Абдулло ака “Пайт келди айтмоққа, гапнинг хонаси” деганларидек , ай- таримиз шулки – Муҳаммаджоннинг оналари аср билан юзлашган валия эканлар , мушкулдаги боласига қандай ғойибона кўмак берганлари ҳақи- қатини ўғлининг ўзидан эшитинг :
- Бўзсув этакларидан ҳолироқ жой топиб, ўзимни сувга отдим. Муздай сувда анча чўмилдим. Чиққим келмасди. Сув ўртасида чалқанча ётар эканман, хаёлимга чўкиб кетсам нима бўлади деган фикр келди ва ўз хаёлимдан ваҳимага тушиб қирғоққа ҳозирландим. Аммо сузай десам қўлларим қотиб қолган, оёқларим меники эмасдай, бўйсунмасди. Жон талфозда сувдан чиқишга урина бошладим. Ҳаракат қилган сари сувга ботиб борардим. Бироздан сўнг танамда куч қолмади. Оёқ-қўлим музлаб акашакдай қотди. Сув тагига чўкиб борар, одамни ўлиб кетиши осон экан-ку, дея ўйлардим. Фақат миямгина ишлаб турарди. Фикрлар ҳали ҳаёт эканимни билдирарди. “Бола-чақам туртиниб, суртиниб, бир амаллаб йўлини топиб кетса керак, хотиним ҳам тайёр уй, яшайверади, инсоф қилса бошқа эрга тегмайди, жойи чиқса тегиши мумкин, онам-чи онам, онам мени доғимда куйиб адо бўлади, ҳамма яшаб кетаверади, фақат онамгина яшаб кетолмайди, фақат онамгина йиғлайвериб ўлиб қолади, ўлиб қолади, ўлиб қолади, адойи тамом бўлади, мен чиқишим керак, онам ни ўлдирмаслигим керак, онам яшаши керак, онам яшаши керак, йўқ-йўқ, ўлмаслигим керак, яшашим керак, онамни ўлдирмаслигим керак, онам ўлмаслиги керак’’.
Шу фикрлардан кейин, кучимга куч, ичимга шижоат, жаҳду жадал кир -гандай, сув сатҳига потирлаб чиқдим.
Дарвоқе, бу машъум воқеага ўттиз йилдан ошди. Ўшанда мени онам нинг хаёли қутқарган эди... ( “Хаёли”ни – фикру хаёли маъносида идрок этсак , хаёл қилган Муҳаммадга онаси ғойибдан фикр ( куч) берганлиги англашилади.
Сўзининг давомини эшитинг :
- ... Ховосга кириб борганимда, хуфтон вақти бўлганди. Йўл қараб ўтир ган Онам ҳар доимгидай ҳовлидаги сўрида “Ҳе-ҳе-ҳе-ййй, ойнамов, ой- нам келди, яшасин улим яшасин, баракалла” дея қучоқ очиб кутиб олди- лар. Уй бир зумда тўйхонага айланди.
Онам дуо қилдилар: “Боқ қарасин, Хизр дорисин, кетмас давлат, кенг феъл берсин, еган ичганимиз насиб қилсин. Жўл журиб кеганни жўлини берсин, Қўлловчининг қўлини берсин, Жоқшиларға жоноштирсин, жомон лардан адаштирсин, Ошқа берсин, бошқа берсин, ҳам қариға жошқа бер син, кўзимизни нам қимасин, кўп ичида кам қимасин, тўрт кўз тугал тўқ бўсин, дастурхон нонга тўлсин, биров бировдан кам бўлмасин, Яратган Эгам қўлласин, овмийн Оллоҳу акбар!”
Нега ёзувчи айнан ўринда :” ҳар галгидек “ иборасини қўлламади.Чунки , бу алоҳида бир воқелик бўлиб , онага фарзандининг ҳоли ғойибона аён бўлган.Она хавфни англаган ва бошқалар воҳимага тушмасин деб , ич- ичидан соғу саломат келишини пойлаб турган ва шунинг учун шаҳона дастурхон ҳозирлатиб , кутиб турган .Ўзи иқрор бўлиб ёзганидек :
- Дастурхонга қозон патир қўйилди, чой келди, қанд қурс келди, мева чева қўйилди, кулчатой сузилди, каллагўшт, хасип тортилди, қовун тар- вуз сўйилди. Опа акалар, келин овсинлар, невара-чеваралар ҳаммаси тў- кин дастурхон атрофида қўрғалаб, жамулжам бир тўй одам бўлди. Онам- нинг кайфиятлари кўтарилиб кетди. “Э –ҳе-ҳе-ҳейй” деганларича қўшиқ бошлаб юбордилар:

Дастурхонда седана,
Териб есин бедана,
Болам келди узоқдан,
Ўзим бўлай парвона.
Мени улим бой бўсин,
Жеганлари мой бўсин.
Парвардигар қўлласин,
Жахшиларға жўлласин.
Осину олдирмасин,
Оёғин тойдирмасин.
Тўй устига тўй бўсин,
Уйи тўла қўй бўсин!
Ўзбакнинг жигиттари
Бари баланд бўй бўсин!

