اما این یه تیکه از آسمون بعد بارون کلی غم داشت ( :

یاد این متن افتادم که میگفت :

داستان ها که تمام میشوند آدم های قصه به کجا کوچ میکنند ؟!

نمیدونم ..
شاید حال و احوال خدا رو باید از آسمون فهمید ( :

کاش زندگی شمال بود ' سبز‌سبز‌سبز ..

کاش لای ابرا یه خونه داشتم ..

همه میرن آرامستان قلبشون میگیره و دلتنگ میشن اما من هر بار آروم میشم و به انبوه قصه های خاک شده فکر میکنم .

اینکه زندگی مجموعه ایی از " چقدر‌زود‌دیر‌ ‌میشه " هست ..

ماها همه خاکیم اما ،
آدما زود سنگ میشن ..

همه آدما با دیدن ماه یاد یه کسی میفتن ..

منم یاد خودم .

نه از این که مثل قرص ماه میدرخشم ، نه !
از این بابت که مثل ماه در کنار تموم سپیدیا سیاهی‌هایی تموم جونمو در بر گرفته ..