کاش امشب بمیرم

Pov:

من‌شک‌دارم‌به‌شادیای‌شما!

هرزه‌ها‌میان‌ومیرن!

اغلب مردم به قصد فهمیدن گوش نمی دهند، آنها به قصد پاسخ دادن گوش می‌دهند.

وقتی احساس من شبیه احساس کسی نیست، مطلقا هیچ کس نمی تواند بفهمد درونم چه می‌گذرد این یعنی تنهایی.

اشکی از چشم‌هایش نمی‌آمد؛ همین باعث شد که قلبش همیشه خیس باشد.

نمیدانم چرا تحمل جمعیت را ندارم. چرا تحمل زندگی فامیلی را ندارم. من انقدر به تنهایی خودم عادت کردم، که در هرحالت دیگری خودم را بلافاصله تحت فشار و مظلوم حس میکنم. تا دور هستم دلم می‌خواهد نزدیک باشم
و نزدیک که میشوم میبینم اصلا استعدادش را ندارم.

و او همیشه درحال فرار کردن بود. فرار کردن از حس هایی که روح او را خورد می‌کردند، او فراری بود از آسمان ابری زندگی‌اش؛ از تیرگی شب هایش، از ادم های اطرافش. اما خود او هم جزئی از آدم ها بود. از فرار کردن خسته شده بود، از حس های بی پایان و کلماتی که هیچوقت قرار نبود به زبان آورده شوند. پس اسلحه را سمت خود می‌گیرد، شاید که زمان فرار کردن به پایان برسد؛ و تیرِ روشنایی به سمت تاریکی روحش رها شود.

به خاطر مردم تغییر نکن، این جماعت هر روز
تو را جور دیگری می‌خواهند.