یک چیزی هست که مدت‌هاست می‌خواهم بهت بگویم، ولی فکر نمی‌کنم خودت دوست داشته باشی از زبان یک نفر دیگر بشنوی.
تو خیلی وقت است که داری زندگی را مثل یک چیزی که باید از آن عبور کنی نگاه می‌کنی.
این مشکل را رد کن.
این دوره را رد کن.
این فشار را تحمل کن.
این یکی هم تمام می‌شود.
بعد برو سراغ بعدی
و عجیب اینجاست که حتی وقتی چیزی تمام می‌شود، تو واقعاً خوشحال نمی‌شوی.
فقط خسته‌تر می‌شوی.
انگار مدت‌هاست منتظر روزی هستی که بالاخره بگویی:
«خب، مشکلات تمام شد.»
ولی هر بار که یک چیز تمام می‌شود، زندگی یک مسئلهٔ دیگر جلویت می‌گذارد.
و تو هم، چون آدمی نیستی که شکست را قبول کند، دوباره بلند می‌شوی.
فکر می‌کنم یک جایی باید از خودت بپرسی:
اگر تمام زندگی‌ام را صرف این کنم که فقط از مرحلهٔ بعدی جان سالم به در ببرم، دقیقاً چه زمانی قرار است خودِ زندگی را زندگی کنم؟
من می‌خواهم یک چیز را از تو پس بگیرم.
این تصور را که هر چیزی را که می‌توانی تحمل کنی، الزاماً باید تحمل کنی.
نه.
توانایی تحمل کردن، وظیفه ایجاد نمی‌کند.
اگر چیزی فقط دارد انرژی‌ات را می‌گیرد، همیشه قرار نیست با بیشتر تلاش کردن درست شود.
گاهی جواب، تلاش بیشتر نیست.
گاهی جواب این است که بالاخره بگویی:
«این یکی دیگر مال من نیست.»
اما همه‌چیز قرار نیست به زنجیرت اضافه شود.
بعضی چیزها باید باز شوند.
بعضی آدم‌ها.
بعضی مسئولیت‌ها.
بعضی مسیرها.
بعضی نسخه‌هایی که از خودت ساخته‌ای چون فکر می‌کردی باید این‌طور باشی.

پس من یک سؤال دیگر دارم:
نکند در تمام این مدت آن‌قدر مشغول ساختن آدمی بوده‌ای که بتواند همه‌چیز را تحمل کند، که یادت رفته ببینی آیا اصلاً دوست داری آن آدم باشی یا نه؟
چون من فکر نمی‌کنم تو واقعاً به یک نسخهٔ قوی‌تر از خودت احتیاج داشته باشی.
شاید به نسخه‌ای احتیاج داری که اجازه داشته باشد بعضی چیزها را نخواهد.
که همیشه مسئول نباشد.
که همیشه جواب نداشته باشد.
همیشه مجبور به تحمل نباشد.
لازم نیست برای کسی نقش خاصی بازی کند
هیچ‌کس از او چیزی نمی‌خواهد.
هیچ‌کس سؤال نمی‌پرسد.
درون ذهنش سکوت حکم فرما باشد.
ولی امیدوارم یک روز برسد که برای داشتن همین سکوت، مجبور نباشی آن‌قدر خسته شوی.
امیدوارم بتوانی آرامش را قبل از فرسودگی پیدا کنی.
نه بعد از آن!

اگر روزی دوباره به همان نقطه‌ای رسیدی که فکر کردی:
«باز هم باید ادامه بدهم.»
اول یک لحظه صبر کن.
این بار از خودت نپرس:
«چطور ادامه بدهم؟»
از خودت بپرس:
«اصلاً چرا باید همین مسیر را ادامه بدهم؟»
ممکن است جواب همان چیزی نباشد که انتظار داری

