O'zingni o'zgartirish hamma narsaga ta'sir qiladi

Ko'pchilik talabalar va biror sohaga yangilik olib kirmoqchi bo'lgan shaxslar, maktabning yangi bitiruvchilari yoki xullas dunyo haqida o'zgacha fikrlovchi insonlar muhim pallada bitta sodda haqiqatni tushunib yetmaganlari tufayli o'z boshiga uqubat orttirib oladilar va keyinchalik bu ularni o'yindan tez chiqib ketishiga va yoki hammasi men o'ylagandek emas, menga hech nasib qilmaydi degan bahonalar ularni miyasiga o'rnashib qayta harakat qilishdan o'ziga ishonchi minusga ishlab ketadi. Bugun faqat o'zini o'zgartirish va shu tufayli qolganlarga ta'sir qilish mumkinligi haqida gaplashib ketamiz.

O'zingni o'zgartirish — bu faqat o'zing uchun qilingan ish emas. Sen o'zgarganing sari oilang, do'stlaring, hamkasblaring va hatto hali tanimagan insonlaringning hayoti ham o'zgarishni boshlaydi.

Lev Tolstoydan shunaqa gap bor edi:

Har qanday odam jamiyatni, dunyoni o'zgartirish haqida o'ylaydi. Lekin hech kim o'zini o'zgartirish haqida o'ylamaydi.

Asos aytaman: tasavvur qiling, siz bugundan o'zingizdagi bor qobiliyat masalan mahorat bilan kuylash bo'lsin deylik, har kuni 1 soat vaqt ajratib, 1 yil tinimsiz mashq barobarida, bu mashqlardan parchalar yoki tayyor qo'shiq bastalab ommaga taqdim qilsangiz dastlab o'z hayotingiz o'zgaradi. Nega? Chunki, bu sizni ishingiz. Auditoriyadan oldin manfaat birinchi bo'lib sizga keladi.

Ko'p holatlarda kuzatish shuni aytadiki, juda ko'p insonlar o'zi uchun ta'lim olayotganini bilmay o'qiydi. Bu ularni keyingi qadamiga ancha ta'sir qiladi. Misol uchun, repetitorga borib biror fanni undan o'rgandingiz, albatta pul to'lab. Ammo, o'zgarmadingiz unda nima bo'ladi? Javob bitta, zararda faqat siz. O'qituvchi mantiqan Tangri taoloni oldida vijdoni pok, sizga dars berdi, halol haqqini oldi. Tushunish kerakki, bu yerda o'zgarishlar ro'y bersa ham zinhor va zinhor bu sizni o'qituvchingizga ta'siri yo'q o'zgarishlar. U shunchaki nari borsa quvonchingizga sherik bo'ladi xolos. O'quvchisi natija qilsa quvonadi, boshqa narsa yo'q, maksimum mukofot yoki ustama olishi mumkin.

Ammo natija, muvaffaqiyatsizlik bu ikkisi sizga, faqat o'zingizga yopishadigan narsa, bilim ham, manfaat ham faqat o'zingiz uchun. Jamiyat uchun o'qiyabman deb o'zni aldamang, unga manfaat beradigan odamlar ko'p. Shular qatorida bo'lishni bitta yo'li o'zingiz uchun qattiq o'qish / mehnat. Boshqa narsa yo'q.


Sabab shuki, siz o'zingizni o'zgartira olsangiz, yuqori o'rin /daraja/mavqe, bular sizni ko'pchilik eshitishiga olib keladi. Ko'pchilik eshitsa endi o'zni emas jamiyatni o'zgarishga qarab fikr bildira oladigan odamga aylanasiz. Fikrlaringiz tasdig'ini topsa, ana undan keyin jamiyatga ta'siri bor odamga aylanasiz. Xo'sh plyus taraflar boshidan boshlab oxirigacha o'zingizga bo'lyabdiku to'g'rimi? Obro' ham faqat sizniki sababi nima? O'zingizni o'zgartira oldingiz, natija bor, mehnatingiz bilan o'zingizni isbot qila oldingiz kim ekaningizni.

