- رنجِ‌نــارنجی -

که پناه اول و آخر خُداست ..

-

همیشه از این گلایی که از دل سنگ یا روی آسفالت جوانه میزننُ‌ ، بیرون میان خوشم میاد . شبیه ماست ،،
شبیه سختیامون ، شبیه روزایی که به سختی سر کردیمُ با وجود همه‌ی این دردسرا و تو مخی‌ها باور داشتیم به خدا به خودمون به یه چیزی که نمیدونم چی بود اما جلومون مینداخت ' ..
گاهی‌وقتا‌هیچکس‌فکرشو‌نمیکنه‌اما‌میشه !

میترسم زمانی زندگی به کام من آید که از وجودم نسترن برون آید !

اگر میخواهی برو اگر میخواهی بمان .. عشق هرگز قفس نیست ! اما بمان که زندگی کوتاه تر از آن است که اسیر جاده ها باشی ( :

و در آغوش بگیرید ..

اگر زنده ماندیم ، اگر باهم خانواده شدیم اگر از تو دختری به دنیا آوردم باهم در بالکن چایی میخوریم . به دخترمان لیلی که در آرامش خوابیده نگاه میکنیم و به ماه خیره میشویم و من برای تو خواهم گفت " در آن روز ها چقدر دلتنگ تو بودم ، دلتنگ در آغوش گرفتنت و آرام بوسیدنت اینکه چقدر سختُ دورُ دیر گذشت و طی شُد . .. "

ای‌طاق‌ثُریا ..

حالا‌که‌از‌آسمان‌بمب‌میبارد ..
حالا که دستانمان از آرامش اندکی دور است و اطرافمان حصار اخبار تلخ کاش تنها خبری که هست این باشد که تو تا همیشه کنار من خواهی ماند !

زمان که بُگذرد " به انتخاب ما گاهی خاطرات میماند و پر رنگ میشوند گاهی بی رنگ و تنها ..