Бола ўзгача ниманидир сезган эсада, завққа андармон бўлиб ,шарҳи ха- ёлидан кўтарилди , она эса шукрини шиор этиб , дуо билан ўзини хотир- жам этди.Сирни ошкор этмади ,ўзидан ўтганини ўзи билиб , ўзини ўзи ов- утди. Бундай ўринларни иншоларининг ҳар биридан топса бўлади.
Шукр, кексаликка етганман.Аммо, отаю онамни эслаганда болаларча хаёл сураман.Айниқса ,“иссиқ жонниг иситма”си етиб қолса улар тевара- гимда айланиб юргандек , тепамда тургандек бўлишади. Бундай ҳол бош- қаларда ҳам учраб туришига ишонаман.Сабаби, бир жойингиз қаттиқроқ оғриб қолса , неча ёшда бўлсангиз ҳам тилингизга “онажон” , “онажоне “ деган калима беихтиёр келар экан.
Ҳар гал ёзувчи Ўткир Ҳошимовнинг оналари ҳақидаги китобини ўқи -ганимда чуқур хаёл босади .Адибни “онашунос”лик сифатлари ҳайратга солади.Онаси тимсолида оналар ички дунёсини маҳорат билан кашф эт- ишларида шундай ўринлари борки,ўқишдан тўхтаб, сатрларидан ўз онанг ни излай бошлайсан.
Ўзбек адабиётига одоб мавзусини янги қирра билан олиб кирган ёзувчи Тоҳир Маликнинг суҳбатларига тез тез бориб турар эдим.Тоҳир ака қай- си асарида бўлмасин , албатта, ота –она ҳақларида тўхталар , яхшилик ва ёмонликка сабабчи улар эканлигига ишора этар эдилар. Шунда , вужуд -инг сескиниб болангга ниманг билан намуна бўлишинг мумкинлигининг юки босади.
Муҳаммад Исмолнинг кашфи онани рози қилиш ва розилигини олиш га қаратилган даъват , дил изҳори. У бу борада бор ҳақиқатни онаси тили дан , қадим шевасидан роҳатланиб , бўёқларсиз , бор борича эҳтирос би -лан кўнглидан кўнгилга солади. Шунинг учун ҳам яна айтарим шоирни кўнгил одами сифатида танийман ва ёзмаларига ҳавасланаман.
Ижодкорнинг юз ёшини яшаб , бир асрлик ҳаёти элу халқига намуна бўлган онаи азизаси ҳақларида ёзган “Бошимда тожим онам” номли ки тоби кўпнинг кўнглига кириб борди.Унинг “Мен учун Ватан онамнинг юрагидан бошланади…” деган дил сўзи “Она - Ватан “ тушунчасининг янгича шарҳи бўлди.Қани эди ҳаёт онасини ҳафта ўн кунда ҳолидан ха- бар олмаслар , ўтганларининг қабрини олти ой - бир йиллаб зиёрат этмас- лар бу китобни ўқиб , фикр қилсалар эди.Қани эди ясалмаганини ,бир мушфиқадан туғилганини ақл билан идрок этсалар эди !
Кўпнинг ёдида бор Мусо (ас) билан боғлиқ машҳур бир нақл айтилади :Мусо алайҳиссалом оналарини қабрга қўйиб, қабристондан чиқавериш ларида Аллоҳ таоло шундай марҳамат қилади:
“Эй Мусо, энди ўзингизни эҳтиёт қилинг!”
Бундан ҳайрон бўлган Мусо алайҳиссалом шундай дейдилар:
“Эй Аллоҳ, Сен менга шу пайтгача бундай демаган эдинг. Нимага айнан шу бугун ўзимни эҳтиёт қилишимни айтяпсан”
Аллоҳ таоло жавоб қилади:
“Чунки, Сиз ҳар куни уйдан чиқишингиз билан онангиз “Боламни пано- ҳингда асра”, деб дуо қилар эди. Мана шу дуо сабаб биз Сизни омонда сақлар эдик. Энди Сизни бундай дуо қилгувчи зот йўқ!”
Бу ҳаётий дунёда Аллоҳ билан суҳбатлаша олган ягона инсон ва пайғам бар Мусо алайҳиссаломга эслатма воситасида ҳар бир одам она дуосига муҳтож эканлигидан огоҳлик.
Мен таниқли ижодкор Муҳаммад Исмоилнинг қўлингиздаги китобини бошдан оёқ каттаю кичикка чақириқ деб биламан.Шунинг учун ҳам асар- ни мутаола қилар экансиз , зиммангиздаги масъулиятни ҳам ҳис этинг. Чунки бу китоб она ҳақида ёзилган бу изҳор - дарслик.
Суюндик Мустафо Нуротоий
24.09.2024.

