"فقط دوست‌ ندارم کسی من رو اشتباهي به چیزی که نمی‌خوام تبدیل کنه."

/مک‌مورفی، دیوانه از قفس پرید/

دلتنگی برای آدمی که دیگه نفس نمی‌کشه خیلی عجیبه. اون دیگه وجود نداره. مرده. دیگه قرار نیست جواب تلفن‌هات رو بده، قرار نیست باهات قهر کنه، قرار نیست بین‌تون بحث باشه، قرار نیست داخل عکس‌هات باشه، و هزار و یک چیز دیگه. اون دیگه برای همیشه وجود نداره. نمی‌تونی دیگه به بودنش چنگ بزنی، یا خبرش رو از بقیه بگیری‌. فقط می‌تونی به آسمون خیره بشی و فکر کنی آیا اون تو رو می‌بینه؟! چون تو حداقل تا روزی که زنده‌ای، دیگه قرار نیست اون رو ببینی.

لاک زدن یک‌جورایی همون نخیه که من رو به زندگی وصل می‌کنه. وقتی می‌بینم ناخون‌هام رنگیه، کمتر میل به نابودی به سراغم میاد.

بیش از حد دنبالِ عمق گشتن، شما رو سطحی‌تر از اونچه که فکر می‌کنید می‌کنه.

قشنگ بود. نه از اون دسته قشنگ‌هایی که بخوای کلی در موردشون حرف بزنی، نه. فقط قشنگ بود، همین. اندازه‌ی وفاداریِ هاچی.

کمر بسته شده که نابود بشیم، ما مردم، نابود بشیم.

آهنگ‌های عارف عمیقا باعث می‌شه خیال‌پردازی کنم. درباره‌ی عشق، درباره‌ی رسیدن، درباره‌ی دوست داشته شدن، درباره‌ی هر چیزی که مثل قند داخل دلِ آدمیزادیم آب می‌شه.

برای درک فردا،
باید از امروز رد شد

جدی در حق خودتون کم‌لطفی نکنید و این فیلم رو ببینید. من هیچوقت فکر نمی‌کردم تاب این رو داشته باشم که یک فیلم طولانی رو بتونم ببینم، اما نه‌تنها دیدمش‌ و تبدیل به یکی از موردعلاقه‌ترین‌هام شد، بلکه دوباره و دوباره هم دیدمش. خیلی زیباست، خیلی زیاد.