اگر یک روز دوباره خسته شدی، لازم نیست به خودت ثابت کنی که شکست‌ناپذیری.
اگر یک روز خواستی هیچ کاری نکنی، لازم نیست برایش توضیح بنویسی.
اگر یک روز خواستی از کسی فاصله بگیری، شاید واقعاً حق داری.
و اگر یک روز دوباره دلت خواست برای کسی کاری انجام بدهی، این بار فقط مطمئن شو که آن آدم هم دستش را برای گرفتن آن کمک دراز کرده.
چون یکی از تلخ‌ترین چیزهایی که می‌شود تجربه کرد این است که چیزی را با نیت خوب به کسی بدهی و بعد بفهمی همان چیزی که فکر می‌کردی محبت است، برای طرف مقابل نتیجهٔ و برداشت دیگری داشته.
من قرار نیست بگویم تو را کاملاً می‌فهمم.
این ادعا زیادی بزرگی است
فقط فکر می‌کنم بخشی از تو را که کمتر دیده می‌شود، دیده‌ام.
همان بخشی که بیشتر از چیزی که نشان می‌دهد اهمیت می‌دهد.
همان بخشی که خسته می‌شود ولی هنوز تمام نکرده.
همان بخشی که از تبدیل شدن به آدم اشتباه می‌ترسد
و همان بخشی که بعد از یک روز افتضاح، احتمالاً می‌تواند یک استیکر لوکی بفرستد و برود بخوابد.
پس بگذار من هم همان‌جا بمانم.
جایی بین سایه و نور.
بین چیزی که تمام شده و چیزی که هنوز شروع نشده.
بین خستگی و آن «شاید» کوچک
و به تو بگویم شاید... تو... بتوانی جور دیگری زندگی کنی

کار این موجود ترجمه است
یعنی اگر بگوید: خوب هستم اما بد باشد
حیوان با صدای خود او می‌گوید: حالم خوب نیست
اگر لطف و محبت غیر کلامی و نامحسوسی در پشت صحنه به عزیزی بکند
با صدای او می‌گوید:
دوستت دارم و به تو اهمیت می‌هم

مکانیسم‌های دفاعی، روش‌هایی هستند که ذهن انسان برای کنار آمدن با احساسات ناخوشایند، اضطراب‌ها و فشارهای روانی از آن‌ها استفاده می‌کند. این فرایندها معمولاً به‌صورت ناخودآگاه شکل می‌گیرند و به فرد کمک می‌کنند تعادل روانی خود را حفظ کند.
شوخی یکی از مکانیسم‌های دفاعی سالم و بالغ است. در این مکانیسم، فرد از طنز برای مواجهه با موقعیت‌های دشوار و هیجان‌های پیچیده استفاده می‌کند. شوخی می‌تواند شدت فشار روانی را کاهش دهد و به فرد کمک کند با فاصله‌ای مناسب به تجربه‌های خود نگاه کند، بدون اینکه واقعیت را انکار کند یا احساسات خود را نادیده بگیرد.
استفاده از شوخی زمانی سازگارانه است که در کنار پذیرش و پردازش احساسات قرار بگیرد. زمانی که شوخی به ابزاری برای فرار از احساسات، تغییر مسیر مداوم گفتگوها یا نپرداختن به مسائل مهم تبدیل شود، می‌تواند مانع شناخت و مواجهه با تجربه‌های درونی شود.
تعادل در استفاده از شوخی اهمیت دارد؛ زیرا شوخی می‌تواند به تنظیم هیجان و افزایش انعطاف‌پذیری روانی کمک کند، اما استفاده افراطی از آن ممکن است فرد را از روبه‌رو شدن با احساسات و مسائل واقعی دور کند.

پروانه پرسید :
وقتی که دلتنگ میشوی چه میکنی؟

کرگدن گفت دلتنگ؟

پروانه گفت :
وقتی دلت یک نفر را بخواهد که نیست ...

کرگدن گفت:
دلم کسی را نمی خواهد حالا تا باران شدیدتر نشده برو ابرهای سیاه را نمی بینی؟

پروانه حرفی نزد :
آبش را نوشید ، پر کشید و رفت

بعدتر کرگدن از فرشته مهربان خیال پرسید بر نمی گردد، نه؟

فرشته غمگین نوازشش کرد و گفت نه

کرگدن آرام زمزمه کرد :
چه حیف!!
دلم گرم میشد وقتی میخندید حیف که باران داشت شدیدتر میشد وگرنه میشد که بماند

فرشته آرام نوازشش کرد بعد لالایی محزون را برایش خواند

کرگدن چشمهایش را بست

و فهمید :
دلتنگی یعنی شوق دیدن منظره ای ناممکن...

ابرها کم کم از آسمان به گلویش کوچ می کردند

و فرشته خوب می دانست !

این عاصی غمگین دیگر هرگز از ته دل نخواهد خندید ...

