Kemal ဆိုတဲ့ ချမ်းသာတဲ့ လူကုံထံမိသားစုက လူငယ်တစ်ယောက် သူ့အဆင့်အတန်းနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ Sibel ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ စေ့စပ်ထားပြီးသားပါ။

ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက မျက်လှည့်ပြလိုက်တော့ သူနဲ့ ဝေးကွာနေတဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ Füsun ဆိုတဲ့ ၁၈ နှစ်အရွယ် ဆင်းရဲတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ ပြန်ဆုံပြီး အချစ်မီးတွေ တောက်ကြတော့တာပဲ။

Kemal က Füsun ကို အရူးအမူး ချစ်မိသွားပေမယ့် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကြောင့် သူ့ရဲ့စေ့စပ်ပွဲကို မဖျက်ရဲဘူး။

ဒါကပဲ အမှားကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ Kemal ရဲ့ မပြတ်သားမှုကြောင့် စိတ်နာသွားတဲ့ Füsun က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

အဲ့ဒီတော့မှ Kemal တစ်ယောက် "နောင်တ" တွေနဲ့ ရူးမတတ်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို လိုက်ရှာတော့တာပဲ။ ၈ နှစ်ကြာတဲ့အထိ Kemal က Füsun ကို မမေ့နိုင်ဘူး။

သူနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာရာတိုင်း—စီးကရက်တိုလေးကအစ၊ ဆံပင်ကလစ်လေးတွေအထိ—အကုန်လုံးကို လိုက်စုဆောင်းပြီး သူ့ရဲ့ "အပြစ်မဲ့ပြတိုက်" ကို တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။

ဒီကားက ရိုးရိုး အချစ်ဇာတ်လမ်းထက် ပိုပါတယ်။ အချစ်ကနေ စွဲလမ်းမှု (Fetishism) ဘက်ကို

ဘယ်လိုကူးသွားလဲဆိုတာကို ပြတယ်။ Kemal ဟာ Füsun ကို မပိုင်ဆိုင်ရတော့ပေမယ့် သူထိတွေ့ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို ကြည့်ပြီး အချိန်တွေကို ရပ်တန့်ထားချင်ခဲ့တာ။

စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက စာရေးဆရာ Orhan Pamuk ဟာ အစ္စတန်ဘူလ်မှာ ဒီ "Museum of Innocence" ဆိုတဲ့ ပြတိုက်ကို တကယ်ကြီး တည်ဆောက်ထားတာပါ။

ဇာတ်လမ်းထဲက ပစ္စည်းလေးတွေကို အပြင်မှာ တကယ်သွားကြည့်လို့ရပါတယ်။ဒါဟာ "ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အချစ်တစ်ခုကို အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ ပြန်လည် အသက်သွင်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့
ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ မှတ်တမ်း" ပါပဲ။

ကြည့်ရှုသူကို "အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းလား? ဒါမှမဟုတ် အမှတ်တရတွေကို ထိန်းသိမ်းခြင်းလား?" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကျန်ရစ်စေမယ့်..