رنج است ؛
عزیز ِ من . راه رسیدن را میگویم .

دستِ مرا محکم بگیر و ول نکن
من از بلندیِ روزهای بی‌تو می‌ترسم .

مگه آدم چند بار میتونه یه چیزی رو عمیقا از ته دل بخواد ؟

رسمش نبود عاشق کنی اما نمانی‌ پای من
مرهم که نه ، زخم شوی بر تک تکِ اعضای من ..

و آن‌قدر حسِ تنهایی دارم که انگار یک
بار توسطِ تمامِ آدم‌های دنیا ترک شده‌ام .

تو فقط مدیون من نیستی ، تو مدیون همه‌ آدم‌هایی هستی که سر راه من قرار میگیرن و من بجای پروانه ، تو دلم شک و ترس جوونه میزنه .

امیدوارم یک نفرو داشته باشید ك هرکس بهتون گفت تو بزنه تو دهنش ؛

در مراقبت از قلبتون با هیچ‌کس تعارف نداشته باشید .

ی نفس عمیق بکش ، ی قدم از سکته دور شو ..

اما سخت‌ترین بخش برای من روبه‌رو شدن با زخم‌هاییه که نقشی در به‌ وجود اومدنشون نداشتم ، اما مسئولیت ترمیم کردنشون با خودم بوده .

و غم بشکه‌های سنگینی را در دلم جا‌به‌جا می‌کند .

توام یکیشون چشمات پر دروغ .