و روزگار چه بازی بدی با ما داشت.
- عباس معروفی .

مُنتظرت‌بودم .. .

خیال کن به نبودن ، خیال‌هایم را بباف !
تا تو بیایی و این بیدادِ انتظار تمام شود .

غم‌نارنج .. .

در آیینه گاه ، قاتلی به دنبالِ من است ..
و گاهی می‌شوم من در چشمانِ او ، به خویش می‌نگرم !

عزتی‌که‌در‌هیچ‌است‌در‌" کم‌کاستی‌نیست !

هر آنچه روزگار نوشت در این دفتر همیشه همان داستانِ تکرار است "

و پنداشتم که زندگی داستانی ست که خود می‌نویسم که دیگران در آن بی تاثیر نیستند ؛