هوا هوای ناخداست :)؟

شیرینیِ زندگیم بودی و میمونی هر چند امروز و احتمالا از این به بعد با حسرت میگمش ولی ماورایی‌ترین و امن‌ترین حسی بودی که میتونستم تو روزایی که سخت می‌گذشتن و میتونستن سرمو به باد بدن تجربه کنم و هیچوقت یادم نمیره چقدر حالمو خوب کردی.

به کی بگم عزیزم آخه چجوری بگم
بدون تو می‌میرم بگو دیگه چجوری بگم؟= )))

روا نبود که گم بشم لا به لای خاطـرات. :)))

چجوری دلتون میاد بخونیدش وقتی هیچ جمعیتی برای همخوانی باهاتون نیستن تا با اون چشمای خندونتون بهمون نگاه کنید و عشق کنید از صداهای تو سالن؟ اصلا چجوری دلتون میاد آخرین باری باشه که میزارید ما باشنیدن این آهنگ جادوی ده سالمون و زندگی کنیم؟= )

دق تموم جونمو گرفته و داره خفم میکنه= )))چرا تبر گرفتید دستتون برای زدن ریشه‌ی چیزی که جونِ هممون بهش وصل بوده و رهایی ازش نداشتیم و نداریم..کی گفته ما زندگی کردن بدون هم و بلدیم آخه؟

پس بدید فرصت خنده هامو
پس بدید شادی تو صدامو: )))

آخ خدایا... این تصویرا رو برامون حسرت نکن خواهش میکنم: )💔

انگار موسیقی متن این ده سال زندگیم تو ماکان-

اقاي هاديان يه روز پيش همكار و هم استيجي سابقت بودي برگشتي به تنظيمات كارخانه
چيشده كه فكر كردين بدون هم ميتونين؟!🙏🏻

ما بعد هر استوری با همون یه ذره حس خوبی که داریم: ناوگان عظیمی از امیدواری به سوی شما روانه است، خواهیم دید چه خواهد شد(ایشالا که ماشالا)🫶🏻

من بمیرم تو با خودت چه کردی....
منی که مطمئنم، قراره برنگردی= ))))))

کاش وقتی تصمیم به پایان گرفتید به اندازه‌ی تمام شکوه و جادویی بودن اون استیج و ماکانی که برای هممون جور دیگه‌ای عزیز بود خداحافظی درخوری رو انتخاب میکردید، کاش پایان باشکوهی برای این قصه انتخاب میکردید.
نمیدونم الان که دارم این و می‌نویسم باورامو نسبت به همه‌ی اون سالها هم از دست دادم یا صرفا بابت حرفایی که توی مصاحبه ازتون شنیدم سر شدم و همه چیز برام پوچ شده اما عزیزای‌... عزیزای دور روزگارم من باور کرده بودم که دست های شما هیچوقت قرار نیست ازهم جدا بشه و روی قولی که برای همیشه موندن داده بودید خیلی حساب باز کرده بودم.
این رسمش نبود، رسم قول و قرارایی که باهم گذاشته بودیم و روزای خوبی که باهم ساخته بودیم این نبود...

نمیگم کاش نمیشناختمتون چون بهترین و رویایی ترین روزهای نوجوونی و جوونیم رو کنار شماها سپری کردم و از بابت عشقی که باور دارم هیچوقت دروغ نبود و توی چشماتون دیده بودم ازتون ممنونم، ممنونم که باعث شدید لحظات و روزهایی رو تجربه کنم که شاید هیچوقت هیچ جای دیگه‌ای نمیشد پیداش کرد: ))))ممنونم که خیلی وقتا از لبه‌ی دره مرگ نجاتم دادید و بهم ثابت کردید این دنیای تاریک برای چندسالی هم ارزش زندگی کردن داره.

اما خب فقط برای چندسال چون من زندگی بدون شماها رو بلد نیستم راستش و مدام دارم توی ذهنم دنبال این میگردم که بعدش قراره چکار کنی؟ با این وابستگی بیش از حدت به اینجا و اون آدما تو نبودنشون چجوری کنار بیایی؟

حیف... حیف از تمام جدایی های عالم عزیزم حیف از تمام تصمیم هایی که فکرمیکنی درستن و توی نقطه‌ای که باید قرارت میدن ولی کاش فقط تصمیم تو دخیل بود و حضور آدم های دیگه به حضورت وابسته نبود.
بهمون فکرنکردید و این دستا رو جدا کردید، به حالی که موقع شنیدن حرفاتون خواهیم داشت فکرنکردید و خرابش کردید و کاش هرگز به این نقطه نمیرسیدیم= )

هیچ حرف دیگه‌ای ندارم چون هیچی جز گریه و گریه و گریه برای از دست دادن تمام امید باقی مونده به زندگیم ندارم چون تا ابد غم از دست دادن تنها ناجی زندگیم تو دلم میمونه و بابت هرچیزی که نشه یادش میفتم.