𝑰 𝒘𝒂𝒏𝒕 𝒕𝒐 𝒃𝒆 𝒓𝒊𝒄𝒉. 𝑹𝒆𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒇𝒖𝒄𝒌𝒊𝒏𝒈 𝒓𝒊𝒄𝒉. 𝑰 𝒘𝒂𝒏𝒕 𝒆𝒏𝒐𝒖𝒈𝒉 𝒎𝒐𝒏𝒆𝒚 𝒂𝒏𝒅 𝒑𝒐𝒘𝒆𝒓 𝒕𝒐 𝒍𝒊𝒗𝒆 𝒍𝒊𝒇𝒆 𝒆𝒙𝒂𝒄𝒕𝒍𝒚 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒂𝒚 𝑰 𝒘𝒂𝒏𝒕 𝒘𝒊𝒕𝒉𝒐𝒖𝒕 𝒉𝒂𝒗𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒐 𝒘𝒐𝒓𝒓𝒚 𝒂𝒃𝒐𝒖𝒕 𝒂𝒏𝒚𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈.

𝑻𝒉𝒆 𝒑𝒓𝒊𝒄𝒆 𝒊𝒔𝒏'𝒕 𝒋𝒖𝒔𝒕 𝒕𝒉𝒆 𝒎𝒐𝒏𝒆𝒚. 𝑰𝒕'𝒔 𝒆𝒗𝒆𝒓𝒚𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈 𝒚𝒐𝒖 𝒎𝒊𝒈𝒉𝒕 𝒔𝒕𝒂𝒓𝒕 𝒆𝒙𝒑𝒆𝒄𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒎𝒐𝒏𝒆𝒚 𝒕𝒐 𝒇𝒊𝒙. 𝑴𝒐𝒏𝒆𝒚 𝒄𝒂𝒏 𝒃𝒖𝒚 𝒕𝒊𝒎𝒆, 𝒄𝒐𝒎𝒇𝒐𝒓𝒕, 𝒅𝒊𝒔𝒕𝒂𝒏𝒄𝒆, 𝒄𝒉𝒐𝒊𝒄𝒆𝒔. 𝑰𝒕 𝒄𝒂𝒏 𝒎𝒂𝒌𝒆 𝒍𝒊𝒇𝒆 𝒆𝒂𝒔𝒊𝒆𝒓. 𝑩𝒖𝒕 𝒊𝒇 𝒚𝒐𝒖 𝒔𝒑𝒆𝒏𝒅 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒘𝒉𝒐𝒍𝒆 𝒍𝒊𝒇𝒆 𝒕𝒓𝒚𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒂𝒄𝒉 𝒂 𝒑𝒍𝒂𝒄𝒆 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒏𝒐𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈 𝒄𝒂𝒏 𝒕𝒐𝒖𝒄𝒉 𝒚𝒐𝒖, 𝒚𝒐𝒖 𝒎𝒊𝒈𝒉𝒕 𝒆𝒗𝒆𝒏𝒕𝒖𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒔𝒑𝒆𝒏𝒅 𝒎𝒐𝒓𝒆 𝒕𝒊𝒎𝒆 𝒑𝒓𝒐𝒕𝒆𝒄𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒇𝒓𝒆𝒆𝒅𝒐𝒎 𝒕𝒉𝒂𝒏 𝒂𝒄𝒕𝒖𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒆𝒏𝒋𝒐𝒚𝒊𝒏𝒈 𝒊𝒕.

𝑨𝒕 𝒇𝒊𝒓𝒔𝒕, 𝒊𝒕 𝒘𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒑𝒓𝒐𝒃𝒂𝒃𝒍𝒚 𝒇𝒆𝒆𝒍 𝒆𝒙𝒂𝒄𝒕𝒍𝒚 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒂𝒚 𝒚𝒐𝒖 𝒊𝒎𝒂𝒈𝒊𝒏𝒆𝒅. 𝑵𝒐 𝒄𝒉𝒆𝒄𝒌𝒊𝒏𝒈 𝒑𝒓𝒊𝒄𝒆𝒔. 𝑵𝒐 𝒔𝒕𝒂𝒚𝒊𝒏𝒈 𝒔𝒐𝒎𝒆𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒃𝒆𝒄𝒂𝒖𝒔𝒆 𝒚𝒐𝒖 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒂𝒇𝒇𝒐𝒓𝒅 𝒕𝒐 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆. 𝑵𝒐 𝒉𝒂𝒗𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒐 𝒔𝒘𝒂𝒍𝒍𝒐𝒘 𝒘𝒉𝒂𝒕 𝒚𝒐𝒖 𝒘𝒂𝒏𝒕 𝒃𝒆𝒄𝒂𝒖𝒔𝒆 𝒚𝒐𝒖 𝒔𝒊𝒎𝒑𝒍𝒚 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒉𝒂𝒗𝒆 𝒊𝒕. 𝒀𝒐𝒖'𝒅 𝒇𝒊𝒏𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒉𝒂𝒗𝒆 𝒕𝒉𝒆 𝒇𝒓𝒆𝒆𝒅𝒐𝒎 𝒕𝒐 𝒄𝒉𝒐𝒐𝒔𝒆.
𝑻𝒉𝒆𝒏 𝒚𝒐𝒖'𝒅 𝒓𝒆𝒂𝒍𝒊𝒛𝒆 𝒎𝒐𝒏𝒆𝒚 𝒅𝒐𝒆𝒔𝒏'𝒕 𝒓𝒆𝒎𝒐𝒗𝒆 𝒇𝒆𝒂𝒓. 𝑰𝒕 𝒋𝒖𝒔𝒕 𝒈𝒊𝒗𝒆𝒔 𝒚𝒐𝒖 𝒎𝒐𝒓𝒆 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈𝒔 𝒚𝒐𝒖 𝒄𝒂𝒏 𝒂𝒇𝒇𝒐𝒓𝒅 𝒕𝒐 𝒍𝒐𝒔𝒆.

