هوش و آموزش

درود و لبخند 😊

بعد از بحران کرونا آگاهی انسان داره تغییر می کنه و باید در خیلی از روش هایی که در گذشته به طور عادی انجام می شد باز نگری کنه.

چند وقت پیش رفته بودم اداره بیمه دیدم تمدید دفترچه ها رو مکانیزه کردن. بعد می بینی این کار در تمام این سال ها که بستر آی تی براش فراهم شده چه ابلهانه انجام می شده. هر ماه میلیون ها نفر میلیون ها ساعت از عمرشون در صفوف تمدید دفترچه صرف می شد. یاد ایامی افتادم که برای پرداخت قبض آب و برق توی صف های طولانی بانک ها توی زمستون و تابستون منتظر می موندیم.

معنیش اینه که خیلی کارهای دیگه مون هم همین جوری شرم آور و ابلهانه ست هنوز. برای این که پیداشون کنیم باید در همه چیز تردید کنیم؛ آیا واقعا این همه دانشگاه و مدرسه نیاز هست با این همه هزینه های جانبی شون؟ آیا واقعا بسیاری از این ساختمون های توی شهرها، بسیاری از رفت و آمدها و غیره اضافی نیست؟

حالا ما هم بخشی از این جریان هستیم و باید آگاهی خودمون رو آپدیت کنیم.

صاحبان شرکت ها در این مدت متوجه شدن که می شه کارمندان شون توی خونه کار کنن. پس شرکت ها می تونن کوچک و کوچکتر بشن تا این که بشن یه نرم افزار روی کامپیوتر یا یه app روی گوشی.

فرزندان ما که تا امروز باید برای یه شرکت نزدیک محل سکونت شون کار می کردن و هزار متغیر دیگه رو باید در انتخاب اون شرکت نظر می گرفتن، حالا می تونن دورکاری کنن، دیگه فرقی نمی کنه، می تونه یه شهر دیگه هم باشه یا یه استان دیگه یا یه کشور دیگه.

زیر آب زنی و چاپلوسی و پاچه خاری هم مفاهیم شون کمرنگ می شه می مونه برای مجموعه های با آگاهی پایین تر که به همین چیزا مشغولن و در عوض تخصص معنادار می شه.

اگه متخصصین یه کشور بتونن برای کشورهای دیگه کار کنن در این صورت حکومت ها باید به فکر یکسان سازی دستمزدها با معیارهای جهانی بشن، چون اگه حقوق پایین بدن دیگه کسی براشون کار نمی کنه.

دورکاری یه مفهوم بالاتر هم داره، دیگه مجبور نیستی توی یه شهر آلوده یا توی یه کشوری که جای مناسبی نیست بمونی. انسان به طور کلی از قید مکان آزاد می شه. آزادی از قید مکان که یکی از آرزوهای دیرین انسانه داره محقق می شه.

این اتفاق ها با ظهور اینترنت خیلی وقته که شروع شده اما پذیرش انسان بعد از کرونا در این مورد خیلی تغییر کرده.

حالا کم کم بچه ها باید آماده بشن از این فرصت ها استفاده کنن برای تجربه آزادی از قید مکان و سراغ فراگیری فنونی برن که وابسته به مکان نباشه و با دنیای نو تطابق بیشتری داشته باشه. در واقع این طوفان می تونه همه رو با خودش ببره. کارهایی که وابسته به مکان هستند خیلی کمتر می شن، چون خیلی از مکان ها دیگه وجود نخواهند داشت. همینطور مشاغلی که به مکان ها خدمات می دادن کم کم کوچک می شن. همین الان خیلی از شرکت ها نمی تونن هزینه های مکان رو پرداخت کنن و ضرورتی هم نداره.

خیلی دور از ذهن به نظر می رسه ولی در دنیای نو، مرکز شهر (Down Town) مفهوم خودش رو از دست می ده. وقتی شرکت ها می شن نرم افزار دیگه مرکز شهر به چه درد می خوره؟ اونوقت دیگه چه دلیلی داره آدم ها بیان دور و برش خونه بسازن که کلان شهر تشکیل بشه؟ اونوقت این همه خیابون و ماشین و آپارتمان به چه کار میاد؟ شاید برج های مجلل مسکونی و تجاری کلان شهرها بتونه در آینده سرپناه خوبی برای بی خانمان هایی باشه که تا مدتی پیش نیروهای متخصص نگهداری همین ساختمان ها بودن. 😳😄

در دنیای نو به جای مهارت های رفتاری (که در خیلی از جوامع نهایتا جاشو به چاپلوسی می ده)، مشخصات فنی حرف آخر رو می زنه. در صورتی می تونی محصولت رو بفروشی که در مقایسه با محصولات مشابه مشخصات بهتری داشته باشه و در صورتی می تونی کار خوب داشته باشی که مشخصات فنی (تخصص) خوب داشته باشی. باید خودمون رو سریع تر برای این تغییر آپدیت کنیم. مشخصات فنی خوب با قابلیت ارائه از راه دور، این شاخص موفقیت در دنیای نوست.

آیا آگاهی خانواده رو برای دنیای نو ارتقا دادین؟ در دنیای نو آدم هایی که دیر خودشون رو آپدیت می کنند (هومو)، در رنج خواهند بود.

جعفر ک.محمدی

@mathplus1

139 viewsHesam, 17:51