کاش لای ابرا یه خونه داشتم ..

همه میرن آرامستان قلبشون میگیره و دلتنگ میشن اما من هر بار آروم میشم و به انبوه قصه های خاک شده فکر میکنم .

اینکه زندگی مجموعه ایی از " چقدر‌زود‌دیر‌ ‌میشه " هست ..

ماها همه خاکیم اما ،
آدما زود سنگ میشن ..

همه آدما با دیدن ماه یاد یه کسی میفتن ..

منم یاد خودم .

نه از این که مثل قرص ماه میدرخشم ، نه !
از این بابت که مثل ماه در کنار تموم سپیدیا سیاهی‌هایی تموم جونمو در بر گرفته ..

آدمی‌که‌ناراحته‌فقط‌دلش‌میخواد‌بره ..

یعنی‌ وقتایی که ناراحتی فقط جاده جوابه !

اینجا ..

یه کنج دنجه .
قبول دارم برای آروم شدن یا گذروندن وقت کافه جای باحالی نیست اما این کافه »

شبیه یه دروازه اییه که باز میشه به گذشته های دور .

. !

- جمعه -