سکوت ، نشانه‌‌یِ غمی‌ست که در من جان گرفته‌

من به اندازه اتفاقات بدِ زندگیم ادم بدي نبودم.

من از اون آدمام که میگم نه اوکیه ولی پیش خودم انقدر بهش فکر میکنم که بگا برم.

ما زخم‌های یکدیگر را بوسیدیم و امید به بهبود داشتیم؛ چه شد که زخمی عمیق‌تر برای یکدیگر شدیم؟