عالیه ک با غم همدیگه شاد میشیم.

ذات آدما همینه، تا وقتی تنهان پیگیرتن.

‌‌
از یه جایی به بعد
با خیلی از آدما کم‌حرف می‌شی
چون احساس می‌کنی اونجور که باید نمی‌فهمنت
و این خیلی دردناکه، درد فهمیده نشدن .

‏من از سگ‌دو زدنم ناراحت نیستم، از اینکه سگ‌دو می‌زنم و زندگیم هیچ فرقی نمی‌کنه ناراحتم.

من فکر میکردم بیشتر رفتار مردم از نفهمیه ، نگو از کسکشیه.

‏بعضی از آدما وقتت رو که هیچ، عطرت رو هم هدر میدن.

وقتی یکی سعی میکنه شما رو از دست نده به این معنی نیست که جز شما کسی دورش نیست.

‏حرف که خیلی زیاده، ‏فقط نمیدونی به کی بگی که بعد پشیمونت نکنه.

‏یه وقتایی غم انقدر طولانی میشه که دیگه روت نمیشه بگی هنوز بابت اون غمگینی.

هرکی خندیده کونیه

تقصیر زمان نیست ادم ها ادم رو پیر میکنن.

از یه جایی به بعد عادت می‌کنی به همه چیز
به تمام نبودن‌ها و نشدن‌ها.

خوش گلدم

بعضی وقتا آدما مجبورن به چشمای هم زل بزنن و وانمود کنن که هیچ خاطره‌ای باهم ندارن.

‌
سخته منتظر چیزی باشی وقتی می‌دونی
ممکنه هرگز اتفاق نیفته،
اما دست کشیدن ازش سخت تره،
وقتی می‌دونی تمام چیزیه که می‌خوای .

‏

من با نشدن مشکلی ندارم، با نشونه‌هایی از شدن، با امید‌های الکی، با فکر شدن مشکل دارم.

و اگر کسی را دوست دارید
تاریکی او را نیز دوست داشته باشید
نه فقط نور او را