Bularga bir qarang, biri sezilarli darajada o'qigani tufayli chiroyli natijasi ortida avval o'zi keyin hayoti o'zgardi

Yana biri monotasking ortidan yuqori darajada o'zini rivojlantirib faqat o'zini sohasida o'ziga bilim olishga harakat qildi, olgan bilimi miyasiga, keyin natijasiga, keyin ustozini hayotiga, hozir esa 3 mingta odamni hayotiga ta'sir o'tkazmoqda

Bugun bir qator yoshlar prezident bilan uchrashuvda "Kelajak bunyodkori" va "Mard o'g'lon" davlat mukofoti sovrindorlari bo'lishdi, ularni maqsadi jamiyat yoki davlat emas, dastlabki navbatda o'zlarining mahoratlari egallagan ko'nikmalarini rivojlantirish bo'lgan. Aynan shu tufayli ular bugun prezident e’tirofida.

Biz har qanday holda ham eng avvalo o'zimiz uchun harakat qilayotganimizni o'ylab olaylik. Faqat birgina paradoks bor, muvaffaqiyatsizlik ham, muvaffaqiyat ham dastlab o'zimizga albatta ta'sir qiladi, keyinchalik jamiyatga ham ta'sir qilishi muqarrar.

O'zingizni o'zgartiring. Shunda qolganlar, butun jamiyat yo o'zingizga, yoki so'zingizga qarab o'zgaradi

O'zni o'zgartirish shunaqa narsa, ta'siri ko'p narsada seziladi.

@Muhammad_Fozil

Boltani o'tkirlashning ahamiyati haqida

Ikki o'tinchi haqida hikoya bor. Kunlarning birida ular daraxt kesgani o'rmonga borishadi. Va har ikkisi kim ko'p daraxt kesish borasida musobaqa o'ynashga kelishib olishadi. Bir o'tinchi erta tongdan to kechga qadar daraxt kesar, do'sti ham u bilan baravar ishlar, ammo vaqti-vaqti bilan tanaffuslar olib qayoqqadir yo'qolib qoladi. Do'sti u ketgach, to'xtaganining hisobiga men ko'proq kesaman deb o'ylaydi va kun oxirida ular o'tinlar miqdorini hisoblaganlarida uning emas, tanaffuslar olib ishlagan do'sti ko'p daraxt kesgan bo'lib chiqadi. Shunda tinimsiz ishlagan odam hayrat ichida so'raydi: "Axir tinimsiz daraxt kesib qanaqasiga sendan kam o'tin jamg'argan bo'lishim mumkin?" Do'sti kulib javob beradi: "Sen tinimsiz ishlagan vaqting, men boltamni o'tkirlab, o'zim ham biroz dam olar edim. Balki shu uchun hammasi o'zgacha bo'lgandir."

Inson - xato qiluvchidir. Alloh taolo insonni shunday yaratgan. Biz baribir mukammal bo'la olmaymiz, zero benuqson yolg'iz Tangri taolodir. Biz xatolar qilamiz, ular yig'ilib boradi, keyingi safar takror qilmaslik muhim ekanini ham bilamiz. Ammo bir xatoni takrorlash nechog'lik yomon va yoqimsiz ekani, uni bizga boshqa birov eslatmaguncha o'zimizga sezilmaydi. Lekin tanqidni ham ko'tara olmaymiz.

Biz ham xatolar ustida ishlashni o'rganishimiz kerak. Zero uni nega qilganimiz, nega takror qilganimiz, qanday joyda adashdik bular bizga kelajakda ancha asqotadi. Aytgan gap-so'zlarimizning isbotini IELTS o'qib yurgan do'stlarimiz bilishadi. Reading va Listening analyze qilinganda eng kamida 1 ta level yuqoriga chiqish mumkin.

Muallif yaxshi eslaydi, ilk yillari o'zi ishtirok qilgan musobaqalarni deyarli barchasida xato faqat bir xil tarafini pand berishidan bo'lgan. Keyinchalik, u hamma xatosi uchun ishlatishga daftarlar sotib olib, har savolda adashganda ularni shu daftarga yozib takrorlaydigan bo'ldi. Natija esa unga muvaffaqiyat, Internet orqali katta mavqe olib keldi.

Savollarni qayta ko'rib chiqish, eshitganlarini yana bir qur eshitib chiqish, xatoni qayerdan va nega paydo bo'lganini topish - keyingi xatolarni takror qilmaslikka kafolat bo'lib beradi. Chunki, xato qiluvchi emas, bir xatoni takror qiluvchi odam bamisoli ongsizdir.

