حیف... حیف از تمام جدایی های عالم عزیزم حیف از تمام تصمیم هایی که فکرمیکنی درستن و توی نقطه‌ای که باید قرارت میدن ولی کاش فقط تصمیم تو دخیل بود و حضور آدم های دیگه به حضورت وابسته نبود.
بهمون فکرنکردید و این دستا رو جدا کردید، به حالی که موقع شنیدن حرفاتون خواهیم داشت فکرنکردید و خرابش کردید و کاش هرگز به این نقطه نمیرسیدیم= )

هیچ حرف دیگه‌ای ندارم چون هیچی جز گریه و گریه و گریه برای از دست دادن تمام امید باقی مونده به زندگیم ندارم چون تا ابد غم از دست دادن تنها ناجی زندگیم تو دلم میمونه و بابت هرچیزی که نشه یادش میفتم.

متاسفم عزیزم برای از دست رفتنت...
کاش میشد بغلت کنم بخاطر تنهایی که از امروز به بعد تجربه میکنی= )🫂ماهم تنها شدیم و دیگه امیدی برامون نمونده.

مجبورم این خونه رو ترک کنم درحالی که مثل عکس پایین چراغای امید و نور توی قلبم خاموش شده و شاید دیگه هیچوقت نتونم چیزی ارزشمندتر از اینجا پیدا کنم ولی باورم به همه‌ی این سالها رو از دست نمیدم و همه‌ی خاطرات و شبیه یه گنج میریزم تو یه صندوق و میزارم تو گوشه‌ای‌ ترین قسمت قلبم و اجازه میدم زندگی من و با جریان خودش حرکت بده و هرجایی که میخواد ببره چون بخش عمیقی از قلبم از امروز هرگز زندگی نمیکنه= )
و درنهایت هرعشقی می‌میرد...
عشـــق تو نمی‌میرد ماکان عزیزم.

چراغای اینجا رو خاموش نمیکنم چون اون امیدمسخره‌ی ته وجودم که تو بدترین شرایطم هرگز خاموش نشده میگه:
"ولی برمیگردن، چون همه‌ی آدما یه روزی دوباره برمیگردن به جایی که دوست داشته شدن": )

ولی اگر یه روزی ببینم بهم احتیاج دارید و به نقطه‌ای برسه که لازم باشه ازتون دفاع کنم به حرمت همه‌ی اون ده سال و بخاطر قلبم برمیگردم و از دور پشتتون وایمیستم...

شماها توی این چندسال کم بی معرفتی و نامردی از مردم و آدمای مختلف ندیدید پس باقی مسیرتونم قطعا خوش و خرم نخواهد بود خصوصا اینکه دیگه قرار نیست کنارهم از پسش بربیایید چون کنارهم بود که از پس هر سختی برمیومدید ولی بی هم نمیدونم قراره چی بشه: ) من مثل بقیه نمیتونم بگم صلاحتون بوده و آرزوی موفقیت کنم بابت مسیر جدیدی که درپیش گرفتید بخاطر اینکه ماکان کم رویایی نبود برای موفقیت، چون شماها آرزوی خیلیا بودید حتی وقتی از نظر خودتون داشتید فرسایشی پیش می‌رفتید ولی امیدوارم یه روزی که دیگه دیر نیست بازم ماکان و تو آغوش بگیرید چون خیلی حیفه، خیلی.

اما به عنوان آخرین خواهش از عزیزای دور روزگارم مصاحبه‌ی فردا رو با اینکه قراره دوباره یادآور پایان تلخمون باشه تا آخرش میبینم. اینم بخاطر آخرین قولی که بهتون دادم: )

حس میکنم دارم مهاجرت میکنم...

بدترین لحظات دنیا رو دارم میگذرونم
حتی تو ذهنمم نمیگنجید نوشتن این حرفا.

همیشه میگفتم من میرم اینا میمونن ولی...

انگار سوار هواپیما شدم و قبلش برای آخرین بار عزیزامو به آغوش کشیدم.

وای خدای من= ))))

دوباره دیدنش شبیه شکنجست ولی بهم این باورو میده که چیزی که شما از دست دادین، خیلی فراتر از چیزیه که ما از دست دادیم... و بازم میگم من تا همیشه بابت چیزی که از دست دادین نگرانتون میمونم

نمی‌دونم بعد از این حرفا چه قضاوتی می‌کنید اما مهم نیست من حرفمو می‌زنم
بچه‌ها حسی که تمام این ۱۰ سال دریافت کردیم دروغ نبوده … می‌دونید که دروغ نبوده و چقدر واقعی دوسمون داشتن
بیاید و چشم نبندید رو احساس پاکی که داشتن :)
اتحاد پایان زدن دردی رو دوا نمی‌کنه … فقط زخم بیشتری به پسرا می‌زنید اونم درست وقتی که می‌دونید حالشون خوب نیست و همه چیزشونو از دست دادن
انتقام میخواید بگیرید؟! بابت ۱۰ سال زندگی‌ای که بهمون بخشیدن :)؟! بی‌انصافیه …
می‌دونم که عصبی‌اید و واقعا هم حق دارید اما رفتن واقعی به سر و صدا نیاز نداره
اگه براتون مقدوره اتحاد پایان نزنید و بی صدا دور بشید🫂

:)

وای امیرمقاره، وای= ))))))))))

بالاخره
گریه
کردم.

حواستون به اینکه «چیزی که از دست اونا رفته، خیلی فراتر از چیزیه که ما از دست دادیم» باشه. بی احترامی به خودمونه اگه فکر کنیم هیچوقت براشون ارزشی نداشتیم و بخوایم اینجوری خودمونو ثابت کنیم