حقیقت (( :

میدونی ؟ هیشکی الکی الکی که نمیره تو لاک خودش این وسطا یکی نا امیدش کرده .

اون لحظه‌ای که حس می‌کنی دیگه چیزی ازت نمونده . انگار تمامِ وجودت ، از موی سرت گرفته تا نوکِ انگشتِ پات ، توی یه دستگاهِ پرسِ غول‌پیکر گیر افتاده و هی فشار داده می‌شه . فشاری که نه تنها جسمت رو ، بلکه روحت رو هم خرد می‌کنه .
از همه ور کش اومدیم ، نه ؟ انگار هر کسی ، هر اتفاقی ، هر درخواستی ، یه ذره از ما رو با خودش برده . یه جایی ، یه احساسِ پوچیِ عمیق شروع می‌شه . یه خلاء که هی بزرگ و بزرگ‌تر می‌شه و هر چی بیشتر سعی می‌کنی پرش کنی، بیشتر فرو می‌ری . حس می‌کنی از درون داری می‌پوسی ، اما ظاهرت هنوز سرپاست. این تناقض ، خودش یه دردِ جداگانه‌ست .
وقتی می‌گم “ نابود ، نابود ، له شدم ” دارم از یه حقیقتی حرف می‌زنم که مثل یه زخمه ، عمیق و سوزاننده . زخمی که دیگه با چسب زخم خوب نمی‌شه . انگار تمامِ رنگ‌های زندگی خاکستری شدن . نه از شادی خبریه ، نه از انگیزه‌ای برایِ ادامه دادن . فقط یه خستگیِ مطلق ، یه درماندگیِ محض .
سخته . گاهی آدم دلش می‌خواد فریاد بزنه ، اما صدایی از گلوش بیرون نمیاد . دلش می‌خواد بدوئه ، اما پاهایش سنگین‌تر از کوه شدن . این همونجاییه که حس می‌کنی دیگه چیزی برایِ ارائه دادن نداری . انگار تهِ خطی ..
من الان له شدم ((( :
ته خطم . نابودم . تنفر دارم . من الان واقعا ..

یروز صبح دیگه نیستم : )

حلال کنید ، شب بخیر .

؛

فارغ‌التحصیل درس ِدلبری هستی جناب ،
من‌ هم از بخت بدم مشروط چشمان توام ..

و ای کاش تو در کنار من بودي ( :

خیلی فرق هست بین اونی که تو قله به دنیا میاد و اونی که از دامنه خودشو به قله میرسونه‌ ..

جمعه نیست که هجومِ دلتنگیه .

میگه ك ، قلب خوب رو انتخاب کن نه قیافه خوب رو .

جهت‌یادآوری ، خنده‌هات‌خیلی‌قشنگن .

و این بار :
تمرین قورت دادن بغض‌های فراوان .

صبوری با بی عرضه بودن فرق داره .
وقتی بهت ظلم میشه بی تفاوت نباش ؛
این آغازِ ظلم های بعدیه !

و تو اینو نفهمیدی ( :

داری باهاش راجب خودتون دوتا حرف میزنی ، یهو بحث ببره سمت معشوقش:)

دقیقا درکت میکنم : )

خب دهه هشتاد یا مکانیزم ماشه رو به قشنگیای زندگیتون اضافه کنید ..

آنکه بیش از دگران در دل ما جا دارد
بیشتر میل به آزار دل ما دارد ..

انگار یکی بهش گفته منو تعریف کنه : )

: ))))))))))))) ..