Boridan foydalanmaslik afsuslantiradi

Bugun har qadamda topiladigan muhim narsalar haqida gaplashamiz, ammo ba'zida mavzu poyma-poy ketib qolishi mumkin, garchi mohiyat bitta.

Anchandan buyon shaxsiy kundalik yuritaman. Yozib boraman o'zimga kerakli(ba'zida keraksiz, stress paytida kelgan fikrlarni) narsalarni. Bular bir kuni hayotda asqotadimi yo'qmi bu ma'lum emas, lekin 1 oy ichida xotiraning yaxshilanib qolgani menga muhim va kerakli narsa bo'ldi.

Atrofda pullik kurslar bilan birgalikda bepul vositalar bor. Ko'pincha biz tekin kontentni ham sifatlisini iste'mol qila olmaymiz eplab. Avvalgidan ko'ra hozir har tomonlama qidirish-qidirmasdan qat'iy nazar bepul vositalar ko'p, ular orqali ancha narsani boshlang'ich o'rganib keyinchalik to'xtatib bo'lmas darajaga chiqsa bo'ladi

Foydalanish uchun turli darslarning namunalari bepul qo'llanmalar qaysidir tanishimiz qachondir o'qiysan deb bizga bergan, sovg'a qilgan kitobi, boshqa har xil narsalar - xullas foydalanmasak ular keraksiz buyumdek hayotda.

Qo'rqinchli tarafi, miyani ham buyum qatoriga qo'shilib qolishi. Buni oqibatida bor diqqat mushaklari ishdan chiqishi, o'zdan qoniqmaslik, qoniqqan va o'zini tuta bilganlar storisi ga "yoqtirma" bosib o'tirish.

Men falsafa so'qib, o'zimdan kimnidir yasab olmoqchi emasman, oxirgi xulosa, ming marta eshitgan bilan bir marta ko'rgan yaxshi va albatta bularni qo'lda yozib chiqsa, bir ustozim menga aytganidek "bamisoli qalbga yozilgandek" bo'ladi. E'tibor bering, kundalikka choy to'kib yuborsangiz, iflos bo'lsa g'ashingiz keladi shundaymi?
Bo'lmag'ur narsalarga alohida kundalik, o'rganish uchun alohida kundalik, ichdan quyilib kelgan fikrlar uchun alohida kundalik yo tuting yoki hammasini bitta daftarni turli sahifalarida aks ettiring.

Kelajakda matn o'qiydiganlar va diqqatini jamlay oladiganlar axborot oqimida yashab qola oladi degan gapni isboti bo'lib qolasiz. Bu eng to'g'ri yo'l fikrimizcha.

@Muhammad_Fozil

Kimdandir ko‘nglingiz sovusa, gap uning yomonligida emasligini anglaysiz. Ayb o‘zingizda — unga loyiq bo‘lganidan ortiqcha qadr bergansiz va u ko‘tara olmaydigan fazilatlarni undan kutgansiz.

✍️Ivan Turgenev

@Muhammad_Fozil

So’ngi (ogohlantiruvchi) qo’ng’iroq

Bugun oxirgi qo’ng’iroq chalinadi.
Kimdir ko’zida yosh bilan sinfdoshlarini quchib xayrlashmoqda. Kimdir oxirgi marta sinf derazasidan tashqariga qarab o’tiribdi.

Doimo yoshlarga ilm-u ma’rifat ulashish bilan birgalikda o’z tajribamdan kelib chiqib hayotiy tavsiyalar berishga ham haqliman deb o’ylayman. Chunki mening lavozim yo’riqnomamda viloyatimiz yoshlarini to’g’ri yo’lga chorlash yozilgan.

Men maktabni bitirganimga 13 yil bo’ldi. 13 yilda maktabni bitirish arafasidagi ukalarimga hayot davomida kerak bo’luvchi gaplarni aytish uchun yetarlicha tajriba to’planar ekan.

Bu yillarda juda ko’p narsa ko’rdim. Ba’zi odamlarni ushlab qolishim kerak edi, lekin la’nati mag’rurligim sabab qo’yib yubordim.
Ba’zilarini esa allaqachon qo’yib yuborishim kerak edi, lekin ular hali ham men bilan.