To'g'ri, biz hech narsa qilmayotgandek ko'rinamiz. Beixtiyor natija o'zimiz kutmagan payt kelganida sezamiz. Sabr va tahlil bu ikkisi yonma-yon muhimdir.

Xato qilishdan qo'rqmaylik, bir xatoni takror qilishdan qo'rqaylik. Uzoqni ko'zlashdan oldin, o'zi to'g'ri qilyabmizmi yo'qmi bilib olaylik. Balki tahlil bizni aslida maqsaddan nima ushlab turganini tushuntirib berar.

@Muhammad_Fozil

Bittaga ham gapirardingiz

Ko’chada turibsiz. Gapirishni boshladingiz. Yigirmata odam kelib eshitishni boshladi. Xursand bo’lasiz.

Yuzta bo’lib ketsa hayajon bosadi. Ikki yuzta bo’lsa nega shuncha odam eshitayotganiga hayron qolasiz.

Bittaga ham, yuztaga ham gapirishga bir xil vaqt ketadi. Foydasi karrasiga farq qiladi.

Blog boshlang. Bu ham ko’pchlikka gapirishga o’xshaydi.

Odam kam deb siqilmang. Ko’chada ikki yuztaga hayronmiz, onlaynda beparvomiz. Har bir kuzatuvchini ko’chada eshitib turgan odamdek tasavvur qiling.

Bittadan ko’p bo’lsa yutuqdasiz. Bittaga ham gapirardingiz.

O’zi boshida obunachini umuman o’ylamang.

Blog yurgazishda obunachisi kamlar yutqazmaydi. Blogi yo’qlar yutqazadi.

Agar inson har qanday hayvondan biror narsada ustun boʻlsa, u narsa va xatti-harakatlarning farqini ajratishga yordam beruvchi bir kuch boʻladi va inson oʻsha kuch yordamida narsalar hamda xatti-harakatlardan oʻz xohishi boʻyicha foydalanadi.

©️Abu Nasr Forobiy "Fozil odamlar shahri" asaridan

@Muhammad_Fozil

Hurmatli do'stlar, yangi boshlangan bu loyihani qo'llab-quvvatlashda bizga yordam bersangiz xursand bo'lamiz. Sizdan bitta xabarni o'zingiz bilgan shu narsaga muhtoj odamga yuborib qo'yish evaziga na sizdan pul yechamiz, na sizga ziyonimiz tegadi bu xabar bilan. Sizlardan shunchaki dalolat qilishni so'raymiz. Zero hadisi sharifda to'g'ri yo'lga dalolat qilish ham bir savob deyilgan.

Yordamingiz uchun xursandmiz va sizga oldindan rahmat aytib qolamiz!

Miyani 100% ishlatsa nima boʼladi?
- Epileptik tutqanoq boʼladi

"Odam miyasining faqat 10 foizidan foydalanadi, agar 100 foizini ishlatsa, superqobiliyatlarga ega boʼladi", degan gap ilmiy jihatdan notoʼgʼri ekanligini aytganmiz. Аslida sogʼlom inson miyasining deyarli barcha qismlari turli vaqtlarda va turli vazifalar uchun faol ishlaydi.

Аgar miyadagi qoʼzgʼalish va tormozlanish oʼrtasidagi nozik muvozanat buzilib, barcha neyronlar bir vaqtning oʼzida haddan tashqari faollashsa, bunda superqobiliyat emas, balki xavfli holat - epileptik tutqanoq rivojlanishi mumkin.

Normal holatda miya qoʼzgʼalish va tormozlanish oʼrtasidagi muvozanatni doimiy saqlab turadi. Kelayotgan signallarning bir qismi neyronga yetib kelishidan oldinoq susaytiriladi, yana bir qismi esa neyron ichida qayta ishlanish jarayonida cheklanadi. Shu mexanizmlar tufayli miya muhim maʼlumotlarni ajratib oladi va ortiqcha axborot oqimi bilan yuklanib qolmaydi.

Miya doim tashqi muhitdan ulkan hajmdagi maʼlumotlarni qabul qiladi. Koʼz, quloq, teri va boshqa sezgi aʼzolaridan har soniya millionlab signallar keladi. Аgar miya ularning barchasini bir xil ahamiyat bilan qayta ishlasa, inson diqqatini jamlay olmaydi va axborot oqimi ostida qolib ketadi.

