نمیگم کاش نمیشناختمتون چون بهترین و رویایی ترین روزهای نوجوونی و جوونیم رو کنار شماها سپری کردم و از بابت عشقی که باور دارم هیچوقت دروغ نبود و توی چشماتون دیده بودم ازتون ممنونم، ممنونم که باعث شدید لحظات و روزهایی رو تجربه کنم که شاید هیچوقت هیچ جای دیگه‌ای نمیشد پیداش کرد: ))))ممنونم که خیلی وقتا از لبه‌ی دره مرگ نجاتم دادید و بهم ثابت کردید این دنیای تاریک برای چندسالی هم ارزش زندگی کردن داره.

اما خب فقط برای چندسال چون من زندگی بدون شماها رو بلد نیستم راستش و مدام دارم توی ذهنم دنبال این میگردم که بعدش قراره چکار کنی؟ با این وابستگی بیش از حدت به اینجا و اون آدما تو نبودنشون چجوری کنار بیایی؟

حیف... حیف از تمام جدایی های عالم عزیزم حیف از تمام تصمیم هایی که فکرمیکنی درستن و توی نقطه‌ای که باید قرارت میدن ولی کاش فقط تصمیم تو دخیل بود و حضور آدم های دیگه به حضورت وابسته نبود.
بهمون فکرنکردید و این دستا رو جدا کردید، به حالی که موقع شنیدن حرفاتون خواهیم داشت فکرنکردید و خرابش کردید و کاش هرگز به این نقطه نمیرسیدیم= )

هیچ حرف دیگه‌ای ندارم چون هیچی جز گریه و گریه و گریه برای از دست دادن تمام امید باقی مونده به زندگیم ندارم چون تا ابد غم از دست دادن تنها ناجی زندگیم تو دلم میمونه و بابت هرچیزی که نشه یادش میفتم.

متاسفم عزیزم برای از دست رفتنت...
کاش میشد بغلت کنم بخاطر تنهایی که از امروز به بعد تجربه میکنی= )🫂ماهم تنها شدیم و دیگه امیدی برامون نمونده.

مجبورم این خونه رو ترک کنم درحالی که مثل عکس پایین چراغای امید و نور توی قلبم خاموش شده و شاید دیگه هیچوقت نتونم چیزی ارزشمندتر از اینجا پیدا کنم ولی باورم به همه‌ی این سالها رو از دست نمیدم و همه‌ی خاطرات و شبیه یه گنج میریزم تو یه صندوق و میزارم تو گوشه‌ای‌ ترین قسمت قلبم و اجازه میدم زندگی من و با جریان خودش حرکت بده و هرجایی که میخواد ببره چون بخش عمیقی از قلبم از امروز هرگز زندگی نمیکنه= )
و درنهایت هرعشقی می‌میرد...
عشـــق تو نمی‌میرد ماکان عزیزم.

چراغای اینجا رو خاموش نمیکنم چون اون امیدمسخره‌ی ته وجودم که تو بدترین شرایطم هرگز خاموش نشده میگه:
"ولی برمیگردن، چون همه‌ی آدما یه روزی دوباره برمیگردن به جایی که دوست داشته شدن": )

ولی اگر یه روزی ببینم بهم احتیاج دارید و به نقطه‌ای برسه که لازم باشه ازتون دفاع کنم به حرمت همه‌ی اون ده سال و بخاطر قلبم برمیگردم و از دور پشتتون وایمیستم...

شماها توی این چندسال کم بی معرفتی و نامردی از مردم و آدمای مختلف ندیدید پس باقی مسیرتونم قطعا خوش و خرم نخواهد بود خصوصا اینکه دیگه قرار نیست کنارهم از پسش بربیایید چون کنارهم بود که از پس هر سختی برمیومدید ولی بی هم نمیدونم قراره چی بشه: ) من مثل بقیه نمیتونم بگم صلاحتون بوده و آرزوی موفقیت کنم بابت مسیر جدیدی که درپیش گرفتید بخاطر اینکه ماکان کم رویایی نبود برای موفقیت، چون شماها آرزوی خیلیا بودید حتی وقتی از نظر خودتون داشتید فرسایشی پیش می‌رفتید ولی امیدوارم یه روزی که دیگه دیر نیست بازم ماکان و تو آغوش بگیرید چون خیلی حیفه، خیلی.

اما به عنوان آخرین خواهش از عزیزای دور روزگارم مصاحبه‌ی فردا رو با اینکه قراره دوباره یادآور پایان تلخمون باشه تا آخرش میبینم. اینم بخاطر آخرین قولی که بهتون دادم: )

حس میکنم دارم مهاجرت میکنم...

بدترین لحظات دنیا رو دارم میگذرونم
حتی تو ذهنمم نمیگنجید نوشتن این حرفا.

همیشه میگفتم من میرم اینا میمونن ولی...

انگار سوار هواپیما شدم و قبلش برای آخرین بار عزیزامو به آغوش کشیدم.

وای خدای من= ))))

دوباره دیدنش شبیه شکنجست ولی بهم این باورو میده که چیزی که شما از دست دادین، خیلی فراتر از چیزیه که ما از دست دادیم... و بازم میگم من تا همیشه بابت چیزی که از دست دادین نگرانتون میمونم