Shu 13 yil ichida angladimki hayot odamni bir kunda sindirmaydi. Mayda-chuyda noto’g’ri qarorlar sekin-sekin o’z ta’sirini o’tkazib boradi. Bir paytlar “hech narsa bo’lmaydi” deb qilingan xatolar keyinchalik taqdirga aylanadi.

O’smirlik paytida odam o’zini abadiy navqiron deb o’ylaydi. Go’yo vaqt hech qachon tugamaydigandek. Go’yo ota-onang doim yoningda bo’ladigandek. Do’stlaring hech qachon o’zgarmaydigandek. Sog’liging va kuching ham cheksizdek tuyuladi.

Bir kuni uyg’onasan-u qarasang maktabni bitirganingga 13 yil bo’libdi. Kecha sen bilan bir sinfda o’tirgan bolalarning ba’zilari bugun to’g’ri yo’lda boshini tik tutib yuribdi, ba’zilari esa ichida alam bilan yashamoqda, boshqasi esa bu hayotdan ko’z yumgan bo’ladi.

Jon ukalar, ishoninglar, sizni mag’lubiyatdan ham ko’ra ko’proq qiynaydigan bir narsa bor, bu ham bo’lsa “Qaniydi…” degan gap.

Qaniydi o’shanda vaqtni bekorga sovurmaganimda. Qaniydi onam bilan qo’pol gaplashmaganimda.
Qaniydi otamning gapini ko’proq eshitganimda. Qaniydi ko’proq kitob o’qiganimda. Qaniydi o’zimni isloh qilishni ertaroq boshlaganimda. Va yana minglab shunday “qaniydi…”lar.

Yelkasiga “Bitiruvchi” deb yozilgan tasma ilgan ukalarim, hozir qilayotgan har bir odatingiz kelajakdagi taqdiringizni qurmoqda. Har bir dangasalik, har bir bekorchi davra, har bir noto’g’ri tanlov, ota-onaga qaytarilgan har bir gap bir kuni oldingizdan chiqadi. O’shanda hayot kechirmaydi.

Haqiqiy kuch - ko’chada “krutoy” bo’lish emas, nafsingni yenga olishing, vaqtingni qadrlashing, ota-onangni rozi qilishing, ilming, vijdoning va eng qiyin paytda ham yengilmagan iymoningdir.

Bugun eng ko’p takrorlanadigan jumla “katta hayotga qadam qo’yish” degan gap. Lekin agar o’sha katta hayotda to’g’ri qadam bosmasangiz hayot sizni o’z qadamlari bilan ezg’ilab tashlaydi.

Bir kun kelib siz ham ortga qaraysiz. O’shanda yuragingizda pushaymon emas, faxr ko’proq bo’lishi uchun bu gaplarni aytayapman. Chunki vaqt juda shafqatsiz narsa.

U hech kimni kutmaydi. Siz hali ulguraman deb yurganingizda, u sekin-sekin eng qimmat narsalaringizni olib ketadi.

Odam yoshligida yo’qotish degan narsaga ishonmaydi. Hammasi doimiydek tuyuladi. Lekin hayotning eng katta zarbasi ham shunda:
u “abadiy” deb o’ylagan narsalarimiz vaqtinchalik ekanini isbotlaydi.

Bunaqa gaplar bilan sizni qo’rqitmoqchi emasman, uyg’otmoqchiman.

Chunki hozir “hali vaqt ko’p” deb yurgan bola, oradan 10 yil o’tib o’sha vaqt uchun hamma narsasini berishga tayyor bo’ladi.

Ishoninglar, insonni charchatadigan ish emas, tartibsiz hayot ekan. Sindiradigani yo’qchilik emas maqsadsiz yashab yuborilgan yillar ekan. Qaritadigani o’sha yillar emas pushaymonlar ekan.

Hamma ham sizni yaxshi ko’rmaydi. Hamma ham siz bilan oxirigacha bormaydi. Atrofingizdagi ko’pchilik foydangiz tegishi mumkinligi uchungina siz bilan.

Eng paradoksal holat esa aynan o’shalar yiqilishingizni eng ko’p kutadiganlardir.

Hozir aytgan gaplarimni balki unutib yuborarsiz. Lekin oradan yillar o’tib shiftga termulib yotganingizda aynan bugungi kunlaringizni eslaysiz. O’shanda o’zingizdan uyalmaydigan hayot quringlar.

