انگیزه اصلی و هدف زندگی، گریز از درد و لذت بردن نیست، بلکه معنی‌جویی زندگی‌ست که به زندگی مفهوم واقعی می‌بخشد. به همین دلیل انسان‌ها درد و رنجی را که معنی و هدفی دارد با میل تحمل می‌کنند.

به چه می اندیشی؟
به خزانی که گذشت؟
به بهاری که نبود؟
به امیدی که کنون رفته به باد؟
یا به عهدی که دگر رفت ز یاد؟
به چه می اندیشی؟
به دوچشمی که تو را هیچ ندید؟
به دودستی که تو را هیچ نخواست؟
به رفیقی که غبار غمت از چهره نرفت؟
یا به قلبی که برایت سخن از عشق نگفت؟ 
به چه می اندیشی؟ 
به بهاری دیگر به امیدی دیگر یا رفیقی دیگر؟

-

دل پشیمان است لیکن ما پشیمان نیستیم.
-وحشی بافقی.

خایه خیلی مهمه دوستان

کسیو بیارید تو زندگیتون که خایه جنگیدن براتون رو داشته باشه.

...

می‌خواهم طوری زندگی کنم که از زندگی لذت ببرم. اگر در کنارش موفقیتی هم حاصل شد، چه بهتر. ولی اگر نشد، لااقل خوب زندگی کرده‌ام و همین کافی است.

دوست داشتن آدما، فقط از توجهشون پیداست، زیاد به دنبال کلمات نباشید!

بیشتر‌مردم‌زندگی‌نمیکنن‌فقط‌میدوئن!

"آن رفیقی که به هنگام غمم دور نرفت
زیر شمشیر غمش رقص کنان خواهم رفت"

-لا ادری

فهمید دیگر دل نخواهد بست، با خودش فکر کرد؛ چه حزن خوشایندی.

بری دوباره کی برمیگردی؟

نه تمایلی به بودن با آدم‌هایی که او را میشناختن داشت، و نه حوصله‌ی تعریف خود برای آدم‌های غریبه؛ دایره‌ی تنهایی‌اش آنقدر بزرگ شده بود که اگر تمام دنیا هم وارد آن می‌شدند، بازهم یک آسمان تنهایی برایش باقی می‌ماند..

کاش امشب بمیرم

"دیر یا زود این عذاب ای جان به پایان می‌رسد
شاد باش این رنج بی پایان به پایان می‌رسد"

-فاضل نظری