اونقدری خسته‌م که می‌تونم ایستاده بخوابم.

صبح شد، پاشیم دوباره رو پای خودمون وایسیم.

اینجارو واقعا دوس دارم، مثل یه جعبه خاطرات میمونه. هر عکس و تکست و آهنگی یه لحظه از گذشته رو یادم میندازه. بامزه‌س.

حسم بهم میگه بیست و دو سالگی قراره بانمک باشه و خوش بگذره. جدی عاشق زندگی‌‌ام.

بهونه که همیشه پیدا میشه و مشکل اصلی‌ام خیلی وقتا نداشتن فرصت یا نبودن شرایط نیست. چیزی که تفاوت ایجاد میکنه اون خواستن و اراده‌‌ی آدماست. وقتی کسی واقعا چیزی رو بخواد یه راهی واسش پیدا میکنه وقتی هم که نخواد بهونه‌ها پررنگ‌تر از راه‌حل‌ها میشن.

یعنی چی که چون مریضی نباید پیتزا بخوری ):
غصه بخورم خوبه؟

من واقعاً عاشق داستان‌هایی‌ام که تهش زن‌ها نمی‌بخشن. کنار میذارن و رشد می‌کنن و قوی می‌شن و به اوج می‌رن.

دارم احساسات جدیدی رو تجربه میکنم و راستش این قسمت ماجرا رو دوست دارم. اونم اینکه زندگی هنوز هم میتونه احساساتی رو درونت بیدار کنه که قبلا از وجودشون خبر نداشتی.

آره والا ابوطالب راست میگفت، بخدا دلم برای دلار ۷۸ تومن تنگ شده.

نیاز به یه گردنبند دارم که هیچ وقت از گردنم درش نیارم.

کاش زندگی اِنقدر اذیتم نکنه، من هنوزم شبا عروسکمو بغل میکنم میخوابم.

از صبح یه چندباری گفتم من دیگه نمیتونم ولی همچنان دارم میتونم.

این روزها قهرمان زندگی‌م کسی نیست جز خودم؛ همون آدمی که با هزار دلیل برای تسلیم شدن، باز یه قدم کوچیک روو به جلو برمی‌داره.