Mayli, o’zingizni ehtiyot qiling, qalbingizni, vaqtingizni ham. Siz hali zo’r inson bo’lasiz! Bitiruv oqshomingiz muborak bo’lsin!

@sheroziy_fikri

Kitobxon qizga

Uylanaman!
Menbop qiz darkor,
Xohi sodda , xoh bo'lsin makkor.
Zarari yo'q qilsa ko'p pardoz,
To'poriroq yursa,
Qaytam soz.
So'z bermasin men-chun o'lgani,
She'r o'qishni suysa bo'lgani.
Xullas,
Bitta she'rxon qiz kerak...
Ana-a! Menga xuddi Siz kerak!


©Anvar Obidjon.

@Muhammad_Fozil

P/s: she'r shunchaki yoqdi, yosh kitobxon g'olibi Jasurbekdan oldim

Agar "Ikki eshik orasi" asari qahramonining telegrami bo'lganida...

@Muhammad_Fozil

"Mutolaa" jamoasi a'zosi va Yosh kitobxon respublika bosqichi sovrindori O'g'uljeren Xoldurdiyevani taniysizlarmi? Shu kishi kanalida yaxshi challenge boshlavoribdi. Shu desangiz, menga qiziq bo'lgan tarafi final bosqichi.

E shoshmang nimani finali haqida gap ketyabdi desangiz oldin shu kanalga o'tib o'zidan hamma ma'lumotni bilib olib keyin kanalga a'zo bo'lib "pin" qilib qo'yekkon joyi.

Hammani chaqiringlar, bu kishi faollikka qarab ishni yurgizadi buyog'iga meni uyaltirmay aktiv bo'lib beringlar, shu challenge bahona biz ham Toshkentda ko'rishsak nasib

Inson tabiati qiziq: ahvoli yaxshilangani sayin ehtiyojlari ham cheksizlashib boradi. Kecha u uchun ulkan muruvvat bo‘lib ko‘ringan narsa, ertaga oddiy bir majburiyatga aylanadi. Eng yomoni, vaqt o‘tib buni shunday bo‘lishi shartdek qabul qiladi-yu, zarracha minnatdorchilik bildirishni ham ortiqcha ko‘radi.

©Mixail Zagoskin

@Muhammad_Fozil

Eh bolakay, bolakay, kulgularingni qancha yaxshi ko'rishimni bilsang edi...

©Antuan de-Sent Ekzyuperi

P.s: 1-iyun - Bolalarni himoya qilish kuni muborak bo'lsin!

@Muhammad_Fozil

Inglizlarda: "Goodbye, see you later!"

Ruslarda: "До свидания!"

Turklarda: "Hoşça kal, görüşürüz!"

O'zimizda: "Bo'pti gaplashamiz, yaxshi yetvol, ha aytgandek, uydagilarga salom ayt, payshanba kuni anu Rustam akani tom bosib o'tib qolgan o'g'lini janozasidan chiqqandan keyin, asrdan chiqishga Beshim akani choyxona o'tirishiga xizmat qib qo'yish kerak, bollarni yig'ib, xizmatdan keyin uyga o'tarsan osh qilib beraman!"

P.s: juda sertakallufmizda...

@Muhammad_Fozil

Qadimda yashagan odamlarning tilida dunyo degan narsa faqat mol-dunyodan iborat emas edi. Dunyo – nafs degani, hirs, orzu-havas, kibr, shahvat, gina-kudurat, nafrat degani edi... Ular uchun bu dunyoda yashash emas, balki undan qutulib, omon qolish muhim boʻlgan. Bizning zamonamizda esa dunyoga ega boʻlish eng oliy maqsad boʻlib qoldi. Avvalgi insonlar yashashni majburiyat deb bilishgan, biz esa dunyoni zarurat deb hisoblayapmiz. Tilimizda “Hayot faqatgina bu dunyodan iborat emas”, deymiz, lekin yashashimiz, xatti-harakatimiz xuddi bu dunyoda abadiy qoladigan odamnikidek.