“БОШИМДАГИ ТОЖИМ ОНАМ”

(Муҳаммад Исмоилнинг шу номли китобини ўқиб...)

Муҳаммад Исмоилнинг “Бошимдаги тожим – Онам” асари ўзбек адабиётида она тимсолини янги руҳ ва бадиий ифодада талқин этган сара асарлар қаторига киради. Ушбу китобда шоир она образини нафақат шахсий хотиралар орқали, балки умуминсоний қадрият даражасига кўтаришга муваффақ бўлган.
Асарнинг марказий ғояси — онага бўлган муҳаббат, эҳтиром ва миннатдорлик туйғуларини чуқур ҳис этиш ва уни бадиий шаклда ифода қилишдир. Шоир она образини “тож” рамзи орқали юксак мақомга кўтаради. Бу рамзийлик асарнинг номиданоқ намоён бўлиб, она инсон ҳаётидаги энг олий қадрият эканини таъкидлайди.
Бадиий жиҳатдан асар содда, равон ва таъсирчан тилда ёзилган. Муҳаммад Исмоил услубининг ўзига хос жиҳати — самимийлик ва табиийликдир. У мураккаб бадиий воситалардан кўра, юракдан чиққан содда иборалар орқали ўқувчи қалбига йўл топади. Агар гапимга ишонмаганлар китобнинг 184-189-бетларидан ўрин олган “Чиловчинни олиб кел” деб номланган бўлимни ўқиб кўрсин-да кейин хулоса чиқаришларини маслаҳат берган бўлардим... Шунингдек китобда метафора ва ташбиҳлар ўринли қўлланилган бўлиб, уларнинг бари мазмунни чуқурлаштиришга хизмат қилади.
Она – шоир қалби осмонидаги қуёш сифатида гавдаланади.
Она – шоир умрига маъно берган нур сифатида таърифланади. Она меҳри шоир учун доимо баҳордек илиқ, юзи ойдек нурли.
Шоир учун она зиёрати энг гўзал айём. Она шоир учун энг азиз китоб...
Шоир онасининг абадий яшашини истайди. Онаси учун ўз умрини қўшиб беришни истайди... Она шоир учун ҳаётнинг ўзи, у ҳаётини онасиз тасаввур этолмайди. Шоир учун ОНА деган улуғ зот ҳеч қачон ўлмайди. Шоир онасининг жисман вафотини тан олса-да, онаи муҳтарамаси унинг учун маьнан ҳамиша тирик ва эътиборда...
Мазкур китоб илмий жиҳатдан ҳам аҳамиятли бўлиб, миллий менталитет, оилавий қадриятлар ва анъаналар акс этган саҳифалар жуда кўп. Қолаверса, Она образи орқали ўзбек жамиятидаги тарбия, меҳр-шафқат ва фидоийлик каби тушунчалар кенг ёритилган. Бу эса асарни нафақат бадиий, балки маънавий-маърифий аҳамиятга эга манбага айлантиради.
“Бошимдаги тожим – Онам” —ўзининг бадиий соддалиги, маънавий чуқурлиги ва миллий руҳи билан эътиборга лойиқ.

Имомқул НУРИНОВ,
Ўзбекистон Журналистлар уюшмаси аъзоси

#МУНДАРИЖА
#2026/02

✨«Шарқ юлдузи» журналининг 2026 йил, 2-сони нашрдан чиқди. Мундарижа билан танишинг. Журналда асарлари эълон қилинган муаллифлар ижодини имкон қадар мактаб ва Олий ўқув юртида таълим олувчи ёшлар орасида тарғиб қилинг.✨

(Тез орада янги сон мавзуларидан намуналар жойлаб борамиз)

Бизни кузатиб боринг:
Telegram|  Facebook | web-sayt

Низомий номидаги педагогика Университети талабалари билан Ижодий учрашув онлари.