Shuning uchun miyada sensor filьtratsiya tizimi mavjud. Bu tizim muhim boʼlmagan signallarni erta bosqichdayoq toʼxtatib, faqat eng zarur maʼlumotlarni yuqori markazlarga uzatadi. Bu jarayon ham tormozlovchi neyronlar orqali amalga oshiriladi.

Аgar tormozlovchi mexanizmlar samaradorligi pasaysa, sensor filьtratsiyasi izdan chiqadi. Natijada miyaga haddan tashqari koʼp signallar oʼtadi, neyronlar esa muhim va ahamiyatsiz axborotni ajrata olmay qoladi. Bu esa maʼlumotni samarali qayta ishlash oʼrniga neyronlarning patologik darajada qoʼzgʼalishi va ularning bir vaqtning oʼzida sinxron faollashishiga olib keladi.

Аynan shu jarayon epileptik tutqanoqning asosiy mexanizmlaridan biri hisoblanadi.

Professional orkestrda ham barcha musiqachilar bir vaqtning oʼzida baland ovozda chalsa, goʼzal musiqa emas, shovqin hosil boʼladi. Miya ham xuddi shunday, uning kuchi barcha neyronlarning maksimal faolligida emas, balki ularning aniq muvofiqlashtirilgan va nazorat qilingan ishida

Qisqacha aytganda, miyaning samarali ishlashi uning koʼproq ishlashiga emas, balki qoʼzgʼalish va tormozlanish oʼrtasidagi aniq muvozanat saqlanishiga bogʼliq. Shuning uchun kuchli intellekt ham, sogʼlom fikrlash ham faqat faollik emas, balki kerak boʼlganda neyronlarning oʼz vaqtida jim turishi bilan ham taʼminlanadi.

@Muhammad_Fozil

Ratsional egoist

Harvardda bir tadqiqot o'tkazilgan.
Talabalardan so'rashgan: "Siz uchun eng qimmatli resurs nima?"
Pul. Vaqt. Salomatlik.
Ko'pchilik pul degan.
To'g'ri javob esa vaqt edi. Chunki pulni qaytarib topsa bo'ladi. Vaqtni esa yo'q.
Lekin biz bugun ham vaqtimizni eng arzon narxda sotib yuramiz.

Kecha uyga mehmon keldi - dars qoldirildi.
Bugun qandaydir to'y bor - yana bir kun ketdi.
Ertaga birov xafa bo'lmasin deb - yana bir soat yo'qoldi.
Sabab topish oson. Vaqt esa hech kimni kutmaydi.

Nima uchun shunday bo'ladi?
Biz bolaligimizdan bir narsani o'rganib kelganmiz: Hammaga yoqimli bo'lish va omma e'tiborida bo'lish yaxshi, muhim.
Yaxshi o'quvchi - o'qituvchiga yoqqan o'quvchi.
Yaxshi do'st - hamma chaqirganda keladigan do'st.
Bu yomon emas. Lekin bu odatning bir tomoni bor - u sekin-asta o'z irodangizni o'ldiradi.
Yillar o'tib qarasangiz: hamma yoqimli, hammaga qulay, hamma uchun bor - faqat o'z kelajagi uchun yo'q bo'lib qolgan odam bilan yuzma-yuz kelasiz.
O'sha odam - o'zingiz.

Egoist deganda yomon odam ko'z oldingizga keladi. Boshqalarni mensimaydigan, faqat o'zi uchun yashaydigan.
Lekin ratsional egoist boshqa narsa.
U boshqalarga zarar yetkazmaydi. U shunchaki o'z maqsadini boshqalarning kutilmalaridan ustun qo'yishni biladi.
Farq katta.

Biz ko'pincha vaqtni katta bo'laklarda yo'qotmaymiz.
Yo'qotish mayda-mayda bo'ladi.
Yarim soat bu yerda. Bir soat u yerda. "Faqat bir daqiqa" bu yerda.(Ozgina reels ko'ray keyin qilamanda degan va'dalaringizni eslang)
Hafta oxirida qarasangiz - qayoqqadir ketgan, lekin qayerga ketgani noma'lum.
Bir yil o'tib qarasangiz - yana o'sha joydasiz.
O'n yil o'tib qarasangiz - o'sha "mayda-mayda" yo'qotishlar umrning katta bir bo'lagini yeb qo'ygan.