©Fotih Duman "MEN"(Bas qil ey nafs!) kitobidan

@Muhammad_Fozil

Mahsuldorlik hissi va haqiqatda mahsuldor bo'lish orasida farqni bilish muhim

Miyamizda zo'r fikrlar kelganida, biz xuddi katta ish qilib qo'ygandek his qilamiz. Ammo bu shunchaki hissiyot, xolos. Real hayotda harakat bo'lmasa, eng zo'r g'oya ham foyda bermaydi

@Muhammad_Fozil

NAHOTKI MЕN QAROQCHIMAN!

Sudanlik do‘stlarimdan biri ajoyib bir maqola yozdi. Sarlavhasi "Nahotki men qaroqchiman".
Maqolada u o‘zi bilan sodir bo‘lgan ikkita voqeani keltiradi.
Birinchisi:
Irlandiyada tibbiyotdan imtihonlarim bor edi. Imtihonning to‘lovi 309 funt edi. Menda mayda pul yo‘q edi. Shu sabab 310 funt berdim. Muhimi imtihonni topshirdim. Imtihonlar tugagach Sudanga qaytdim. Sal o‘tib Irlandiyadan xat keldi. Unda shunday yozilgan edi:
"Siz imtihon to‘lovini to‘lashda xato qilibsiz. To‘lov 309 funt edi. Siz 310 funt to‘labsiz. Sizga bir funtlik chek yubordik. Biz o‘z haqimizdan ortig‘ini olmaymiz".
Qizig‘i, maktub bilan markaning narxi bir funtdan qimmatroq edi.

Ikkinchisi:
Men fakultetga qatnar edim. Uyim bilan fakultet orasida bir ayol u-bu narsa sotar edi. Men undan 18 pensga kakao sotib olar edim.
Bir kuni u yerdan o‘tayotsam do‘konning boshqa tokchasida aynan o‘shanday kakaoning narxi 20 pens yozilgan holda turibdi.
Men taajjublanib so‘radim:
- Nega birinchi tokchada kakaoning narxi 18 pens, ikkinchi tokchada esa 20 pens?
U dedi:
- Yaqinda bizga kakaoni eksport qiladigan davlat Nigeriyada mushkulotlar yuzaga kelib narxlar ko‘tarilibdi. Bu tokchadagi keyin kelgan yukdan. Shuning uchun qimmat. Mana bunisi esa oldingidan. Shuning uchun u arzon.
Men:
- Unday bo‘lsa kishilar oldin arzonini olishadi. U tugasa keyin qimmatini olishadi. Toki arzoni tugamas ekan qimmatni hech kim olmaydi-ku, dedim.
U:
- Ha, buni bilaman, dedi.
Men:
- Shunday ekan, ularni aralashtirib arzonlarini ham 20 pensdan sotsangiz bo‘lmaydimi? Buni hech kim bilmaydi-ku!-dedim.
Shunda u qulog‘imga:
- Sen qaroqchimisan?-dedi.

Uning gapi haligacha qulog‘im ostida jaranglaydi. Bu qanaqa axloq?! Biz qachon bunaqa darajaga ko‘tarilamiz?!

©Muhammad Al-Faqih

@Muhammad_Fozil

Oxirgi 10 yillik juda g'alati davr bo'ldi. Balki 2030-yilga yetganimizda bu davrni alohida nom bilan eslarimiz.

Chunki biz bir narsani juda yaxshi o'rganib oldik: hamma narsadan isbot talab qilishni.

Kimdir yangi g'oya bilan chiqsa — isbot ber.

Kimdir yordam so'rasa — avval natijangni ko'rsat.

Kimdir qo'llab-quvvatlash istasa — bunga loyiq ekaningni isbotla.

Kimdir o'ziga ishonchini yo'qotgan bo'lsa — nega ruhlantirish kerakligini ham tushuntirib ber.

Lekin shu yerda bir savol tug'iladi: Agar inson yordam so'rayotgan bo'lsa, demak unda nimadir yetishmayapti. Agar hamma narsani o'zi uddalay olganida, ehtimol hech kimning eshigini qoqmagan bo'lardi.

Unda nega aynan yordamga muhtoj odamdan natija talab qilinadi?

Bu mantiq ba'zan menga g'alati tuyuladi.

"Avval muvaffaqiyatga erish, keyin seni qo'llab-quvvatlaymiz", deyishadi.