#Таржима

"Звезда Востока" журналининг 2026-йил 1-сонида Муҳаммад Исмоилнинг "Биринчи севги" номли қиссаси нашр этилди.

Таржимон: Зульфира ХАСАНОВА

Тўлиқ ўқиш

Бизни кузатиб боринг:
Telegram|  Facebook | web-sayt

Мени икки онам бор!

100 ёшга кириб, вафот этган Сирдарё вилояти, Ҳовос туманида яшаб ўтган Зулайҳо она ҳақидаги бугун хотиралар уммонида эслаб ўтирибман.
Онамиз Зулайҳо ҳожи момом билан ўтган 2024 йил охири, 2025 йил бошларида бир неча бор телефон орқали гурунг қилиш бахтига муяссар бўлганимдим.
Онаҳоннинг ўғли Дилшодбек мени онаҳон билан гаплаштирди.
,,Ватсаб,, тармоғи орқали кўриб гурунг қилиш бахтига ҳам эришдим...
Аммо интернет, телефон жонсиз восита .
Юзма юз ўтириб гаплашганга келмайди барибир!..
Онаҳон дуо қилгани мен учун бир бахт бўлиб қолади!
Онаҳон Ўзбекистон бўйлаб машҳур эди.
Шерали Жўраев, Бобомурод Ҳамдамов, Отажон Худойшукуров, Олмахон Ҳаитова, Ортиқ Отажонов, Раҳматжон Қурбонов, Абдулла Орипов, Эркин Воҳидов, Омон Матжон каби улуғларни кўрган, улар онамиздан дуо олиб кетишган экан !
Телефон орқали бўлсада, дуо олиб қолганим бир мўъжизадир !
Онам билан Ҳовосга борганимда кўришмоқчи эдим ?
Афсуски 2025- йил март ойида ( Рамазон ойида) Зулайҳо ҳожи она ,

Намоз ўқиётган пайтлари омонатини Ҳақ Таъллога топширдилар...
Бутун Ўзбекистонни оналари рамзи эди онамиз !
Онамнинг Ўзбекистонга берган энг юқори натижаси ижодкор ўғли- Ўзбекистон Ёзувчилар Уюшмаси, Р. Тагор Халқаро мукофоти лауреати, тенсиз шоир Муҳаммад Исмоил бўлади !
Ўзбекистонда, бутун Шарқ дунёсида ҳам оташқалб ижодкор Муҳаммад Исмоилнинг улкан ўрни мавжуд.
Муҳаммад Исмоил мени ҳам устозларимдан бири.
У кишидан адабиёт соҳасида кўп маслаҳатлар олиб тураман.
Шеърият билимдони устоз Муҳаммад Исмоил оға.
Ҳам жаҳонгашта сайёҳ сифатида ҳам машҳур.
Мана онамни бу оламни тарк этганига бир йилдан ошяпти.
Онамни кўз билан кўра олмаганим бир армон бўлиб қоляпти ?...
Лекин пиру бадавлат Исмоиловлар сулоласи Сирдарё, Ўзбекистонда машҳур.
Сулола давом этмоқда.
Мен ажойиб ижодкор, сўз санъати заргари, шоир Муҳаммад Исмоил оғамга , ака сингилларига , невара авлодларига Аллоҳдан бахту саодат тилаб қоламан.
Ҳали Худо ҳоҳласа Ҳовосга бориб онам Зулайҳо ҳожи момомни қабрларини зиёрат қилиш нияти бор.
Ўзимни туққан онам- Сулув Раҳмонқулова каби иккинчи онам Зулайҳо ҳожи онамни ҳам асло унитмайман иншоллоҳ!
Ўзбекистон Журналистлар Уюшмаси аъзоси,шоир Абдували Аҳмад.
Термиз тумани..

ТЕЛЕФОНГА ҚАРАЙМАН БОТ БОТ.. МУҲАММАД ИСМОИЛ ШЕЪРИ. ЭРКИНЗОДА ВА Р. ТОЖИБОЕВНА ЎҚИДИ. А. ФАТТАЛОВ ВИДЕОРОЛИГИ.

