وای خدای من= ))))

دوباره دیدنش شبیه شکنجست ولی بهم این باورو میده که چیزی که شما از دست دادین، خیلی فراتر از چیزیه که ما از دست دادیم... و بازم میگم من تا همیشه بابت چیزی که از دست دادین نگرانتون میمونم

نمی‌دونم بعد از این حرفا چه قضاوتی می‌کنید اما مهم نیست من حرفمو می‌زنم
بچه‌ها حسی که تمام این ۱۰ سال دریافت کردیم دروغ نبوده … می‌دونید که دروغ نبوده و چقدر واقعی دوسمون داشتن
بیاید و چشم نبندید رو احساس پاکی که داشتن :)
اتحاد پایان زدن دردی رو دوا نمی‌کنه … فقط زخم بیشتری به پسرا می‌زنید اونم درست وقتی که می‌دونید حالشون خوب نیست و همه چیزشونو از دست دادن
انتقام میخواید بگیرید؟! بابت ۱۰ سال زندگی‌ای که بهمون بخشیدن :)؟! بی‌انصافیه …
می‌دونم که عصبی‌اید و واقعا هم حق دارید اما رفتن واقعی به سر و صدا نیاز نداره
اگه براتون مقدوره اتحاد پایان نزنید و بی صدا دور بشید🫂

:)

وای امیرمقاره، وای= ))))))))))

بالاخره
گریه
کردم.

حواستون به اینکه «چیزی که از دست اونا رفته، خیلی فراتر از چیزیه که ما از دست دادیم» باشه. بی احترامی به خودمونه اگه فکر کنیم هیچوقت براشون ارزشی نداشتیم و بخوایم اینجوری خودمونو ثابت کنیم

حالا ما باید برای تو بخونیم؟
"پشت سر من، من مسافر گریه نکن گریه نکن= )"

همیشه غم عزیزت از خودت سنگین تره انگار تا قبل اینکه ببینی کسی که برات عزیزه داره عذاب میکشه فکرمیکنی تنها خودتی که مستحق غصه خوردن برای غمتی ولی بعد از اون غم بزرگ خودت میره تو حاشیه و مدام به هر دری میزنی که حال اون خوب باشه.
غم ما بزرگه، غم رفتن و از دست دادن آدماییه که بخش بزرگی از قلبمون بودن و حسیه که به آیدل و فن بودن اکتفا نکرده و بزرگ تر بوده ولی میدونم اگه من چیزی و از دست دادم که سالها مثل یه گوی جادویی به زندگیم معجزه بخشیده تو چیزی بیشتر و فراتر و از دست دادی و جای خالی این حس قرار نیست با چیزی برات برابری کنه عزیزکم= ))

والا تکلیف ماکان بند مشخص بود ناعزیز ولی خب یه عده عین امثال تو شبیه کفتار چشمشون افتاده بود روی موفقیت و حال خوب این دونفر و مسیر کاریشون آخرم چشم بدتون کار دستشون داد وگرنه تکلیف ماکان بند مشخص بود داشت مسیری رو میرفت که باید.

اهل نفرین نیستم ولی امیدوارم همه‌ی شماهایی که آرزو داشتید یه روزی این اتفاق بیفته حسرت بکشید و چیزایی که بهش دل بستید و از دست بدید تا بفهمید چقدر درد داره نداشتن و از دست دادن...

دیر نیست اون روز میبینیمش، مطمئنم.
هیچوقت آرزوی بد و سیاهی به نور و خوبی پیروز نشده.

امیر عزیزم فقط سلیقه‌ی شخصی نبود که ماکان و به اینجا کشوند، دخالت اطرافیان و اینکه هرکسی کنارتون بود به خودش اجازه داد یه سرکی بکشه و حسادتی که توی وجود تک‌ به تکشون بود هم دخیل بود از نزدیک ترین فرد گرفته تا دورترینش: )

حالم اینطوریه که انگار دوساعت دیگه برای همیشه"وطن و خونه" رو ترک میکنم و یه عالمه یادگاری و خاطره رو میزارم و میرم.

دیگه بدون تو تا همیشه همه جا سرده عزیزم= )

ماکان کوچیکه‌ی همیشه شیطون که یه لحظه هم یه جا واینمیستاد حتی به زورم نمیتونه تظاهر کنه که حالش خوبه
دستی دستی حال خوب از دلمون پرکشید رفت= )))

ماهم همینطور عزیزم، ماهم= )🫂

میدونم خونه رو ترک میکنیم ولی تا ابد برای حالتون توی هر شرایطی غمگین میشیم و شاید همین حسه که آدما رو اینقدر برای هم عزیز میکنه. ما چراغای خونه رو خاموش میکنیم و میریم ولی درا رو نمیبندیم شاید یه روزی که دیر نیست دوباره همو ببینیم...

چه دقیقه های دق مرگ کننده‌ای پسر

از ذوق پامپ،تا غم بیلبورد.