/تا سبزۀ خاکِ ما، تماشاگهِ کیست

کمی خودمانی‌تر/
این‌جا

یادم باشد به او بگویم: توی دنیا، هر چیزی، جایی، عوضی دارد. هر جا که مردی، مردانگی کند، جایی، مردی می‌ترسد. هرجا کینه‌ای زخم بزند، جایی عشقی پیدا می‌شود. تو هم در عوضِ کابوس توی دنیا هستی. وقتی به طرفم می‌آیی، وقتی خش‌خش دامنت را که گل‌های آفتابگردان دارد می‌شنوم، همه‌چیز پشت سرت محو می‌شود به چشم‌هایم، فقط تو را می‌بینم.

• شرق بنفشه (شهریار مدنی‌پور)

میون دعاهاتون، کنکوری‌ها رو هم دعا کنید.❤️

باید از «بودن» برای با تو بودن گذشت؟/

روزهای ما قبلِ دلتنگی، دلهره، ذوق، بدو بدو، اضطراب، آرامش، دلتنگی دوباره و درهم‌آمیختن گذشته و آینده و خاطره.
دهه اول شهریور ۱۴۰۵

/ خیلی دور،
از سرزمین عطرها و نورها
به شهر شعرها و شورها
@My3rdphase

اصل ماجرای پویش جانفدا، امر بسیار مطلوب و قابل دفاعی است که حتی تمجید رهبر انقلاب را نیز به دنبال داشته. باید دست طراح و عوامل این پویش را به گرمی فشرد. اما این شمایل از برگزاری آن، اصل پویش و حتی رویکرد کل نظام را مورد نقد و تمسخر قرار می‌دهد. نمی‌شود که شما با دیدن دختران موتورسوار در شهر، چهره در هم بکشید، به چشم زنان بدکار به آنان نگاه کنید و زیر لب غرولند کنید ولی دختران جانفدا را سوار موتور‌های تریل توی خیابان بفرستید و برایشان ذوق کنید. نمی‌شود که عمری زنان مکشفه و بی‌حجاب را تقبیح کنید و آنان را از دایره شهروندان اصیل جامعه طرد کنید، ولی در رزمایش خیابانی آن‌ها را بزک‌کرده مقابل دوربین بگذارید و گردانی از زنان سلاح‌به‌دست محجبه را پشت‌سر زنان سرلخت و تزریقی که پرچمداری میکنند به خیابان ببرید. نمی‌شود که هم شهید خامنه‌ای را به عنوان طراح و احیاگر الگوی زن مسلمان با معیارها و ارزش‌های والای انسانی معرفی کنید که زن را از جایگاه نازل و غربی آن به جایگاهی رفیع و محترم برد و همزمان قمه‌های اوباش و شمشیرهای آخته به دست زنان بدهید و گروهان زنان پوتین پوشیده قمه‌کش را به‌خط کنید و چلیک‌چلیک با ذوق و شوق عکسشان را بردارید. دفعه قبل هم که رزمایش دختران جانفدا را با آن کلاشینکف‌های صورتی و جیپ‌های دخترانه برگزار کردید، نقد دلسوزان را به همراه داشت و گوش نکردید. ما به تماشاییم که با چندمین گزیدگی از یک سوراخ، بالاخره نقدها را خواهید شنید ان شالله.

«مهدی مولایی»

کلاس با نیم ساعت تأخیر برگزار می‌شه. روزهاست دارم به نوشتن تو این اتاقکِ عنکبوت‌بستۀ خموش فکر می‌کنم ولی وقتی پیدا نمی‌شه.
پس بی‌مقدمه می‌نویسم،
از روزهایی که صبح رو دوان‌دوان شب می‌کنم و شب‌ رو خواب‌ِ برنامه‌های روز گذشته و آینده رو می‌بینم؛
از روزهایی که چشمام رو باز می‌کنم تا ببینم روزگار چی می‌چینه برام و تا به کجا دووم میارم؛
از روزهایی که باید تمام سال‌های دانشجویی رو بیارم رو یه کاغذ و کل زندگی بیست‌واندی‌ساله رو جمع کنم تو یه چمدون؛
از روزهایی که تماس‌ها و دیدارهای غیرمنتظره داره؛
از روزهایی که لبالب از خنده‌های از ته دل و گریه‌های عمیق پر شده؛
از روزهایی که بدون لبخند و اشک دیدارها تمام نمی‌شن؛
از روزهای «دیدی چه زود گذشت؟»؛
از روزهای «تماس گرفتی؟»، «هماهنگ کردی؟»، «اکی شد؟»، «می‌شه زحمتشو تو بکشی؟»، «میای کمک؟»، «چی شد آخر؟» و «وقت نداریما، بدو» ها؛
از روزهای «دلم برات تنگ می‌شه» و «مرا به خاطرت نگه‌دار»ها.

ما همه اکبر لیلازادیم!

#از_به

زمان‌هایی پیش می‌آید عزیزدلم که متقاعد می‌شوم برای هیچ‌گونه ارتباط انسانی مناسب نیستم.

#فرانتس_کافکا
📬 نامه به فلیسه
@chaame ⛵️