2- با استفاده از اطلاعات موجود، مقدار حجم هوای مورد نیاز برای رقیق سازی کافی برآورد میشود، که در فرمول آن Q مقدار هوای موردنیاز برای رقیق سازی، G میزان تولید آلودگی ، C غلظت گاز یا غبار (عکس فرمول و جدول مقادیر Q بر اساس ميزان TLV)

جدول مقادير مجاز TLV جهت تهويه رقتي

توضيحات جدول مقادير هواي تازه Q بر اساس معيار TLV:

این جدول هوای مورد نیاز برای رقیق سازی بخارات حاصل از حلال ها را بطور دقیق تعیین میکند که این مقادیر باید در ضریب K ی هر نوع سیستم (تصویر مقادیر بعضی از K ها را بطور نمونه در حال ارسال میباشد) ضرب شود.

فقط توجه داشته باشید در جلوی بعضی از مواد آلوده کننده عبارت Not Recommended آمده که با توجه به غلظت ppm اون ماده مقدار سمیت اون به حدی است که تهویه رقتی علاوه بر اینکه مناسب نیست بلکه خطرناک هم هست و باعث پخش آلاینده سمی در محیط میشود

نمونه مقادير K برخي از سيستمهاي مولد و مكنده صنعتي

3- در صورت امکان نزدیک منابع آلاینده دهانه مکنده (هود) نصب میشود. در این صورت فرمی از تهویه ی نقطه ای (موضعی) داریم.

4- قسمتهای مکنده و دمنده باید به گونه ای نصب شوند که هوای آلوده حتی المقدور از منطقه تنفسی کارگر عبور نکند. در واقع کارگر باید بین دمنده و منبع آلاینده قرار گیرد

محل نصب هود موضعي بايد پايين تر از محل تنفس كارگر باشد!

5- هوای خارج شده ، توسط یک سیستم مولد (هوارسان) جایگزین شود.

در #تهویه_رقتی حجم زیادی از هوا توسط هواکش های فشار پایین مکیده میشود که برای کار صحیح این هواکش ها، هوای تخلیه شده حتما باید جایگزین گردد.

6- با تخلیه هوای آلوده توسط دودکش های بلند، باید از ورود مجدد آن به محل کار جلوگیری کرد.

همچنین اگر مجهز به سیستم #دودکش نبودیم باید مطمئن بشیم که در نزدیکی خروجی های هوای آلوده پنجره یا ورودی های باز برای برگشت هوای آلوده به درون کارگاه وجود نداشته باشد.

7- و در نهايت بطور کلی هوای مورد نیاز برای تهویه رقتی یک آلاینده که بطور یکنواخت در محیط تولید میشود برای حالتی که بخواهیم غلظت آلاینده TLV در داخل کارگاه ثابت نگهداشته شود و با فرض اینکه هوای تمیزِ ورودی فاقد آلودگی است میتوان از رابطه اساسی تعادل مواد استفاده کرد. یعنی:

مقدار دفع – مقدار تولید = مقدار تجمع

مشابه همون فرمولي كه Q رو محاسبه ميكرد

محدودیت های استفاده از تهویه رقتی:

1- مقدار حجمی #آلاینده تولید شده نباید زیاد باشد،

در غیر اینصورت جریان هوای لازم برای رقیق سازی زیاد بوده و غیر عملی و غیر اقتصادی خواهد بود.

2- فاصله کارگر از منبع آلاینده به حد کافی زیاد باشد و یا مقدار آلودگی به اندازه کافی در غلظت های کم رها شود تا کارگر در معرض آلودگی بیش از حد مجاز تماس شغلی قرار نگیرد.

3- سمیت آلاینده ها بايد پایین باشد.


(چون اگر چنانچه آلاینده ها بیش از حد سمی باشد، سیستم رقیق سازی نه تنها کمکی نخواهد کرد بلکه با انتشار آلاینده سمی به سبب ورود حجم زیادی از هوا به محیط خطرات جبران ناپذیری را بهمراه دارد که در جدول سمیت مواد مقادیر اون رو ملاحظه فرمودید)

4- آلاینده ها به طور یکنواخت در محیط توليد شوند.

5- از تهویه رقتی اغلب برای کنترل بخارات حاصل از مایعات آلی که TLV آنها از 100 قسمت در میلیون بیشتر است استفاده میشود.

بطور کلی میتوان گفت سیستم های تهویه صنعتی مکمل و پیش نیاز استفاده از سیستمهای تمیز کننده و تصفیه کننده هوا در محیطهای صنعتی و آلوده هستش.

حالا که توضیحات کلی به اختصار داده شد وارد مبحث سيستمهاي غبارگيري میشیم.

خب محاسبه اين مقادير هوا پارامترهاي متعددي داره.
مهمترين اونها عبارتست از:
وزن آلاينده و غبار
حجم فضاي كارخانه
دماي عملياتي كه منبع الودگي هستند
ميزان سميت مواد الوده
و...

براي محاسبه بايستي ابتدا سيستم تهويه مورد نظر رو بر حسب شرايطي كه عرض كردم انتخاب كنيم ، كه شامل موضعي-رقتي-عمومي ميشود.
پس از بررسي و انتخاب هركدام از سيستمها ميزان هوا رو محاسبه ميكنيم.

استاندارد مرجع براي محاسبه غالبا همان دستورالعملها و جداول ACGIH هست.

انشالله در ادامه جلسه فرصت باشه و نمونه اي براي مثال هم بصورت عددي توضيح بدهم