ҚУЙИДА МУҲАММАД ИСМОИЛ АСАРЛАРИДАН ТЕРИБ ОЛИНГАН ҲИКМАТМОНАНД САТРЛАРНИ СИЗ АЗИЗЛАРГА ҲАМ ИЛИНДИК:

***
Эрксиз шоир ёмон, беҳаё қиздан...
***
Золим зоти даҳолардан доим қўрқар,
Эрк байроғи яратади даҳоларни.
Битта даҳо етишгунча кўзи кўрлар,
Ўлдиришар минглаб ақлу расоларни.
***
Шоирлик бу – исён ва эркдир...
***
Умр – жар бўйида яшамоқ кулиб...
***
Иймонсиз зўрга эмас, иймонли кўрга эргаш.
***

Ҳозирги замонда ким кўп валдираса, ҳақиқат ҳам ўша томонга ўтиб кетади.
***
Илмли одамнинг мартабаси ҳожининг мартабасидан улуғроқ.
***
Шоирнинг ўз замонасидан нарига ўтолмай унут бўлиб кетиши – ўзидан олдин болалари ўлган онанинг ҳолидан яхшироқ эмас.
***
Ёзувчилик бу – инсонлар қалбини ўрганувчи фан.
***
Ростгўйлигинг одамлар сенга бугун ҳам, эртага ҳам ишонишига кафолат.
***
Ўзинг билмаган фикр ўзинг билмаган овқатга ўхшайди. Заҳарланишинг мумкин.
***
Бировга тақлид қилиш ўзингга ишонмасликдан бошланади.
***
Ёзувчининг буюклиги унинг ёзишга усталиги билан эмас, эътиқодга пухталиги билан белгиланади.
***
Умр – сен ҳар бир лаҳзасига товон тўлашинг шарт бўлган тирикликдир.
***
Нурни қўл билан ушлаб бўлмагани каби муҳаббатни фикр билан изоҳлаб бўлмайди.
***
Севги – ақлдан озишни истаганлар эрмаги.
***
Агар одамлар қилган гуноҳлардан ҳид чиққанида, ер юзи аллақачон сасиб кетган бўларди.
***
Муҳаббат – ғиштлари соғинч ва ҳижрон оловида пишган, лойлари кўзёшдан қорилган, баландлиги умид ва орзулардан кўтарилган, мардлик ва фидоийликдан зийнатланган ва садоқат туфайли абадиятга юз тутган минорадир.
***
Шеър юрак чўғдай қизиганда дунёга келади.
***
Дўппини бостириб кийган билан мия миллийлашиб қолмайди.
***
Адабиёт дўстингга ўхшайди. Унга бойлик илинжида, шон-шуҳрат таъмасида қарасанг, сени ташлаб кетади.
***
Баъзилар шеърни ёмом кўраман, дейди. Аслида улар шеърни эмас, бемаза шеърни ёмон кўрадилар.
***
Бойликдан оқилона фойдаланиш – шараф. Унга қуллик эса – касофат.
***
Меҳнатга ўрганмаган истеъдод сув ичмаган кўчатдай қуриб қолади.
***
Миннат азоби – оғир азоб.
***
Хотининг – одамзодни ҳеч қачон билиб бўлмасликнинг биринчи далилидир.
***
Хотинбознинг сочи ўйлашданмас, ўйнашдан тўкилади.
***
Хаёлни ҳаётга тадбиқ этмасанг, ҳаётинг хаёлга айланади.
***
Табассум – овозсиз айтилган ширин сўз. Ҳатто аҳмоқлар жилмайганда ҳам у ўз ширинлигини йўқотмайди.
***
Шоирни бўғиш шарт эмас, сўз эркинлигини олиб қўйсанг бас.
***
Аёлни мақтамасдан жим туриш – уни камситишдир.
***
Тўпловчи:
Имомқул НУРИНОВ

МУҲАММАД АЛИ ВА МУҲАММАД ИСМОИЛ

***

Сизни севиб қолдим. Минг бора узр.
Кечиринг, осилдим мен баланд дорга.
Кечиринг,
сиз мисли
фалакдаги ҳур,
Қарар эдингизми
ердаги хорга.

Сизни деб, туну – кун танимда титроқ
Сизни севиб қолдим, жонимдан ортиқ.
Юракни гулдаста қилиб бир қучоқ,
Қабул қиласизми этсам гар тортиқ?!

Айтинг, мен кимман-у,
нима жоним бор.
Арзимайман қовоқ
уйишингизга.
Ўзимни ўзим еб тугатгум
абгор
Менга бир зум боқмай
қўйишингизга!

Биламан сиз жуда юксаксиз юксак
Кўзларингиз кўкдан менга боқармиди?
Сиз ҳатто осмонда ягона малак,
Ердагилар энди сизга ёқармиди!