Lekin ko'p hollarda inson aynan o'sha muvaffaqiyatga erishishi uchun qo'llab-quvvatlashga muhtoj bo'ladi.

Albatta, odamlarning ehtiyotkor bo'lishiga sabab bor. Firibgarlar, yolg'on va'dalar, sun'iy muvaffaqiyat hikoyalari ishonchni kamaytirib yubordi. Shubha qilish ba'zan kerak.

Ammo muammo shundaki, biz ba'zan isbot kerak bo'lgan joyda ishonch beramiz, ishonch kerak bo'lgan joyda esa isbot talab qilamiz.

Natijada qiziq holat yuzaga keladi.

Boy odamning navbatdagi loyihasiga ko'pchilik ishonadi.

Muvaffaqiyatli odamning navbatdagi xatosi kechiriladi.Yutayotgan odamga hamma sherik bo'lishni xohlaydi.

Ammo yiqilgan odamga kelganda birdan hamma hakamga aylanib qoladi.
"Avval o'zingni isbotla."
"Nima qila olasan?"
"Nega senga ishonishimiz kerak?" Shunday savollat bilan hali yo'l boshida turgan insondan esa o'z qadrini, iste'dodini, niyatini va hatto yordamga muhtojligini ham isbotlash talab qilinadi.

Go'yo insonning qiymati uning bugungi natijasi bilan o'lchanadigandek.

Vaholanki, ko'p buyuk ishlar bir paytlar hech narsani isbotlay olmagan insonlarning g'oyasi edi. Ko'p muvaffaqiyatlar esa kimningdir vaqtida aytilgan bir og'iz ishonchidan boshlangan. Ford o'z ayoli qo'llab-quvvatlagani tufayli shu darajaga chiqqandi.
Mary Shelley o'z eri Percey Shelley qo'llab-quvvatlagani tufayli "Frankenstein" asarini yoza olgan
Opra Uinfri ustozining shirin so'zlik bilan bergan yordami tufayli 20 yoshidan karyera qurishni boshlagan

Muammo isbotning o'zida emas. Muammo shundaki, biz natija bilan imkoniyatning o'rnini almashtirib qo'ydik.

Natija ko'rsatganlarga yordam berishga tayyormiz, ammo yordamga muhtojlardan natija kutamiz.

Ishonch bering, ko'mak bering, yordamni ayamang. Tarix baribir yordam berilmagan bo'lsada Tesla, Van Gog va Kafkani hamon eslaydi, yordam berishdan bosh tortganlar esa tarixdan nomi o'chgan.

Ba'zan insondan navbatdagi isbotni emas, navbatdagi imkoniyatni ayamaslik kerak.

@Muhammad_Fozil

Neyrotarmoqlar va TikTok yoshlarning miyasini g‘alvir qilib tashladi — aksariyat zumerlar normal O‘QISH va YOZISHNI bilmaydi!

Yuqori sinf o‘quvchilari va talabalarning o‘qish bo‘yicha ko‘rsatkichlari 1992-yilda monitoring boshlanganidan beri eng past darajaga tushib ketdi.
Hatto smartfonning stolda shunchaki turishi ham (yoqilgan yoki o‘chirilgan bo‘lishidan qat’i nazar) o‘quvchilarning kognitiv qobiliyatlarini keskin pasaytirib yubormoqda.
Professorlar bong urmoqda: yoshlar hatto 20 sahifalik matnni ham o‘qiy olmayapti — ular tinmay matn mazmunini yo‘qotib qo‘yishmoqda va ma’nosini tushunishmayapti.

@Muhammad_Fozil

Bugun motivatsiya eng ko'p sotiladigan mahsulotlardan biriga aylandi.

Motivatsion videolar.

Motivatsion kitoblar.

Motivatsion kurslar.

Go'yo insonning barcha muammosi motivatsiya yetishmasligidan iboratdek.

Lekin ba'zan o'ylab qolaman.

Rostdan ham odamlar motivatsiyasizmi?

Yoki ular shunchaki ma'nosiz ishlashdan charchaganmi?

O'ylab ko'ring.

Sevgan insoningiz bilan gaplashish uchun motivatsiya qidirmaysiz.