"Yo'q" deyish madaniyati bizda shakllanmagan.
Bu oddiy so'z. Lekin uning og'irligi ko'pchilikka chidab bo'lmas tuyuladi.
Chunki "yo'q" deganingizda kimdir xafa bo'ladi.
Kimdir: "O'zgarib ketdi" deydi.
Kimdir: "Manman bo'lib qoldi" deydi.
Kimdir: "Avval bunday emasdi" deydi.
Bularning hammasi to'g'ri. Siz o'zgardingiz.
O'zgarish - o'sishning boshqa ismi. O'zgarish bo'lmasa o'rganish bo'lmabdi.

O'z hayotingiz, o'qishingiz, kelajagingiz, vaqtingizga nisbatan egoist bo'lavering.
Imtihon varaqasida sizning natijangiz yoziladi.
Diplomda sizning ismingiz turadi.
Kelajakdagi kasbingizda sizning bilimingiz ishlaydi.
O'sha payt hech kim: "Lekin u hamma chaqirganda kelardi" demaydi.
Hech kim: "U hech kimni xafa qilmasdi" demaydi.
Natija so'raladi. Faqat natija.

Vaqtni himoya qiling.
Keraksiz takliflarga "yo'q" deyishni o'rganing.
Uzoq muddatli maqsadni qisqa muddatli zavqdan ustun qo'ying.
Hammaga yoqishga urinmang.
Chunki hammaga yoqishga uringan odam - oxir-oqibat hech kimga, hatto o'ziga ham yoqa olmay qoladi.

O'z vaqtiga nisbatan talabchan bo'lishda omad tilayman do'stlar!

@Muhammad_Fozil

Hammamiz duo qilaylik, bu yilgi barcha abituriyentlar oʻqishga kirib ketsin. Aks holda bular yo bloger, yo tiktoker boʻlib ketadi-da, ertaga 10 ta follower yigʻib olib, "Muvaffaqiyatga erishish uchun OTM da oʻqish shart emas" deb yurishadi..

@Muhammad_Fozil

Qachondir farzandli bo'lsak o'qib berishli gaplar

Atrofingdagi hamma narsa sening pulingni olishga harakat qiladi deb o‘ylaysanmi? Yo‘q, bolam. Hozirgi zamonda pul ikkinchi darajali narsaga aylangan. Sening pulingdan ham qimmatroq, qaytarib bo‘lmaydigan bir xazinang bor — bu sening diqqating. Bugun sen bilan diqqatning aslini ko‘rishni o‘rganamiz.

Katta bo‘larkansan, qo‘lingdan telefon, qarshingdan kompyuter tushmaydi. Chiroyli ekranlar, tinimsiz chalingan bildirishnomalar, sekundiga almashadigan qisqa videolar (Shorts, Reels deysan) seni o‘ziga ohangrabodek tortadi. Bular shunchaki ko‘ngilochar narsalar emas. Bu ortida minglab aqlli muhandislar, psixologlar va neyrobiologlar o‘tirgan ulkan sanoat. Ularning yagona maqsadi — sening diqqatingni o‘g‘irlash. Chunki sen ekranga tikilib turgan har bir sekunding uchun kimdir milliarder bo‘lyapti.
Ijtimoiy tarmoqlardagi "Lenta" (tasma) degan joyni ko‘rasan. Uni pastga qarab tortganingda yangi ma’lumot chiqadi. Aslini bilasanmi nima bu? Bu qimorxonalardagi avtomat o‘yinlar (Slot-machine) bilan bir xil mexanizm. Tortasan — yutasanmi yoki yutqazasanmi, bilmaysan. Miyangga arzon dofamin portlashi kerak. Senga u yerdagi videolar qiziq emas, senga shunchaki "keyingisida nima chiqarkin" degan soxta qiziqish kerak, xolos. Sen telefon o‘ynayapman deb o‘ylaysan, aslida telefon sening miyangni o‘ynayotgan bo‘ladi.

