من به همه دموکرات‌های احمق، جمهوری‌خواهان اسمی و ابلهانی که هیچ‌چیزی درباره معاملۀ بالقوه‌ای که با ایران دارم نمی‌دانند، می‌خندم؛ چیزهایی که هنوز مذاکره هم نشده‌اند.
افراد ضعیف و بی‌اثری مثل سناتور شکست‌خورده تام تیلیس (به‌زودی از سمت خود خارج می‌شود!)، بیل کسیدی که به‌تازگی شکست سنگینی در انتخابات مقدماتی خورد،  توماس مسی نماینده واقعا بد، یک آدم بسیار پست و دنائت‌بار که با اختلاف زیاد در برابر یک میهندوست بزرگ آمریکایی (مورد حمایت «ترامپ») پس از نشان دادن بی‌وفایی عظیم به حزبش (و کشورش!) شکست خورد، و تقریباً همه دموکرات‌ها؛ افرادی که کاملاً راه خود را گم کرده‌اند، دائماً از سیاست‌های بد و حتی کاندیداهای بدتر حمایت می‌کنند، اما مدام از هر پیروزی فوق‌العاده‌ام انتقاد می‌کنند.
این افراد باید به خانه بروند و استراحت کنند، آنها جز ایجاد تفرقه و شکست هیچ کاری نمی‌کنند. به عبارت دیگر، آنها بازنده هستند!
توافق با ایران یا بزرگ و معنادار خواهد بود، یا هیچ توافقی در کار نخواهد بود. این توافق دقیقاً نقطه مقابل فاجعۀ برجام خواهد بود که توسط دولت شکست‌خورده اوباما مذاکره شد، همان توافقی که مسیری مستقیم و آشکار به سوی سلاح هسته‌ای برای ایران بود. نه، من چنین معاملاتی نمی‌کنم.