Yoqtirgan mashg'ulotingiz bilan shug'ullanish uchun motivatsiya qidirmaysiz.

Qiziqqan mavzuingiz haqida soatlab o'qish uchun motivatsiya qidirmaysiz.

Nega?

Chunki u yerda ma'no bor.

Ma'no bo'lgan joyda motivatsiya ko'pincha o'zi paydo bo'ladi.

Ammo bugun ko'p odamlar o'zlari tanlamagan maqsadlar ortidan yugurmoqda.

Kimdir ota-onasining orzusini yashayapti.

Kimdir jamiyat kutayotgan hayotni.

Kimdir esa shunchaki hamma qilayotgani uchun qilmoqda.

Keyin esa o'zidan so'raydi: "Nega motivatsiyam yo'q?"

Balki muammo motivatsiyada emasdir.

Balki qalbingiz qabul qilmayotgan narsani miyangiz majburan sudrab ketishga urinayotgandir.

Chunki ma'no yo'q joyda motivatsiya uzoq yashamaydi.

Ma'no bo'lgan joyda esa inson charchashi mumkin. Lekin to'xtashi qiyin bo'ladi.

Balki bugungi davrning eng katta muammosi motivatsiya yetishmasligi emasdir.

Balki odamlar o'z ma'nosini yo'qotib qo'ygandir.

Mark Tvenning bir gapi yodimga tushadi:
"Qachonki o'zingizni ko'pchilik tarafida ko'rsangiz, to'xtab fikr qilish vaqti kelgan bo'ladi."

Balki sizga navbatdagi motivatsion video kerak emasdir.

Balki sizga boshqa savol kerakdir: "Men rostdan ham o'zim istagan tomonga qarab ketyapmanmi?"

@Muhammad_Fozil

Eslatma: bu post reels va shorts ko'radigan insonlar uchun emas, sababini ularning o'zlari yaxshi bilishadi

Nega olimlar kambag'al qoladi degan nazariya bor?

Sabab oddiy: bilimni yaratish bilan bilimni sotish — ikki butunlay boshqa kasb.
Bunga eng yorqin misol — Durov

Telegramning ichki "miyasi" — murakkab shifrlash tizimi, server arxitekturasi, kod — buni Pavelning akasi, matematikadan ikki bor jahon chempioni bo'lgan daho Nikolay Durov yozgan. Lekin agar Nikolay yolg'iz qolganida, bu kod faqat uning shaxsiy noutbukida, hech kim bilmagan arxivda chirib yotardi. Uni dunyoga olib chiqish, millionlab odamga "kerak" qilib ko'rsatish, pulga aylantirish — bu butunlay boshqa hunar. Va bu hunar Pavelda bor edi.
Bitta oilada — bitta daho, bitta tadbirkor. Mahsulot esa faqat ikkisi birga bo'lganda tug'ildi.

Biz odatda shunday o'ylaymiz: aql ko'p bo'lsa, pul ham ko'p bo'ladi. Lekin aql — yagona narsa emas, ko'p turli shaklga ega quvvat. Va ulardan faqat bittasi — to'g'ridan-to'g'ri pulga aylanadigan shakli.
Bilim olamida, asrlar davomida, ikki dunyoqarash bir-biriga qarshi turadi.

Birinchisi — yunoncha dunyoqarash. Markazida — tushunishning o'zi. Suqrot aytgan: "O'rganilmagan hayot yashashga arzimaydi." Bu yerda bilish — natija emas, maqsadning o'zi. Hozirgacha ko'plab universitet, laboratoriya, kafedra aynan shu prinsip ustida turadi: bil, chunki bilish — qadrli.

Ikkinchisi — iudaviy dunyoqarash. U boshqacha savol qo'yadi: agar sen tushunsang-u, keyin hech narsa qilmasang — sen rostan ham tushundingmi? Bu mantiqda haqiqat eshitilishi uchun emas, harakatga aylanishi uchun kerak. Bilim — boshlanish, tugash emas.
Mana shu ikkinchi mantiq — pulga aylanadigan mantiq.
Boy odam avtomatik aqlli bo'ladi, deb o'ylaymiz. Aslida yo'q.

