فکر میکنم یکی از بزرگترین دلایل افسردگی این جامعه بلا تكليفيه، شما هیچ برنامه ریزی ای نمیتونی برای یک ماه آینده ات بکنی چون معلوم نیس چه اتفاقی میخواد بیوفته.

فکر میکردم تو این سن قراره شکفته بشم؛
شکافته شدم.

نرفتیم زندان ولی طعم آزاد شدن از زندان رو چشیدیم.

گرچه همه چیز میگذرد؛
اما آدم تا همیشه برای برخی اتفاقات غمگین میماند...

آن شب‌ و شب‌های بعدیِ بسیاری نخوابیدم،
و فهمیدم اندوهی که آدم را نمیکشد به شکل‌های دیگری در می‌آید که از مرگ بدتر است.

شاید راز زیبایی ماه،
همین کامل نبودنِ همیشگی‌اش باشد.

ولی واقعا از عکس گرفتن از‌ ماه لذت میبرم🧘🏻‍♀

نجات دهنده‌ی تو آینه فقط بقیه رو نجات داد،
خودش غرق شد.

زندگی اینجوری شده که ۲-۳ ساعت بهت خوش میگذره
بعد یهو ته دلت خالی می‌شه و یک دلشوره عجیبی میاد سراغت.

اگه «دوام آوردن» خودش یه هنر باشه...
ما این روزها در حال خلق شاهکاریم...

آدم سمّی بی توجه به کُنش خودش، تورو به خاطرِ
واکنشی که در برابر کُنشش داشتی، محکوم میکنه!