عشق لابه‌لای این روزها گم شده؛ میانِ پیام‌های بی‌جواب، قرارهای نیمه‌کاره و آدم‌هایی که زود می‌آیند و زود می‌روند. انگار همه راهِ دوست داشتن را بلدند، اما راهِ ماندن را نه

در روزهایی که میلیون‌ها نفر چشم به جام جهانی دوخته‌اند، در گوشه‌های دیگری از همین دنیا زندگی با تمام سنگینی‌اش بر دوش آدم‌ها افتاده است.

مادری در غزه، میان آوار و صدای انفجار، فقط آرزو می‌کند فرزندش فردا را ببیند.

پدری در سودان، میان جنگ و ناامنی، نمی‌داند چگونه برای خانواده‌اش غذایی پیدا کند.

مردی در روستایی دورافتاده در ایران، زیر بار گرانی و بی‌پولی، هر روز با نگرانی از خواب بیدار می‌شود.

پسری در آفریقا کیلومترها راه می‌رود تا به جرعه‌ای آب سالم برسد.

زنی در کوبا ساعت‌ها در صف می‌ایستد تا شاید بتواند نیازهای اولیه زندگی‌اش را تهیه کند.

و هزاران داستان دیگر که هیچ دوربینی آن‌ها را نشان نمی‌دهد و هیچ هشتگی برایشان ترند نمی‌شود.

شاید دردناک‌ترین بخش ماجرا این باشد که این رنج‌ها برای ما عادی شده‌اند. آن‌قدر در سرگرمی‌ها، خبرهای زودگذر و هیاهوی روزمره غرق شده‌ایم که فراموش می‌کنیم پشت هر عدد و هر خبر، انسانی ایستاده است با ترس‌ها، آرزوها و رنج‌های واقعی.
دنیا هر روز به ما چیزهای تازه‌ای برای تماشا کردن می‌دهد، اما کمتر یادمان می‌آورد که ببینیم. انگار آرام‌آرام نسبت به درد یکدیگر بی‌حس شده‌ایم؛ نه چون انسان‌های بدی شده‌ایم، بلکه چون آن‌قدر تصویر و خبر و هیاهو بر ما گذشته که دیگر توان همدردی کردن را از ما گرفته است.

شاید هنوز مهم‌ترین کاری که می‌توانیم انجام دهیم این باشد که فراموش نکنیم؛ فراموش نکنیم که در همین لحظه، آن سوی صفحه‌ها و سرگرمی‌ها، انسان‌هایی هستند که بزرگ‌ترین آرزویشان فقط یک روز آرام دیگر برای زندگی کردن است.

تصور کن زندگی یک سفر بزرگه. تو قهرمان این داستانی و خدا راهنماییه که نقشه راه رو بهت داده. توی مسیر، انتخاب‌های زیادی داری: راستی یا دروغ، مهربونی یا بی‌تفاوتی، شجاعت یا ترس. هر انتخاب، داستانت رو عوض می‌کنه. طوری زندگی کن که وقتی به آخر سفر رسیدی، از آدمی که شدی احساس افتخار کنی.

آسوده بخواب بزرگ مرد تاریخ معاصر..

آیندگان قدر تو را خواهند دانست

روزی که غبار زمان کنار برود، ارزش آنچه امروز نادیده گرفته شد، آشکار خواهد شد

وای بر ما که از کنار تو ساده گذشتیم و قدر حضورت را آن‌گونه که باید، ندانستیم