از اینجا به بعد داستان دیگه همه چی ترسناکه چون حالا لفظ"ما" "من و رهام" "ماکان" شده"من" و این حقیقت ترسناک قراره هربار تو صورتم بخوره و بهم یادآوری کنه عزیزم تموم شده و برای چیزی که تموم شده امیدوار نباش.

برای من حمایت کردن و فن پیج بودن بعد از همون نقطه‌ای که گفتید ماکانی وجود نداره تموم شد و متاسفم اما از اینجا به بعد داستان قرار نیست هیچ حمایت تکی از هیچکدومتون بکنم چون اینطوری به غم خودم و خاطره ها و قلبم خیانت کردم.

آخه دردم اینه من آدم این راه نبودم تو دست من و گرفتی کشیدی تو این مسیر و بهم یاد دادی عاشقی کنم بهم مسیری و نشون دادی که شبیه بهشت بود و غرقم کرد تو یه رویای شیرین نباید اینطوری رفیق نیمه راه میشدی و با سر هولم میدادی ته دره= )

ببین حتی همین الانم هنوز اینقدر بهت امید دارم و نمیخوام تمام باورایی که تو تمام این چندسال پیدا کردم و از دست بدم و محکم پای همشون وایستادم که میدونم که"برگردی می‌گیرم دستتو".

چی دارم میگم؟ تو که رفتی و داری یه رویای جدید میسازی این من و ماییم که هرروز با مرور این خاطره و ها درد نبودن تو باید سر کنیم و وحشتناک تر اینکه میدونیم هیچوقت قرار نیست این غم برامون تموم شه.

بخدا خودمون داریم میریم لازم نیست اینقدر هرچیز ترسناکی که از بابتش میترسیم و بهمون نشون بدید مشتیا

تاحالا كسى رو نديده بودم خودش قاتل احساس خودش بشه!

گفتید به پیشرفت هم کمک نمیکنید ولی الان با این اطرافیان و تنظیم کننده های برگزیده که من میبینم به پیشرفت خودتونم کمک نمیکنی-

سوختی اون خیلی وقته اومده.

واقعا چی و دادید و چی و گرفتید این و هربار از خودم میپرسم و هیچ جوابی براش پیدا نمیکنم: )

مثل این میمونه که یه امانت بزرگ و ویژه رو داده باشن دستت و تو به جای محافظت ازش و نگهداشتنش به بهترین نحو ممکن یهو فکرکنی دیگه لازمش نداری و با تمام قدرت بکوبیش زمین و بخوای نابودش کنی با اینکه حتی میدونی دیگه هرگز نمیتونی چیزی رو نه جاش بیاری نه مثلش پیدا کنی.

عزیز یکم دیر اومدی نه تنها دیگه ایشون تنظیم کننده نیست بلکه ما چه کان-

انقدر هرثانیه داره یه اتفاق عجیب میفته که حس میکنم یه خاورمیانه‌ی دیگه اینطرف داریم🤣

توهمیا تو سالن خالی کنسرت سولو :

خیلی بامزه‌‌اید خدا این روحیه‌ی طنز و از ما نگیره