لاک زدن یک‌جورایی همون نخیه که من رو به زندگی وصل می‌کنه. وقتی می‌بینم ناخون‌هام رنگیه، کمتر میل به نابودی به سراغم میاد.

بیش از حد دنبالِ عمق گشتن، شما رو سطحی‌تر از اونچه که فکر می‌کنید می‌کنه.

قشنگ بود. نه از اون دسته قشنگ‌هایی که بخوای کلی در موردشون حرف بزنی، نه. فقط قشنگ بود، همین. اندازه‌ی وفاداریِ هاچی.

کمر بسته شده که نابود بشیم، ما مردم، نابود بشیم.

آهنگ‌های عارف عمیقا باعث می‌شه خیال‌پردازی کنم. درباره‌ی عشق، درباره‌ی رسیدن، درباره‌ی دوست داشته شدن، درباره‌ی هر چیزی که مثل قند داخل دلِ آدمیزادیم آب می‌شه.

برای درک فردا،
باید از امروز رد شد

جدی در حق خودتون کم‌لطفی نکنید و این فیلم رو ببینید. من هیچوقت فکر نمی‌کردم تاب این رو داشته باشم که یک فیلم طولانی رو بتونم ببینم، اما نه‌تنها دیدمش‌ و تبدیل به یکی از موردعلاقه‌ترین‌هام شد، بلکه دوباره و دوباره هم دیدمش. خیلی زیباست، خیلی زیاد.

چند وقته اصلا نمی‌تونم فیلم ببینم. انگار اصلا مغزم اجازه نمی‌ده. حتی چندتایی از اون تقریبا محبوب‌ها رو هم دانلود کردم، اما تا پلی می‌کنم تمام سرم صدا می‌ده و اينجوریه‌ که؛ قطعش‌ کن، قطعش کن. امیدوارم موقتی باشه چون عمیقا نیاز دارم برای سرگرمی هم که شده چند ساعتی درگیر بشم. ولی شایدم مشکل همینه، که من نمی‌تونم فیلم‌ها رو فقط به خاطر سرگرم شدن ببینم. نمی‌دونم در کل هر چی که هست امیدوارم دوره‌ش سریع‌تر تموم شه.