باز هم واکنش مردم
و
امت اقلیت ۵ درصدی 😂

پریسا هاشمی(خبرنگار) به سخنگوی دولت؛

نه آب داریم نه برق و نه هوایی برای نفس کشیدن.
سوختمون قاچاق میشه، اینترنت آزاد نداریم، قیمت دارو و خودرو سرسام آور شده.

فقر و تبعیض از در و دیوار کشور بالا میره، هر کارگر باید دو میلیون بذاره رو حقوقش تا شاید بتونه یک گرم طلا بخره

!
شما میگید دشمن قتل عام کرده و جوی خون راه انداخته! بله حتما کسی که به سوی زنان و مردان و بچه های این کشور تیر جنگی شلیک کرده دشمن این مرز و بوم و آب و خاکه

!
هر جای دنیا این اتفاقات میفتاد مسئولان اون کشور از شرم خودکشی میکردن!
اما عشق به خدمت شما سیری ناپذیره و از جایگاهتون تکون نمیخورین

ایرانی ترسناکتر از این‌ها را از سر گذرانده است. اسکندر و عرب و مغول رفتند، در نهایت نسخۀ این کارتل فاسد اشغالگر و ایرانی‌کش هم پیچیده خواهد شد.

جالبه، هر چی بد و بیراه میگیم، عرزشی‌ها به خودشون میگیرن. مرگ بر دیکتاتور میگیم، میکشنمون. کارتل فاسد میگیم، میگیرنمون... 😐
به خودت شک داری داداش؟

❌

چقدر خندیدیم
به کسانی که
می‌گفتند
اگر میلیونی بیاییم بیرون
جمهوری اسلامی
کاری نمی‌تواند بکند!

مگر قرار نبود ۱سر۱يیل را نابود کرده و قاتل سلیمانی را هم ادب کنید؟

الان آخر هفته با شوهرعمه من قرار مذاکره دارید؟

🤔

کسی که به ما نریده بود،
سلبریتی فیلم‌های پورن بود!

#گوه_شیفته

با ۴۰ کیلو وزن و سبیل‌های درنیامده، جوانان رعنای ما را به رگبار بستند و کشتند.
😡
#امت_اقلیت_مسلح
#ملت_اکثریت_دست‌خالی

نوشته بود،

اونجایی که #مراد_ویسی گفت پسر #مونا_اسمی گفته «چرا اسم مادرم رو نمیخونید؟»، یک جایی از درونم سوخت که تا اون موقع اصلا نمیدونستم وجود داره. 😞

فرزند ایران و جانفدای میهن 💔

#رشت_عزیز

دوستان و همراهان گرامی؛

من #مهرداد_ایران‌مهر مدیر این تاربرگ، ساکن ایران و دارای حکم ۵ سال حبس تعلیقی از دادگاه انقلاب هستم.
پس از وقایع متعدد، به ویژه حوادث سال ۸۸ تا دیماه ۴۰۴، کار میهن به جایی رسیده که دیگر زمان پرداختن به روال عادی روزانه نیست.
ما ایرانیان یا یکبار برای همیشه بر این اشغالگران پیروز می‌شویم و یا باید بپذیریم که ایران به پایان دوران تاریخی خود رسیده است.
کسانی که تمایلی به مطالب درج شدۀ این روزهای تاریخ میانه ندارند، می‌توانند تاربرگ را ترک کنند.

و اما، چنانچه مطالبی که تقریبا روزانه در این تاربرگ منتشر می‌شود، برای چند روز قطع شد؛ اگر بر اثر مسدود شدن عمومی فضای مجازی نبود، به سهم خود از شما می‌خواهم که همچنان برای آزادی ایران بجنگید، به بیگانه اعتماد نکنید و در روز آزادی احتمالی، از من و ماهایی هم که در میانتان بودیم و جانفدای میهن شدیم، به نیکی یاد کنید.

فرزند ایران
مهرداد ایران‌مهر

‏۹۰ میلیون آدمیم‌ ولی نصف کره‌ی زمین نفعشون در بدبختی ماست.



_پسرک_



@uttweet

سلبریتی‌های لال حکومتی 🤮💩

all eyes on gaza
Not all eyes are on Iran

و اما بعد...

دکتر میثم رضیئی
نکتۀ اول این است که رنج و خشم جمعی اگر فقط در سطح احساس بماند، فرسوده می‌شود. فوکو می‌گوید قدرت در جزئیات زندگی روزمره عمل می‌کند. پس مقاومت هم باید به همانجا نفوذ کند. یعنی نه فقط در لحظه‌های انفجاری، بلکه در رفتارهای کوچک، در انتخاب‌ها، در حرف نزدن‌ها و حرف زدن‌ها و در نپذیرفتن عادی‌سازی و...، قشر خاکستری وقتی همراه می‌شود که احساس کند همراهی هزینۀ انفجاری ندارد، اما معنا دارد.

نکتۀ دوم این است که بسیاری از کسانی که جشن می‌گیرند یا بی‌تفاوتند، الزاما حامی خشونت نیستند. بلکه تحت خشونت نمادین بوردیو زندگی می‌کنند. یعنی یاد گرفته‌اند رنج را انکار کنند تا دوام بیاورند. راهکار بدیع این نیست که به آن‌ها حمله شود، بلکه باید روایت رنج طوری گفته شود که قابل انکار نباشد. روایت انسانیِ شخصی و ملموس؛ نه شعار، نه عدد و نه تحلیل خشک. وقتی رنج چهره پیدا می‌کند، خشونت نمادین تَرک عمیق می‌خورد و فرومی‌پاشد.

نکتۀ سوم این است که حافظۀ جمعی باید از حالت مناسکی خارج شود. فقط عزاداری در تاریخ‌های خاص کافی نیست. رنج باید در زندگی‌های عادی جریان پیدا کند. در هنر، در شوخی‌های تلخ، در خاطره‌گویی‌های ساده، در نامگذاری‌ها. این همان میکروفیزیک مقاومت است: آرام اما ماندگار و موثر.

و در نهایت امید...
این شاه‌کلید ایرانِ فردا، امید، نه یعنی شادی تصنعی؛ بلکه یعنی معنا دادن به سوگ. جامعه‌ای که سوگش را بفهمد، فلج نمی‌شود. قشر خاکستری وقتی همراه می‌شود که ببیند این اندوه، به کرامت ختم می‌شود، نه به ویرانی. ما هنوز مبهوتیم ... بله!
اما همین بهت اگر روایت شود، اگر فهم شود، اگر مشترک شود، می‌تواند به بزرگترین نیروی پیونددهندۀ اجتماعی بدل گردد.
بیایید از همین امروز، حافظه را به زندگی روزمره بدوزیم، نام جانفدایان راه آزادی ایران را آرام و مداوم بگوییم، داستانشان را در جمع‌های کوچک نقل کنیم، اجازه ندهیم درد به عدد و خبر تقلیل پیدا کند، هر کدام‌مان یک راوی باشیم نه یک فریاد. در خانه، در محل کار، در دوستی‌ها، ایران را با مهربانی و حقیقت صدا بزنیم، نه با نفرت. پرچم را نه بر نیزۀ خشم، بلکه بر شانۀ کرامت حمل کنیم. بگذار این خاک بداند فرزندانش فراموشکار نیستند، ما با ایستادگی آرام، با حافظۀ زنده و با عشق لجوجانه به ایران، آینده را پس می‌گیریم، نه با شتاب، که با ریشه.

تا پیروزی ..... همیشه