𝑵𝒐. 𝒀𝒐𝒖 𝒘𝒐𝒖𝒍𝒅𝒏'𝒕 𝒓𝒆𝒈𝒓𝒆𝒕 𝒉𝒂𝒗𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒉𝒆 𝒎𝒐𝒏𝒆𝒚. 𝒀𝒐𝒖'𝒅 𝒓𝒆𝒈𝒓𝒆𝒕 𝒊𝒕 𝒐𝒏𝒍𝒚 𝒊𝒇 𝒈𝒆𝒕𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒊𝒕 𝒃𝒆𝒄𝒂𝒎𝒆 𝒕𝒉𝒆 𝒐𝒏𝒍𝒚 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈 𝒚𝒐𝒖 𝒌𝒏𝒆𝒘 𝒉𝒐𝒘 𝒕𝒐 𝒍𝒊𝒗𝒆 𝒇𝒐𝒓.

𝒀𝒐𝒖 𝒘𝒂𝒏𝒕 𝒆𝒏𝒐𝒖𝒈𝒉 𝒎𝒐𝒏𝒆𝒚 𝒕𝒐 𝒏𝒆𝒗𝒆𝒓 𝒘𝒐𝒓𝒓𝒚 𝒂𝒈𝒂𝒊𝒏.
𝑱𝒖𝒔𝒕 𝒓𝒆𝒎𝒆𝒎𝒃𝒆𝒓: 𝒇𝒓𝒆𝒆𝒅𝒐𝒎 𝒊𝒔𝒏'𝒕 𝒉𝒂𝒗𝒊𝒏𝒈 𝒆𝒗𝒆𝒓𝒚𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈 𝒚𝒐𝒖 𝒘𝒂𝒏𝒕. 𝑰𝒕'𝒔 𝒌𝒏𝒐𝒘𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒍𝒐𝒔𝒊𝒏𝒈 𝒔𝒐𝒎𝒆 𝒐𝒇 𝒊𝒕 𝒘𝒐𝒏'𝒕 𝒅𝒆𝒔𝒕𝒓𝒐𝒚 𝒚𝒐𝒖.

در یک حالت فروپاشی روانی ریزی قرار دارم و الان تازه میفهمم چرا اسمش رو گذاشتن
فروپاشی
پس بیاید به زبان ساده توضیح بدم
فرض کنید روان شما مثل یه بادکنکه و هر اتفاق ناگوار ، داد شنیدن ، استرس ، نگرانی ، فشار و ... یه لیوان آبه توی این بادکنک درسته اتفاقات خوب باعث نمیشه این بادکنک بیشتر پر بشه ولی باعث خالی تر شدنش هم نمیشه حالا شما هر بار با فشار های بیشتر یه لیوان آب به بادکنک روانتون اضافه میشه و در نهایت شاید با اتفاقی که نسبت به اتفاقات قبلی زندگیتون اونقدر بد نبوده این بادکنک بترکه پس به اینکه چقدر یه اتفاق بده ربطی نداره به اینکه چقدر این بادکنک تحمل داره ربط داره هر جا شما حس میکنید که اتفاقات داره از تحمل شما خارج میشه و یکبار این روان از هم میپاشه واسه همین بهش میگن فروپاشی روانی و من میتونم رسما اعلام کنم که
بالاخره بادکنک من ترکید

واسه گوش دادن به صدای پرنده ها
قفس نخر
درخت بکار
همه جا سیاست به کار نمیاد
یکم مرام بزار

