در افکارم زندانی شدم..

هر راهی که میروم به خودم ختم میشود

آن‌قدر در گذشته قدم زده‌ام که حال را گم کرده‌ام، و آن‌قدر از فردا ترسیده‌ام که امروز را زندگی نکرده‌ام.

زندگی گاهی فقط یک لحظه زمان می‌خواهد تا چیزی را که سال‌ها برایش جنگیدی، از تو بگیرد...

امروز اگر حالت خوب است، اگر عزیزانت کنارت هستند، اگر آرامش داری، قدرش را بدان.

هیچ‌کس از فردا خبر ندارد؛ همان اتفاقی که امروز برای دیگری افتاده، شاید فردا درِ خانه‌ی تو را بزند.

پس به داشته‌هایت مغرور نباش...
به آدم‌ها از بالا نگاه نکن...
و هیچ‌وقت فکر نکن بدبختی فقط سهم دیگران است.

زندگی به همه فرصتِ غرور می‌دهد،
اما دیر یا زود، به همه درسِ فروتنی هم می‌دهد.

خدایا شكرت بابت چیزهایی که قدرشو نمیدونیم ولی نمیگیریشون ازمون

زندگیِ نزیسته همیشه زیباتر به‌ نظر می‌رسد...

اگر ازدواج می‌کردم....اگر هرگز ازدواج نمی‌کردم...یا
اگر بچه‌دار می‌شدم...اگر بچه‌دار نمی‌شدم...
اگر مهاجرت می‌کردم... اگر در همان شهرم می‌ماندم... اگر آن شغل را قبول می‌کردم... اگر استعفا نمی‌دادم... اگر رشته‌ی دیگری را انتخاب می‌کردم... اگر زودتر شروع کرده بودم...اگر دیرتر تصمیم گرفته بودم...

ذهن می‌تواند از هر مسیری که نرفته‌، بهشتی خیالی بسازد؛ چون آن مسیر هرگز در معرض اصطکاکِ واقعیت(مثل مسئولیت، ناکامی و محدودیت‌های زندگی) قرار نگرفته است.

پذیرش این نکته می‌تواند آغاز آشتی با زندگی ای باشد که هم اکنون در اون هستی.

تو از ستاره هایی ساخته شدی که خودشون هم یه زمانی وجود نداشتن!

تو دنیایی که ۵۱ بر ۱۷ بخش پذیره، هیچ چیز از هیچ کس بعید نیست.