هر آنچه روزگار نوشت در این دفتر همیشه همان داستانِ تکرار است "

و پنداشتم که زندگی داستانی ست که خود می‌نویسم که دیگران در آن بی تاثیر نیستند ؛

آتشی که از کینه در مشت خود محبوس میکنی ،
پیش از آنکه دیگری را بسوزاند ،
دستان خودت را میسوزاند و خاکستر میشود !

باید از چه کسی فرار میکردم ؟ وقتی هرآنکس مرا می آزرد خود من بودم !

که‌همه‌ی‌پاسخ‌های‌هستی‌از‌درون‌تو‌می‌آیند ..

؛؛

هر چیزی که بدست میاد به واسطه اون ، چیزی از دست میره .

در روزهایی که زندگی ، سنگین‌ترین بار خود را بر دوشت می‌گذارد ، خواهی فهمید که تسکینِ روح تو از کدام دست‌ها و نگاه‌ها می‌جوشد .

.. .