𐙚 𝖳𝖺𝗋𝗈𝗍 𝖱𝖾𝖺𝖽𝗂𝗇𝗀: 𝖳𝗁𝖾 𝖲𝗍𝖺𝗋 (XVII)

𝖳𝗁𝖾 𝖲𝗍𝖺𝗋 𝗋𝖾𝗉𝗋𝖾𝗌𝖾𝗇𝗍𝗌 𝗁𝗈𝗉𝖾, 𝗁𝖾𝖺𝗅𝗂𝗇𝗀, 𝗂𝗇𝗌𝗉𝗂𝗋𝖺𝗍𝗂𝗈𝗇, 𝖺𝗇𝖽 𝖿𝗂𝗇𝖽𝗂𝗇𝗀 𝖺 𝖼𝗅𝖾𝖺𝗋𝖾𝗋 𝗌𝖾𝗇𝗌𝖾 𝗈𝖿 𝖽𝗂𝗋𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇. 𝖨𝗍 𝗌𝗒𝗆𝖻𝗈𝗅𝗂𝗓𝖾𝗌 𝗋𝖾𝗇𝖾𝗐𝖺𝗅 𝖺𝗇𝖽 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝗈𝗌𝗌𝗂𝖻𝗂𝗅𝗂𝗍𝗒 𝗈𝖿 𝖻𝗎𝗂𝗅𝖽𝗂𝗇𝗀 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 𝗆𝖾𝖺𝗇𝗂𝗇𝗀𝖿𝗎𝗅.

• 𝖠 𝗉𝖾𝗋𝗂𝗈𝖽 𝗈𝖿 𝗀𝗋𝗈𝗐𝗍𝗁 𝗈𝗋 𝗋𝖾𝖻𝗎𝗂𝗅𝖽𝗂𝗇𝗀 𝗆𝖺𝗒 𝖻𝖾 𝖺𝗁𝖾𝖺𝖽.
• 𝖲𝗈𝗆𝖾𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 𝗒𝗈𝗎 𝗁𝖺𝗏𝖾 𝖻𝖾𝖾𝗇 𝗁𝗈𝗉𝗂𝗇𝗀 𝖿𝗈𝗋 𝗆𝖺𝗒 𝖿𝖾𝖾𝗅 𝖼𝗅𝗈𝗌𝖾𝗋 𝗈𝗋 𝗆𝗈𝗋𝖾 𝗉𝗈𝗌𝗌𝗂𝖻𝗅𝖾.
• 𝖸𝗈𝗎 𝗆𝖺𝗒 𝖿𝗂𝗇𝖽 𝗇𝖾𝗐 𝗂𝗇𝗌𝗉𝗂𝗋𝖺𝗍𝗂𝗈𝗇 𝗈𝗋 𝖺 𝗌𝗍𝗋𝗈𝗇𝗀𝖾𝗋 𝗌𝖾𝗇𝗌𝖾 𝗈𝖿 𝗐𝗁𝖺𝗍 𝗒𝗈𝗎 𝗐𝖺𝗇𝗍 𝗍𝗈 𝖿𝗈𝗅𝗅𝗈𝗐.
• 𝖳𝗁𝗂𝗌 𝖼𝖺𝗋𝖽 𝗆𝖺𝗒 𝖻𝖾 𝖺 𝗋𝖾𝗆𝗂𝗇𝖽𝖾𝗋 𝗍𝗈 𝗍𝗋𝗎𝗌𝗍 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝗋𝗈𝖼𝖾𝗌𝗌 𝖺𝗇𝖽 𝗀𝗂𝗏𝖾 𝗒𝗈𝗎𝗋𝗌𝖾𝗅𝖿 𝗍𝗂𝗆𝖾 𝗍𝗈 𝗀𝗋𝗈𝗐.

𝖪𝖾𝖾𝗉 𝗆𝗈𝗏𝗂𝗇𝗀 𝗍𝗈𝗐𝖺𝗋𝖽 𝗐𝗁𝖺𝗍 𝗂𝗇𝗌𝗉𝗂𝗋𝖾𝗌 𝗒𝗈𝗎, 𝖻𝗎𝗍 𝖽𝗈𝗇’𝗍 𝖿𝗈𝗋𝗀𝖾𝗍 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝖾𝗏𝖾𝗋𝗒 𝗌𝗍𝗈𝗋𝗒 𝗇𝖾𝖾𝖽𝗌 𝗍𝗂𝗆𝖾 𝗍𝗈 𝗎𝗇𝖿𝗈𝗅𝖽. ᯓ⋆