"آسمون آبی می‌شه
اما گل خورشید
رو شاخه‌های بید
دلش می‌گیره."

هیچوقت هق‌‌هق‌هام شبی که این فیلم رو دیدم، فراموش نمی‌کنم. شبیه به سیلی‌ای که محکم به گوش‌ها و صورتم برخورد می‌کرد و بهت اجازه می‌داد که حالا با دل و جرئت بیشتری وجود خدا رو انکار کنی. شاید اون شب من دست‌هام رو جلوی دهنم‌ گرفته بودم تا صدام به بیرون از اتاق نرسه‌. اما زمانی که کم‌کم صدای گریه‌هام خفه می‌شد با خودم فکر می‌کردم اگر خدایی وجود داشته باشه،حتما گنگ و لاله‌. و اگر گنگ و لال نیست، و تک‌تک این‌ها رو می‌بینه ولی کاری نمی‌کنه، پس اون خدا نیست.

گاهی اوقات با خودم فکر می‌کنم اگر خدا وجود داره، مثل عشق و دوست‌داشته شدن، قرار نیست سهم همه‌ی آدم‌ها باشه. عشق و خدا هر دو به شکل عجیبی جیره‌بندی شده و طبق جبر پیش می‌رن.

"I don’t believe in creating work that is too easily digestible."

Rear Window 1954

وقت‌هایی که ناخون‌هام رو لاک می‌زنم و یا که گل‌گلی لباس می‌پوشم، زندگی برای لحظه‌ای هم که شده قابل تحمل‌تر به نظر می‌رسه. البته برای لحظه‌ای. مطمئنا رخت و رنگ‌های آویز شده به تن‌‌مون، زور و بازوی این رو نداره که سیاهی‌های اطراف‌مون رو برای همیشه بپوشنه. اما همون چند ثانیه هم، برای دل ماتم‌زده غنیمته.

خیلی زیاد
خیلی خیلی زیاد
خیلی خیلی خیلی زیاد.

به این نتیجه رسیدم من از دیدن فیلم به صورت جمعی خوشم نمیاد. شاید برای همین سینما رفتن از مورد علاقه‌هام نیست‌ و یا برای همین با دوست‌هام فیلم نمی‌بینم. انگار شریک شدن و دیدن همزمان با چند چشم، اجازه‌ی این رو نمی‌ده اون‌طور که باید و لایقه‌ درکش‌ کنم.