Ismini to'g'ri yoza olmaydigan, lekin har bir tiyinining hisobini bilgan odamlar tarixda son-sanoqsiz. Ularda akademik aql yo'q — ammo amaliy aql, ya'ni "qanday sotish, qanday ko'paytirish, qanday tavakkal qilish" aqli, tinmay ishlaydi.

Olim esa boshqa mexanizm bilan yashaydi. Uning maqsadi — bilmaganimiz dunyoni biroz ko'proq bilish. Tadbirkorning maqsadi — ko'proq pul. Bittasi noaniqlikka tavakkal qiladi, ikkinchisi aniqlikka intiladi.

Bu ikki matritsa qarama-qarshi yo'nalishda sozlangan, shu sabab ham ikkisi bir odamda kamdan-kam birga uchraydi.

Demak, olim bo'lib boy ham bo'lmoqchi bo'lsang, yana bir narsani o'rganishing kerak: mahsulotingni sotishni.
Chunki intellektning o'zi — mahsulot. Va har qanday mahsulot, qanchalik qimmatli bo'lmasin, kimdir uni dunyoga olib chiqmaguncha — faqat arxivda qolib ketadi.

@Muhammad_Fozil

You relax on a bus, when you don't know the driver.

You relax on a plane, when you don't know the pilot.

You relax on a ship, when you don't know the captain.

So why you don't relax in life when you that God is in control?

@Muhammad_Fozil

🇺🇿Hali shu paytgacha "Turkiy dunyo" ni bunchalik jipslashganini koʻrmaganman. Oʻzbekiston butun turkiy dunyoni qisqa vaqtga boʻlsa ham jipslashtira oldi.

Toʻgʻrisi, muxlislarning emotsiyalarini va madhiyamizni eshitganimizda haqiqiy vatanparvarlik tuygʻusini his qildik. Vatandoshlarimizni va qardosh xalqlarimizni koʻziga yosh olib oʻyinni tomosha qilgani ham bekorga emas albatta.
Guruch kurmaksiz boʻlmaydi, deb bekorga aytishmaydi. Maqsad "hype" ishlash boʻlgan ba'zi "ekspertlar" ham jim turishmadi.

Lekin bir narsani esimizdan chiqarmasligimiz kerak, oʻzbek millati boʻla turib vaziyatga raqib davlat pozitsiyasidan yoki oʻsha davlat sportchisini tarafini olib baho berganlar, "fanatizm" bilan "vatanparvarlik" tushunchalari boshqa boshqa. Bunday odamlar "vatanparvarlik tuygʻusi" hechqachon his qilishmaydi.

Oʻsha salbiy fikr bildirgan odamlar, maydonda ter toʻkayotgan vatandosh sportchilarimizning bir tomchi peshona "teri" ga arzimaydi!

Qo'shningni maysazori doim senikidan yaxshiroq ko'rinadi.

Bu gapni hammamiz eshitganmiz, faqat har xil ko'rinishda har xil vaziyatda, har xil kontekstda. Lekin kam kishi o'ylab ko'radi. Nega aynan shunday ko'rinadi?

Sabab oddiy: biz hech qachon bugungidek darajada taqqoslanmaganmiz. Biz o'z maysazorimizda yashaymiz, har bir qurib qolgan joyni, ariqning bo'yi va eni, maysa qaysi payt qanaqa havoda yaxshi o'sishini bilamiz. Qo'shnining uyiga, maysazoriga esa biz shunchaki tashqaridan qarab turuvchi oddiy o'tkinchimiz. Biz uning sug'orishini, kechki payt yo'qotadigan kuchini, sarf qilayotgan yashirin xarajati va energiyasini ko'rmaymiz. Biz shunchaki uning yashnab turgan va biznikidan yashilroq ko'rinyotgan maysazoriga mahliyomiz. Ko'zimizga o'zimizniki ko'rinmaydi. Uniki yaxshiroqdek tasavvurimizda.

Shu yerda tabiiy savol tug'iladi. Agar har kim o'zini qiyinchiligini boshqalarning qiyinchiligi bilan emas faqat natijasi bilan solishtirsa shu adolatdanmi?

