اریدو 🔮

هر چه شناخت علمی افزایش ‌می‌یابد ، دنیا بیشتر غیرانسانی می‌شود. انسان خود را جدای از کائنات احساس می‌کند ، چرا که دیگر با طبیعت سر و کار ندارد و مشارکت عاطفی ناخودآگاه خویش را با پدیده‌های طبیعی از دست داده است. و پدیده‌های طبیعی هم بتدریج معنای نمادین خود را از دست داده‌اند. دیگر نه تندر ، آوای خشماگین خداست و نه آذرخش تیر انتقام او . دیگر نه رودخانه پناهگاه ارواح است و نه درخت سرچشمه‌ی زندگی انسان. دیگر هیچ غاری ماوای شیاطین نیست. دیگر سنگ‌ها ، گیاهان و حیوانات با انسان سخن نمی‌گویند و انسان نیز با آنها سخن نمی‌گوید ، چرا که می‌انگارد گفته‌هایش را نمی‌شنوند. تماس انسان با طبیعت قطع شده است و نیروی عاطفی عمیق ناشی از این تماس که موجب روابط نمادین وی می‌باشد از میان رفته است.

امروزه هنگامی که ما از اشباح و سایر موجودات فراسوی طبیعی سخن می‌گوییم ، دیگر برای فراخواندنشان بسوی خودمان نیست. شکوه و قدرت این کلمات از میان رفته است و ما دیگر هیچ جادویی را باور نداریم. قداست اشیای مذهبی و پایبندی به آن‌ها کاهش یافته. گویی دنیای ما خود را از بند « علقه‌های فوق طبیعی » مانند ، سحر ، جادو ، همزاد ، ساحر آدم گرگ ، خون‌آشام ، ارواح جنگلی و تمامی موجودات عجیب دیگری که در جنگل‌های دوران قدیم پرسه می‌زدند رهانیده است.

دیگر خدایان وجود ندارند که آنها را به یاری بطلبیم. ادیان بزرگ از فقر فزاینده رنج می‌برند. جنگل‌ها ، رودها ، کوه‌ها و‌ حیوانات از وجود ربانیت یاری‌دهنده بی‌بهره شده‌اند و نیمه‌خدایان در ناخودآگاه ما پنهان مانده‌اند. و‌ ما دلمان به این پندار واهی خوش است که آنها در میان بقایای قدیم ناخودآگاهمان زندگی منفعلی دارند. زندگی کنونی ما زیر سلطه‌ی الهه‌ی خرد یعنی بزرگ‌ترین و‌ فاجعه‌‌بارترین پندار واهی قرار دارد. و‌ به لطف همین پندار « طبیعت را مقهور خود ساخته‌ایم. »

انسان‌ و سمبولهایش فصل نقش نمادها
ص 137-138 و ص 146-147
یونگ
مترجم: دکتر محمود سلطانیه
انتشارات جامی
چاپ ششم 1387

❤3

46 views17:51