متوجه شدم که شرم می‌تونه باعث بشه چطور به زخمای خودت بی‌تفاوت باشی و سمت رسیدگی بهشون نری. شرم بیش از حد، شکل آزاردهنده‌ای از خودآزاری رو تولید می‌کنه که نه تنها خودت رو لایق نمی‌بینی بلکه از یه جایی به بعد خودت رو نیازردن یا اندکی ملاحظه خودت رو کردن هم گناه بزرگی بنظر میاد.

GIA 1998

حالم مطلقاً از همه‌چیز بهم می‌خوره، همه‌چیز و همه‌کس. رنگ‌ها، نور، تیرگی‌، تاریکی، دوری، نزدیکی، فرار، قرار، رها شدن، رسیدن، انزوا، اجتماع، خودم، آدم‌ها، سایه‌ها، آغوش، مرگ، تنفس‌، سرنوشت، اقبال، اراده‌. فرق نداره کدوم، از همه‌ و همه‌ی این‌ها متنفرم.

پشت پلک‌هایم تصویر پاره‌ای از پوست نارنگیِ آویزان بر شاخه‌ای خشکیده‌ می‌بینم. هر روز پاره‌تر می‌شود. پشت پلک‌هایم بمان.

باور به عشق، به نوبهٔ خودش مسخره و رویایی به نظر می‌رسه و باور به تجربه کردنش شاید به مرتبهٔ بیشتری، مسخره‌تر. البته، اگر عشق به معنی «رسیدن» باشه؛ که نیست.

بیست و سه ساعت دیگه، دنیا چه شکلیه!؟