднай мовы!

У якасьці святочнай ілюстрацыі - каліграфічная хімера. Вось што было б, калі б я свае казкі стылізаваў не ў бок дыяфільмаў, а па напрамку трактатаў-талмудаў сярэднявечча.

"Бу́квіца, ці ініцыя́л (ад лац.: initialis «пачатковы») — павялічаная загалоўная (пачатковая) літара якога-небудзь раздзела ў тэксце рукапіснай ці друкаванай кнігі."