نمی‌دونم چی بگم والا. پر از حرفم ولی نمی‌دونم که کِی وقت گفتن‌شون میشه. یا اصلا گفتن‌شون دردی رو دوا می‌کنه یا نه. ولی می‌دونم که کلمات پراکنده‌تر از هر زمان دیگه‌ای هستن. می‌دونم که هرچی بیشتر فکر می‌کنم، کمتر می‌فهمم دقیقاً چی می‌خوام بگم. می‌دونم جمله‌ها شروع می‌شن ولی هیچ‌کدوم به جایی نمی‌رسن. می‌دونم که یه چیزی توم خاموش شده که مدت کوتاهی روشن بود و تو همون مدت کوتاه حس می‌کردم هیچ چیزِ حل نشدنی‌ای وجود نداره. می‌دونم که یه چیزی کور شده از درون. می‌دونم که یه چیزی سر جاش نیست. می‌دونم که یه چیزی رو گم کردم که تازه پیداش کرده بودم و معلوم نیست دوباره کِی پیداش کنم. می‌دونم روزام صرفا فقط دارن می‌گذرن. می‌دونم وقت دارم اما برام کافی نیست. می‌دونم روزمرگی های کوچیکم رو از دست دادم. می‌دونم بی اهمیت شدم نسبت به خیلی چیزا. می‌دونم پیانوم داره خاک می‌خوره. می‌دونم بیشتر از هر زمان دیگه‌ای لحظات رو ثبت می‌کنم چون حس می‌کنم ذهنم انقدر شلوغ شده که دیگه نتونه چیزی رو ثبت کنه. می‌دونم پنهان‌کار شدم، بیشتر از همیشه. می‌دونم. اینها رو می‌دونم و نمی‌دونم چمه.

بیشتر از یک‌سال از کنکور خودم می‌گذره اما وای از ترومای خودش و سال آخر دبیرستان.

می‌خواستم برای کنکوری‌های امسال از نوشته‌های سال‌های پیش فوروارد کنم، اما شرایط امسال هیچ‌جوره شبیه سال‌های معمولی نبود و قاعدتا حرف‌های معمولی هم برای چنین روزهایی تسکین نیست.
کنکوری های عزیز،

امسال خیلی چیزها از کنترل شما خارج بود؛ چیزهایی که نه می‌شد براشون برنامه‌ریزی کنین، نه می‌شد با چند جمله‌ی انگیزشی نادیده‌شون بگیرین. پس توی این شرایط "غیر معمولی"، از خودتون انتظار عملکرد معمولی نداشته باشید. اگه بعضی روزها نتونستید طبق برنامه پیش برید، اگه تمرکزتون کمتر از چیزی بود که می‌خواستید، اگه خسته شدید، عقب افتادید یا حتی مدتی همه‌چیز رو رها کردید، این‌ها قرار نیست تمام زحمتی رو که کشیدید بی‌اعتبار کنن. حتی از نظرم همین که تونستید اصلا دوباره به درس خوندن فکر کنید، دوباره کتاب رو باز کنید، دوباره برای آینده‌ای که چند بار به‌خاطر شرایط مختلف ازتون گرفته شد برنامه بریزید، خودش نشون می‌ده چقدر تلاش کردید. و اگه امروز حس می‌کنید دیر شده، شاید لازم باشه یادتون بیاد که «دیر» با «تمام‌شده» فرق داره. هنوز آینده‌ای وجود داره که هیچ‌کدوممون از جزئیاتش خبر نداریم. شاید چیزی که امروز فکر می‌کنید تنها شانس شماست، در نهایت فقط یکی از مسیرهایی باشه که قراره ازش عبور کنید. اگه چیزی رو واقعاً می‌خواید، یک جایی در آینده منتظرتونه تا بهش برسید؛ شاید نه دقیقاً با همون شکلی که امروز تصورش می‌کنید، شاید نه در همون زمانی که براش تعیین کرده بودید، اما این به معنی از بین رفتنش نیست. زندگی همیشه طبق برنامه‌ی ما جلو نمی‌ره(مخصوصا تو مملکت شاهکار ما)، ولی این الزاماً به معنی تموم شدن فرصت‌ها نیست. و لطفاً نتیجه‌ی کنکور رو با ارزش خودتون قاطی نکنید. یک رتبه، یک عدد، یک رشته یا حتی یک دانشگاه، نمی‌تونه اندازه‌ی آدمی رو که پشت اون برگه نشسته تعیین کنه. اگه به چیزی که می‌خواستید رسیدید، خوشحال باشید و از خودتون لذت ببرید؛ و اگه نرسیدید، قرار نیست تموم اون چیزی که هستید زیر یک «نشد» دفن بشه. شاید امسال بیشتر از هر سال دیگه‌ای لازم باشه به جای اینکه مدام از خودتون بپرسید «چقدر عقبم؟»، گاهی از خودتون بپرسید «با وجود همه‌ی این‌ها، چطور هنوز اینجام؟» و جوابش احتمالاً خیلی ساده‌ست: چون هنوز یه جایی درونتون باور داره که ارزش ادامه دادن رو داره.
پس اگه خسته‌اید، کمی نفس بکشید. اگه ترسیدید، بترسید و باز هم قدم بعدی رو بردارید. اگه فکر می‌کنید دیر شده، از همین جایی که هستید شروع کنید. لازم نیست همه‌ی مسیر رو امروز ببینید؛ فعلاً فقط به قدم بعدی فکر کنید. و در نهایت، هر نتیجه‌ای که گرفتید، یادتون نره که شما فقط نتیجه‌ی یک آزمون نیستید. این چند ماه سخت، تمام داستان شما نیست. این رتبه، پایان شما نیست.
این روزهای پراضطراب، تمام آینده‌تون نیست.
دووم بیارید. و امیدوارم وقتش که رسید، یادتون نره که چه شب‌های سختی رو پشت سر گذاشتید تا بالاخره به اون صبح برسید.

-

Trying to remember how it feels to have a heartbeat.

گوش دادن به دوستام وقتی دارن خاطره های مختلف تعریف می‌کنن، تا ابد از کارای مورد علاقه‌م تو زندگیمه.