تو این روزا که اینترنت رو محدود می‌کنن تا صدا به صدا نرسه، امنیت از نون شب واجب‌تره. گوش بدید که هم سوءتفاهم‌ها برطرف شه، هم الکی بازی نخورید.
واقعیتِ خطر بیایید صادق باشیم، از نظر فنی امکان رصد کاملاً وجود داره. وقتی از پروکسی یا کانفیگ رایگان استفاده می‌کنید، سرورِ واسط می‌تونه اینا رو ثبت کنه:
IP اصلی شما: یعنی دقیقاً می‌فهمن از کدوم خط تلفن یا کدوم خونه وصل شدی.
DNS Queries: یعنی می‌فهمن چه سایت‌ها یا اپلیکیشن‌هایی رو باز کردی.
تایم‌لاین فعالیت: یعنی چه ساعتی بیدار بودی و چقدر دیتا رد و بدل کردی.
اگه ادمین سرور نفوذی باشه، این دیتاها برای "شناساییِ فله‌ای" کافیه. پنیر مجانی هم فقط تو تله‌موش پیدا میشه، پس شک کردن به کانفیگ رایگان تو این وضعیت کاملاً منطقیه.
چرا نباید وحشت کرد؟
با وجود این خطرات، یه سری "نشدنی‌ها" هم داریم که خیلیا الکی گنده اش می‌کنن:
رمزنگاری سرتاسری (End-to-End): اگه از سایت‌های HTTPS یا اپلیکیشن‌های امن استفاده می‌کنید، ادمین سرور به هیچ وجه نمی‌تونه ببینه چی پیام دادید یا چه عکسی فرستادید. دیتا برای اون فقط یه مشت کد نامفهومه. پس کسی نمی‌تونه چت‌هاتون رو بخونه.
حجم عظیم دیتا: رصد کردن تک‌تک آدم‌ها بین میلیون‌ها کاربر، یه توان پردازشی و نیروی انسانیِ ماورایی می‌خواد که عملاً غیرممکنه.
تکلیف چیه؟
اینکه بگیم هر کی کانفیگ رایگان میده حتماً جاسوسه، یه تهمتِ بی‌اساسه و فقط باعث میشه همون چهارتا راهِ نفس کشیدن ملت هم بسته بشه. اما احتیاط شرط عقله:
از کانال‌های بی‌نام و نشان و مشکوک که یهو سبز شدن کانفیگ نگیرید.
تا جای ممکن از پروتکل‌های جدید مثل VLESS با قابلیت Reality استفاده کنید که شناسایی‌ش سخت‌تره.
اگه فعالیت خیلی حساسی دارید، اصلاً سمت رایگان نرید و فقط از سرور شخصی استفاده کنید.
استرس نداشته باشید که فلج بشید، اما کورکورانه هم به هر چیزی وصل نشید. امنیت یه زنجیره‌ست، نذارید از سمت شما پاره بشه. مراقب خودتون باشید، این روزا که بقیه دارن بهتون بصورت رایگان کمک میکنن، قدر اونا رو داشته باشید!