سکوت ، نشانه‌‌یِ غمی‌ست که در من جان گرفته‌

من به اندازه اتفاقات بدِ زندگیم ادم بدي نبودم.

من از اون آدمام که میگم نه اوکیه ولی پیش خودم انقدر بهش فکر میکنم که بگا برم.

ما زخم‌های یکدیگر را بوسیدیم و امید به بهبود داشتیم؛ چه شد که زخمی عمیق‌تر برای یکدیگر شدیم؟

اون شب گریه نکرد اما؛
فرداش وقتی پاش به لبه‌ی مبل گیر کرد گریه کرد.
وقتی به اتوبوس نرسید گریه کرد.
وقتی یه سکانس شاد از یه فیلمو دید گریه کرد.

دچار بگاوو شدم، احساس میکنم این بگایی رو قبلا تجربه کردم.