Taasufki, biz buni har kuni qilamiz, biz bo'lmasak bizga nisbatan qilishadi:

Falonchi chet elga grant yutib ketibdi o'qishga;

Falonchi yangi mashina olibdi;

Falonchi biznes ochib, katta pul aylantiryabdi ekan va hokazo
Sen qachon natija qilasan?! (Menda qachon bo'ladi?) kabi savollar miyamizni yeb yuboradi. Ha do'stlar Charli Manger bejiz aytmagan, iqtisodni ko'p hollarda hasad yurg'azadi.

Ammo, biz shu fikrlarni boshdan o'tkazish uchun naqadar arzon mahsulot hisoblaymiz o'zimizni o'ylab ko'rganmizmi? Ko'p hollarda "Agar unda bor narsa menda ham bo'lganda baxtli bo'lar edim" degan o'y miyani quritadi. Bu ish (bu savol) aslida to'g'rimi?
Nega men o'zimni 15 yoshda doktorlikni himoya qilgan bola bilan taqqoslashim kerak? Unday bo'lishi uchun men faqat yutuqni emas u boshidan kechirgan yuklama va azobni ham birgalikda yelkamga olishim kerakku? Bunga tayyor bo'lmasam unda boriga nega men qayg'urishim kerak? O'zimga hozir kerak narsa haqida bosh qotirishim zarur emasmi?

Biz o'z qo'rquvlarimizni bilamiz. Xatolarimizni bilamiz. Yiqilgan va qayta urinib ko'rgan paytlarimizni bilamiz. Lekin boshqalar haqida ular faqat ko'rsatishni istagan narsalarnigina ko'ramiz.

O'zimizning tashvishlangan narsalarimizni birovni ijtimoiy tarmoqdagi vitrina uchun qo'yilgan 5 daqiqalik hayotiga solishtiramiz.

O'zimizning bir necha bor muvaffaqqiyatsiz bo'lgan urinishlarimizni birovni erishgan g'alabasiga qiyoslaymiz.

O'z yo'limizning eng og'ir bosqichini boshqalarning eng yorqin paytiga taqqoslaymiz.

Ziyrak o'quvchi aytishi mumkin, "Muhammadfozil, nega faqat yomon tarafini aytasiz, yaxshiroq bo'lay deb o'zini o'z sohasidagi mutaxassislarga qiyoslab ulardan o'zishni maqsad qilsa bu yomonmi?"

Albatta, qiyoslash ba'zan yomon emas, uning ham gorizonti bor, u insonga yo'nalish, ilhom baxsh etishi mumkin. Muammo qiyoslashda emas, muammo nimani qiyos qilayotganimizda. Odam o'zining qiynalgan va ba'zida bajarolmay qoldirgan ishlarini birovning ko'rsatish uchun tayyorlagan montaj videosiga solishtirishi borib turgan adolatsizlik.

Odam shu tufayli o'z maysazorini ham sug'ormay qo'yadi, sabab, "baribir qo'shnimnikidek yashil bo'lmaydi" degan tasavvur miyasiga keladi.

Odam o'z yo'lini va qobiliyatini rivojlantirishni to'xtatib, birov yurgan yo'lda men ham shu yerga kirsam chempion bo'laman deb o'ylaydi.

Odamlar, hatto o'z yutuqlarini ham kichik his qila boshlaydi chunki ular hamisha birovning "yashil maysazori" ga solishtirilgan.

Har kimning maysazori har xil, solinadigan o'g'it har xil, mehnati har xil.

O'z boshingdan o'tayotgan jarayon bilan, jarayonni boshidan o'tkazgan odamni natijasini solishtirish xatolik.
Chunki, bu yashillik ortida qancha qiyinchilik bordirki uni ko'rsatishni o'zi bo'lmaydi jarayon emas natijani bitta kichik suratga sig'dirish oson(storisiga faqat natija qo'yadiganlarga salomlar bo'lsin)

Biz o'z ishimiz va maysazorimizga ko'proq mehr berishni davom etishimiz kerak, birovnikiga termilish o'rniga o'zimizda borini qadrlab, shukr qilishni o'rganishimiz kerak.

Keyin biz xohlamay ham qolamiz o'zimizni birov bilan solishtirishni. Ana o'sha payt, biz istamasakda holat ro'y beradi, boshqa bir odam bizni qiyinchilik emas, natijamizga qarab "Uni maysazori yashilroq ekan"

@Muhammad_Fozil