Miyangni cheksiz axborot bilan to‘ldirasan. "Dunyo yangiliklaridan xabardor bo‘lishim kerak", deysan. Aslida esa, miyangni axlatxonaga aylantirasan. Ertalabdan kechgacha kim qayerda o‘ldi, kim kimga xiyonat qildi, qaysi bloger yangi mashina oldi — sening hayotingga zarracha ta’siri bo‘lmagan milliardlab bayt ma’lumot. Ko‘p axborot — kam diqqat degani. Ma’lumot ko‘paygan sayin, miyang bitta kitobni o‘qib, mag‘zini chaqish qobiliyatini yo‘qotadi. Ikki sahifa kitob o‘qisang, iching qisilib, telefoningni qidirib qolishing — miyangning o‘sha arzon "shirinliklar"ga o‘rganib qolganidandir.
Internetda "bepul" ilovalar, bepul o‘yinlar bor. Shuni doim yodda tut, bolam: agar biror mahsulot uchun pul to‘lamayotgan bo‘lsang, demak, mahsulotning o‘zi sensan. Sening ko‘zlaring, sening vaqting, sening diqqating o‘sha bepul ilovaning asosiy tovaridir. Sening diqqatingni ulgurji narxda sotib olib, reklama beruvchilarga chakana narxda pullashadi.

Multitasking (bir vaqtda bir nechta ishni qilish) bilan maqtanadigan odamlarni ko‘rasan. Ham dars qiladi, ham musiqa eshitadi, ham yozishadi. Buni zamonaviylik deb o‘ylama. Aslini olganda, bu diqqatning nogironligidir. Miyang hech bir ishni mukammal qilmayapti, shunchaki har soniyada u ishdan bu ishga sakrab, charchab boryapti. Natijada yuzaki odamlar armiyasi yetishib chiqyapti — hamma narsadan bir shingil biladigan, lekin hech bir narsaning tubiga yeta olmaydigan yuzaki avlod.

Jimir-jimirlarga aldanma, bolam. Dunyodagi eng buyuk kashfiyotlar, buyuk asarlar, haqiqiy bilimlar telefon ekraniga tinimsiz termulib o‘tirgan odamlar tomonidan yaratilmagan. Ular telefonini o‘chirib, dunyoni shovqinidan uzilib, o‘z diqqatini bitta nuqtaga jamlay olgan donolar tomonidan qilingan.

Diqqat — bu sening hayoting. Hayotingni kimlardir ishlab chiqqan algoritmlarga tekinga topshirib qo‘yma. Narsalarning aslini ko‘r. Shunda sening vaqtingni o‘g‘irlamoqchi bo‘lgan har bir bildirishnoma senga dushman bo‘lib ko‘rinishni boshlaydi.

@Muhammad_Fozil

Kanalimiz a'zosi bo'lib kamtarona auditoriya kengayishiga yordam bergan va yordam bermoqchi bo'lgan barchaga rahmat. O'zimiz uchun manfaatli narsalarni shu yerga qoralab qo'yamiz va xursandmiz agar bu sizlar uchun ham manfaatli bo'lsa