Кечирманг,
лутф этиб қарасангиз шўх
Сизни энг бахтли қиз
этаолмасам.
Кечирманг, севганим учунмас
йўқ – йўқ,
Сизни сиз кутгандай
севаолмасам!


Муҳаммад Исмоил

Атрофингда мен сарсон
Чиройлисан ҳаммадан
Айтгил, сен менга қачон
Севаман деб, айтасан.

Зир югурган ортингда
Шаҳзодалар жуда кўп.
Кел, ўшалар олдида
Мен ғарибни битта ўп.

Ошиқларинг қасдлашган
Сира чидаб бўлмайди
Севаман деб айтмасанг
Ўксик кўнглим тўлмайди.

Ҳуснинг ортар тобора
Дод деярман ҳайратдан
Айтгин қачон бир бора
Севаман деб айтасан.

Пойингда минг ёлвориб
Ишқим қилдим-ку изҳор
Сен ҳам бир бор дил ёриб
Севаман деб айт, дилдор.

Атрофингда мен сарсон
Чиройлисан ҳаммадан.


МУҲАММАД ИСМОИЛ

ҲАЁТ ЎЗИ ШУНДАЙ

Янги йил базмида дўстлар бўлди жам,
Давра кенглигидан қувончга тўлдим.
Келган дўстлар жондан азиз бўлса ҳам,
Сенинг келишингга кўз тикди кўнглим.

Эшикка қарадим дилда илтижо,
Ногаҳон чарақлаб келасанми деб.
Барчани ҳуснингга этиб маҳлиё,
Давра маликаси бўласанми деб.

Келсанг, кўзларингга боқардим шодон.
Бир зум нари кетмас эдим ёнингдан.
Мен учун бўлардинг энг азиз меҳмон,
Эъзозлаб жой берар эдим жонимдан.

Балки рақс тушардинг, кенг давра бўйлаб,
Ё шеърлар ўқирдинг севги ҳақида.
Кўкка учар эдим, юрагим ўйнаб,
Ўтли сўзларингнинг алангасида.

Балки ёқдими деб кўрсатар эдинг,
Янги тикилган оқ кўйлакларингни.
Ярашдими дея ўйнатар эдинг,
Хуснингни очган соч турмакларингни.

Менчи атрофингда гирдикапалак,
Бошингга дасталаб гуллар сочардим.
Шодлик ва қувончга тўларди фалак,
Севгидан маст бўлиб, эсдан озардим.

Аммо сен келмадинг. Шундайдир ҳаёт
Бегоналар бизга доим ёр, ҳамдам.
Кўринамиз ҳар дам бахтиёр, ҳайҳот
Келмаган бўлса ҳам биз кутган одам.


Муҳаммад Исмоил

Байроқ

Юрагим чиқмоқда қиндан типирлаб,
Юз йилда бир келар бундайин айём.
Дунёнинг энг гўзал қизи пичирлаб,
Сизни севаман деб, айтди бу оқшом.

Ҳар кимга ҳам насиб этмас бундай бахт.
Бу шавқдан, севинчдан сархуш сармастман.
Менга муҳаббатдан қуриб бердинг тахт,
Сўнгги нафасгача жонда асрайман.

Бу сўзга муносиб бўлмоқлик учун.
Юксак чўққиларга кўз тикажакман.
Мингта гул бераман қўлингга ҳар кун,
Ғиштлари олтиндан уй беражакман.

Сен учун бўламан энг кучли инсон.
Меҳрим уммонида чўмиласан шод.
Сайёралар аро сурасан даврон,
Қуёшинг бўларман сенинг умрбод.

Ўлмасман сен бахтли бўлган онгача,
Қоп қаро кўзларинг жон олар мандан.
Сени мадҳ этарман тундан тонггача,
Шаҳло кўзинг менга ватандир Ватан.

Ўлсам ўз ватани учун жон берган,
Жангчидай ўламан қўлимда байроқ.
Байроқдаги ўша, “Сени севаман”
Сўзинг менга бўлгай абадий ҳамроҳ.

МУҲАММАД ИСМОИЛ

ТУРКИСТОН ШАҲРИДА, ХОЖА АҲМАД ЯССАВИЙ МАҚБАРАСИ ПОЙИДА

ЎЗБЕКИСТОН ҚАҲРАМОНИ, УЛУҒ УСТОЗ ИБРОҲИМ ҒОФУРОВ БИЛАН