"

خاک ایران ز خونِ بیگناهان شد خشمگین
وز دل هر سنگ ریزهر ، شعله‌ای زد بر زمین
تا شود این قتل عامِ بی‌امان پایان‌پذیر
دیگر از مادر نبیند کس غمی بی آفرین
این چراغ آرزوها، گرچه لرزان است و خست
بی‌گمان روزی فروزان می‌شود در پرچمین ،٬

اگه روز آزادی من نبودم ،
تو بجای من قشنگ برقص و خوشحالی کن .

آسمان‌ِ‌بدون‌آسمان‌خراش . .

راه‌در‌جهان‌یکیست‌آن‌هم‌راه‌راستی‌ست ،٬

رسالت ما به‌یاد‌آوردن‌اَست !

که‌ما‌دیگر‌از‌نشستن‌خسته‌ایم .. .

که‌فصل‌آخر‌وجودم‌آمیخته‌با‌توست " وطن ..

و در آخر در نبود همه ی ما آنکه خواهد ماند ایران خواهد بود .. .

وقتی یه زندگی از بین میره باید یه زندگی دیگه سبز بشه ؛؛

پشت‌دیوار‌آرزو .. .

ما نسل دوباره هستیم ؛ دوباره می‌میریم ، دوباره به خاک می‌سپاریم ، دوباره قبر می‌کنیم و دوباره از همان خاک برای زندگیِ دوباره جوانه می‌زنیم ؛؛

پایانِ یک نفس ، آغازِ نفس دیگریست .. .