Gabriel Garsia Markes. Xayrlashuv maktubi

Agar Tangrim meni lattali qo‘g‘irchoq tarzida ko‘rib bir lahzagina men haqimda unutganda va menga ozgina hayot tiriklik onlarini tuhfa etganda edi, ayni paytda tilga olayotganlarim haqida ko‘proq xayol surgan bo‘lardim. Narsalarning qancha turishiga qarab emas, ma’no-mazmuniga qarab baholardim. Kamroq uxlagan, ko‘proq orzu qilib, yumuq ko‘zlarimda dunyoni kashf etardim. Yumuq ko‘zlar bilan kechayotgan har bir daqiqa – olamning boy berilayotgan oltmish soniyasidir. Kimlardir oyoqlarini yurishdan tiyganda men to‘xtovsiz qadam urgan, boshqalar uxlaganda uyg‘ongan, o‘zgalar gapirganda jim turib quloq solgan bo‘lardim. Va shokoladli muzqaymoqdan huzurlanib tamaddi qilardim.!
Agar Parvardigor menga bir ozgina hayot tuhfa etganida edi, odmi kiyingan, jismimnigina emas, ko‘nglimni ham to‘q qilib, ilk quyosh nurlari bilan birga o‘rnimdan turardim.
Yo Parvardigorim, agar mening yana jindakkina vaqtim bo‘lganida edi, nafratimni muzga kishanlab, quyoshning jamoli yuz ko‘rsatishini intiqib kutardim. Van Gog kabi yulduzlar soyasida rasm chizgan, Benedetti she’rlarini o‘qib orzu qilgan, Serra kuylari mening oyli Serenadamga aylanardi. Atirgullarning gulbarg¬laridagi alvon o‘pichlar va tikanaklardan tortayotgan og‘riqlarini terib olish uchun ko‘z yoshlarim bilan ularni cho‘miltirib qo‘yardim.
Biru borim mening, men yana ozgina, bir ozgina yashashim mumkin bo‘lganda edi... Men sevgan insonlarimga ularni sevishimni aytishni kanda qilmagan bo‘lardim. Har bir erkak va har bir ayolni ularni sevishimga ishontirar, muhabbatning ichida muhabbat bilan nafas olardim. Odam qarigan sari sevishdan to‘xtaydi, degan fikrlar naqadar noto‘g‘ri ekanligini isbot qilardim: aksincha ular sevishdan to‘xtaganlari bois qariydilar! Go‘dakka qanot sovg‘a qilib, uni o‘zim parvoz qilishga o‘rgatardim. Qariyalarga esa o‘lim qarilik oqibatida emas, beparvolik sabab qadam ranjida qilishini aytardim. Axir juda ko‘p narsalarni men sizlardan o‘rgandim, ODAMLAR. Angladimki, haqiqiy baxt bizni pastda kutayotganligini payqasak ham har birimiz tog‘ning qoq cho‘qqisida yashashga intilamiz.
Shuni tushundimki, qachonki, yangi tug‘ilgan chaqaloq otasining barmoqlarini o‘zining ushoqqina qo‘lchalari bilan ushlab olar ekan, bu butun bir umrga yetadi. Yana shuni tushundimki, har bir inson kimningdir oyoqqa turishi uchun boshqa bir cho‘qqidan pastga qarashga haqli. Axir men sizlardan juda ko‘p narsalarni o‘rgandim. To‘g‘risini aytadigan bo‘lsam, bulardan naf jindakkina, negaki ularni sandiqqa liq to‘latib, men ketib boryapman...

@Muhammad_Fozil

Dam olish uchun ham sabab kerak bo'lgan paytmi hozir?


Bir paytlar dam olish — dam olish edi. Hech qanday izohsiz.
Endi esa har bir bo'sh daqiqa "asoslanishi" kerak.
Kino ko'rasizmi? — "Bu rejissyor haqida bilim olish uchun ko'raman."
Uxlab qolasizmi kechqurun erta? — "Ertaga produktiv bo'lish uchun."
Bekorchilik qilib, osmonga qarab yotasizmi? — "Mental health uchun kerak" deb izoh berasiz.
Go'yo dam olishning o'zi yetarli sabab emas. Go'yo har bir soniya "foyda" keltirishi shart.

Lekin savol tug'iladi: qachondan beri tinchlik o'ziga o'zi yetarli asos bo'lmay qoldi?
Biz "productive bo'lish" bilan "qadrli bo'lish"ni chalkashtirib yubordik.

Kuni davomida hech narsa "ishlab chiqarmagan" odam — o'zini aybdor his qiladi. Hatto kasal bo'lganida ham, "hech bo'lmasa bir podcast eshitay" deb o'zini ovutadi.
Ijtimoiy tarmoqlar bunga yordam berdi: "5 AM Club", "Har kuni 1% yaxshi bo'l", "Dam olish — zaiflik belgisi emas, lekin..." — degan minglab "motivatsion" postlar.

Natijada odamlar dam olishni ham ish kabi rejalashtirishga o'tdi. "Self-care Sunday" degan narsa paydo bo'ldi — go'yo dam olish ham jadval asosida bo'lishi kerak.
Vaholanki, tabiatning o'zida ham tsikl bor: kunduz — kecha, yoz — qish, ish — dam olish. Hech qaysi daraxt "men nega bargimni to'kayapman, buning foydasi nima" deb o'ylamaydi.
Muammo dam olishning o'zida emas. Muammo shundaki, biz "bo'sh vaqt"ni ham samaradorlik tiliga tarjima qilishga majbur bo'lib qoldik.
Charchagan miya — ijodkor miya emas. Charchagan tana — kuchli tana emas.
O'zi aslida eng katta yutuq — hech narsa qilmaslikka ruxsat berishdir.

Dam oling. Hech qanday sababsiz. Hech kimga hisob bermasdan.

@Muhammad_Fozil