نسل زِد - یادگیری مدرن

# ترجمه سخنرانی باراک اوباما در کنوانسیون ملی دموکرات ۲۰۲۴ - بخش ۹

آخر، اگر والدین یا پدربزرگ و مادربزرگی گاهی چیزی می‌گویند که ما را ناراحت می‌کند، ما به طور خودکار فرض نمی‌کنیم که آنها آدم‌های بدی هستند. ما تشخیص می‌دهیم که دنیا به سرعت در حال تغییر است، که آنها به زمان و شاید کمی تشویق نیاز دارند تا به روز شوند. هم‌وطنان ما شایسته همان لطفی هستند که امیدواریم آنها به ما نشان دهند. این راهی است که می‌توانیم یک اکثریت دموکراتیک واقعی بسازیم، اکثریتی که می‌تواند کارها را انجام دهد.

و راستی، این فقط برای مردم این کشور مهم نیست. بقیه دنیا در حال تماشا هستند تا ببینند آیا ما واقعاً می‌توانیم این کار را انجام دهیم. هیچ ملتی، هیچ جامعه‌ای تا به حال سعی نکرده است دموکراسی‌ای به بزرگی و تنوع ما بسازد. دموکراسی‌ای که شامل مردمی است که طی دهه‌ها از هر گوشه جهان آمده‌اند. جایی که وفاداری‌ها و جامعه ما نه بر اساس نژاد یا خون بلکه بر اساس یک اعتقاد مشترک تعریف می‌شود. و به همین دلیل است که وقتی ما به ارزش‌های خود پایبند هستیم، دنیا کمی روشن‌تر می‌شود. وقتی نیستیم، دنیا کمی تاریک‌تر می‌شود - و دیکتاتورها و مستبدان احساس جسارت می‌کنند، و با گذشت زمان، ما کمتر در امان می‌مانیم.

ما نباید پلیس جهان باشیم و نمی‌توانیم هر ظلم و بی‌عدالتی در جهان را از بین ببریم. اما آمریکا می‌تواند و باید نیرویی برای خیر باشد: جلوگیری از درگیری، مبارزه با بیماری، ترویج حقوق بشر، محافظت از سیاره از تغییرات آب و هوایی، دفاع از آزادی، میانجیگری صلح. این چیزی است که کامالا هریس به آن اعتقاد دارد و اکثر آمریکایی‌ها نیز همینطور.
(جمعیت شعار می‌دهد: "بله، ما می‌توانیم!")

# ترجمه سخنرانی باراک اوباما در کنوانسیون ملی دموکرات ۲۰۲۴ - بخش ۱۰

می‌دانم که این ایده‌ها الآن می‌توانند خیلی ساده‌لوحانه به نظر برسند. ما در زمانی از چنان سردرگمی و خشم زندگی می‌کنیم، با فرهنگی که ارزش زیادی برای چیزهایی که دوام ندارند قائل است: پول، شهرت، موقعیت، لایک‌ها. ما به دنبال تأیید غریبه‌ها در تلفن‌هایمان هستیم. ما انواع و اقسام دیوارها و حصارها را دور خودمان می‌کشیم، و بعد تعجب می‌کنیم که چرا احساس تنهایی می‌کنیم. ما به یکدیگر کمتر اعتماد می‌کنیم چون وقت نمی‌گذاریم یکدیگر را بشناسیم. و در آن فاصله بین ما، سیاستمداران و الگوریتم‌ها به ما یاد می‌دهند که از یکدیگر کاریکاتور بسازیم و یکدیگر را مسخره کنیم و از یکدیگر بترسیم.

اما خبر خوب این است، شیکاگو: در سراسر آمریکا، در شهرهای بزرگ و شهرهای کوچک، دور از همه این سر و صداها، پیوندهایی که ما را به هم متصل می‌کند هنوز وجود دارد. ما هنوز مربیگری لیگ کوچک را انجام می‌دهیم و مراقب همسایگان سالمندمان هستیم. ما هنوز در کلیساها و مساجد و کنیسه‌ها و معابد به گرسنگان غذا می‌دهیم. ما همان غرور را وقتی ورزشکاران المپیکی‌مان برای مدال طلا رقابت می‌کنند، به اشتراک می‌گذاریم. چون اکثریت قریب به اتفاق ما نمی‌خواهیم در کشوری زندگی کنیم که تلخ و تقسیم شده است. ما چیزی بهتر می‌خواهیم. ما می‌خواهیم بهتر باشیم. و شادی و هیجانی که در اطراف این کمپین می‌بینیم به ما می‌گوید که تنها نیستیم.

می‌دانید، من در چند ماه گذشته زمان زیادی را صرف فکر کردن به این موضوع کرده‌ام زیرا، همانطور که میشل اشاره کرد، این تابستان مادرش، خانم ماریان رابینسون را از دست دادیم. و نمی‌دانم که آیا کسی تا به حال مادر زنش را بیشتر از من دوست داشته یا نه. عمدتاً به این دلیل که او بامزه و عاقل و کم‌ادعاترین فردی بود که می‌شناختم. و اینکه همیشه وقتی خرابکاری می‌کردم، از من در برابر میشل دفاع می‌کرد. (جمعیت می‌خندد.) من پشت سر او پنهان می‌شدم.

@Modern_Learning_for_GenZ

👎2👍1

317 views08:40